پستانداران سم دار که مهاجرت می کنند ممکن است در معرض خطر انقراض بیشتری نسبت به پستاندارانی باشند که در آنجا می مانند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس مطالعه ای که در 5 نوامبر در مجله PLOS Biology توسط جوئل آبراهام در دانشگاه پرینستون، ایالات متحده و همکارانش منتشر شد، طی 100000 سال گذشته، پستانداران سم دار که مهاجرت می کنند، نرخ انقراض بیشتری را در مقایسه با گونه های غیر مهاجر تجربه کرده اند.

مهاجرت حیوانات یکی از چشمگیرترین مناظر در طبیعت است. با این حال، فعالیت‌های انسانی بسیاری از مهاجرت‌ها را با مسدود کردن فیزیکی آن‌ها با جاده‌ها و حصارها یا از طریق تغییر در دسترسی به منابع، به دلیل تغییرات آب و هوایی، مختل کرده است. در نتیجه، بسیاری از گونه های مهاجر در دهه های اخیر کاهش جمعیت یا حتی انقراض را تجربه کرده اند.

با این حال، آسیب پذیری گونه های مهاجر در برابر انقراض ممکن است پدیده جدیدی نباشد. موفقیت مهاجرت به عنوان یک استراتژی به توانایی حیوانات در پیش بینی دقیق زمان و مکان منابعی مانند غذا و آب بستگی دارد و آنها را در برابر تغییرات محیطی گذشته و حال آسیب پذیر می کند.

پستانداران سم دار که به نام ونولیت شناخته می شوند، به دلیل جمعیت زیاد و مهاجرت های طولانی مدت خود به خوبی شناخته شده اند. برای بررسی آسیب‌پذیری صحراهای مهاجر در برابر انقراض، محققان از شواهد فسیلی و داده‌های گونه‌های امروزی برای استنباط رفتار مهاجرتی 51 صیاد که در 100000 سال گذشته منقرض شده‌اند، استفاده کردند.

آنها دریافتند که 80 درصد از صمغ‌ها که در این دوره منقرض شدند مهاجر بودند. در مقابل، تنها 46 درصد از صحراهای مدرن مهاجرت می کنند. این نشان می‌دهد که صحراهای مهاجر در دوره‌های زمین‌شناسی اخیر بیشتر در معرض خطر انقراض بوده‌اند.

با این حال، مدل‌سازی آماری نشان داد که گونه‌های مهاجر جدید نیز بیشتر تکامل یافته‌اند. محققان تخمین زدند که در دودمان ونگل‌های مهاجر، یک گونه جدید 2.8 بار در هر میلیون سال تکامل یافته است، در حالی که این رقم برای دودمان‌های غیرمهاجر 1.7 گونه جدید در هر میلیون سال است.

در نهایت، محققان ارزیابی کردند که آیا صندورهای مهاجری که در این دوره منقرض شدند، ترکیبات منحصر به فردی از صفات داشتند که در نتیجه انقراض آنها از اکوسیستم از بین رفتند یا خیر. در آفریقا، انقراض صوفیان مهاجر باعث کاهش 2.7 درصدی در تنوع عملکردی شد، اما در سطح جهانی، این اثر حداقل بود.

نتایج نشان می‌دهد که صحراهای مهاجر در 100000 سال گذشته نرخ انقراض بیشتری را در مقایسه با گونه‌های غیرمهاجر تجربه کرده‌اند، که از این ایده حمایت می‌کند که مهاجرت یک استراتژی تکاملی خطرناک است. نویسندگان می گویند با افزایش فشار بر گونه های مهاجر به دلیل شهرنشینی، شکار و تغییرات آب و هوایی، حافظان محیط زیست باید گونه های مهاجر را در اولویت قرار دهند.

نویسندگان می‌افزایند: «در حالی که به خوبی ثابت شده است که حیوانات مهاجر امروزه در معرض خطر فعالیت‌های انسانی هستند، مشخص نیست که آیا خطر بیشتر همیشه یکی از ویژگی‌های مهاجرت بوده است یا خیر – در نهایت، مهاجرت می‌تواند بسیار پرهزینه باشد.

"در مطالعه خود، ما دو خط شواهد را پیدا کردیم که مهاجرت نرخ انقراض را افزایش می دهد و در نتیجه، ماهیان صهور را در معرض خطر بیشتری قرار می دهد: اول، ما رفتار بسیاری از حشرات منقرض شده را استنباط کردیم و متوجه شدیم که احتمال مهاجرت آنها بسیار بیشتر از صونارهای امروزی است؛ ثانیا، ما تخمین زدیم که پارامترهای تکاملی کلان سمارک ها را تخمین زدیم. ممکن است گونه ها را به سمت انقراض سوق دهد و بر خطر اتکا به مهاجرت، به ویژه در دنیایی که به سرعت توسط انسان ها تغییر می کند، تأکید دارد.

"ما همچنین بسیار کنجکاو شدیم که کشف کنیم که رفتار مهاجرتی با افزایش نرخ گونه زایی در حشرات صحرایی ارتباط دارد. این الگویی است که در پرندگان نشان داده شده است، اما بسیار جالب است که ببینیم در صحرا نیز صادق است - شاید مهاجرت همیشه باعث افزایش گونه زایی می شود، صرف نظر از گونه!"

آبراهام جو و همکاران شواهد فیلوژنتیکی نشان می دهد که رفتار مهاجرتی باعث افزایش نرخ انقراض سمورها می شود. PLOS Biology (2026). DOI: 10.1371/journal.pbio.3004072

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →