پسران پسر خواهند بود. اما چرا دختران باید تا آخر عمر آن را تحمل کنند؟

من شروع آن را از دوران پیش دبستانی تماشا کرده ام. جانی کوچولو در کلاس درس می دود، همه چیز را خراب می کند، بچه ها را اذیت می کند و از نشستن خودداری می کند.

او فقط پر از انرژی است. "او یک توپ کوچک آتش است." "پسرا پسر خواهند شد."

در همین حال، از سوزی کوچولو انتظار می‌رود که ساکت بنشیند، دستورالعمل‌ها را دنبال کند، دست‌هایش را روی خودش نگه دارد و طوری رفتار کند که انگار برای جلسه تایید دادگاه عالی آماده می‌شود. ببخشید؟ جانی هم باید بنشیند.

کودکان نیازهای رشدی متفاوتی دارند. اما چرا ما اغلب رفتارهای مخرب در پسران را بهانه می کنیم در حالی که انتظار داریم دختران صبر و شکیبایی زنان بالغ را نشان دهند؟

اگر سوزی به اندازه کافی بزرگ است که یاد بگیرد دست هایش را برای خودش نگه دارد، جانی نیز به اندازه کافی بزرگ است که شروع به یادگیری کند.

حالا بگذارید واضح بگویم. این مربوط به همه پسرها نیست. من پسرهای زیادی را می شناسم که آقایان مهربان، محترم، شیرین و مطلق هستند. فریاد زدن به والدینی که آنها را اینطور بزرگ می کنند. این در مورد پسرهایی است که هنوز آن درس ها را نیاموخته اند - و بزرگسالانی که مدام برای آنها بهانه می آورند.

دخترم مرتبا از مدرسه به خانه می‌آید و داستان‌هایی درباره پسران کلاسش و نحوه رفتار آنها با دختران دارد. مو کشیدن. ضربه زدن نام بردن. او به من گفته است که پسرها دخترها را زشت خطاب می کنند، عمدا آنها را زیر پا می گذارند یا هل می دهند و دائما دچار مشکل می شوند. غریزه والدینی Gen X من وارد می شود.

"دختر، بهتر است برای خودت بایستی. چیزی بگو. اگر لازم بود از مامانش بگو. یا بهتر است، در مورد مادرت به او بگو."

اما دختر من اینطوری ساخته نشده است. او پیرو قانون است سفیر دانشجویی که نمی خواهد به دردسر بیفتد. بنابراین او به معلم می گوید. و به او می گویند دزد.

من اعتراف خواهم کرد. دختر من می تواند یک قصه باشد. اما گاهی اوقات، گفتن دقیقا کار درستی است. پسرها ممکن است بد رفتار کنند، اما دختری که آن را گزارش می کند مشکل ساز می شود؟ آن را معنا کنید.

شاید دخترم چیزی به من یاد می دهد. غریزه ام به من می گوید که با آتش با آتش بجنگم. افراد او به او می گویند که یک بزرگسال پیدا کند و انتظار داشته باشد که آن بزرگسال مداخله کند. کشیدن موی یک دختر معاشقه نیست. ضربه زدن محبت نیست و نام بردن زبان عشق نیست.

سپس مدرسه راهنمایی می آید، جایی که بهانه ها تغییر می کند. او فقط مسخره می کند. او به او علاقه دارد. او نابالغ است در دوران دبیرستان، این «گفتگوی رختکن»، یک شوخی بی ضرر یا کاری است که همه انجام می دهند.

گاهی اوقات پسر یک ورزشکار محبوب است که بزرگسالان نمی خواهند به شهرت او آسیب برسانند. ناگهان، گفتگو از کاری که او انجام داده است به آنچه ممکن است برای او بیفتد، در صورت مسئولیت پذیرفته شدن تغییر می کند. اما دختری که مورد تحقیر یا آزار قرار گرفت چطور؟

سپس دانشگاه می آید، جایی که هجو، شوخی های تحقیرآمیز و آزار و اذیت را می توان به عنوان سنت های برادری یا سرگرمی بی ضرر رد کرد. اتهامات دانشگاه کرنل را در نظر بگیرید. در ماه سپتامبر، یک دانشجوی سابق از هفت عضو سابق برادری چی فی و دیگران شکایت کرد و مدعی شد که در سال 2024 مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. کورنل تحریم های انضباطی اعمال کرد و دادستان کل نیویورک برای نظارت بر تحقیقات جنایی مجدد منصوب شد. متهمان ارتکاب تخلف را انکار کرده اند.

اتهامات باید به طور منصفانه ارزیابی شوند، اما این پرونده سوالاتی را در مورد رضایت، پاسخگویی و پاسخ های سازمانی به گزارش های تخلف ایجاد می کند.

من پیشنهاد نمی کنم که پسری که موهای دختری را می کشد، بزرگ شود تا مرتکب تجاوز جنسی شود. این یک جهش ناعادلانه است. اما آیا ما به پسرها یاد می‌دهیم که رفتار آنها به جای یک پیامد، مستحق توضیح است؟ اگر زمانی که آنها کوچک هستند مدام بهانه‌تراشی می‌کنیم، چرا باید تعجب کنیم وقتی برخی در بزرگسالی از آنها انتظار دارند؟

در نهایت برخی وارد محیط های کاری می شوند که بهانه ها آشنا به نظر می رسد.

"او دقیقا همینطور است." "او از آن هیچ منظوری نداشت." به شبکه پسران خوب خوش آمدید.

دختری که به‌خاطر گزارش دادن رفتار بد، جاسوس نامیده می‌شود، ممکن است به زنی تبدیل شود که برای گزارش آزار و اذیت برچسب سختی می‌گیرد. تنظیم متفاوت پیام مشابه: ساکت باشید. موج ایجاد نکنید

اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی آن پیام یک زن را در روابط شخصی‌اش دنبال می‌کند؟ هنگامی که یک شریک رفتاری کنترل‌کننده یا آزاردهنده می‌کند، ممکن است در جستجوی کمک تردید کند، از ترس اینکه باورش نشود، سرزنش شود یا صحبت کردن فقط اوضاع را بدتر کند. به همین دلیل است که آموزش به کودکان برای احترام به مرزها - و دانستن اهمیت صدای آنها - خیلی قبل از بزرگسالی شروع می شود.

جایی در طول مسیر، ما آموزش احترام به پسرها را با نرم کردن، کمتر مردانگی یا، خدای ناکرده، مجبور کردن آنها مانند دختران اشتباه گرفته ایم. هیچ چیز نرمی در مورد اخلاق وجود ندارد. هیچ چیز در مورد مهربانی، همدلی یا خودکنترلی ضعیف نیست. از چه زمانی پرخاشگری لازمه مردانگی شد؟

احترام یک ویژگی زنانه نیست. بی احترامی یک بی احترامی مردانه نیست

دختران کوچولو همیشه از شکر و ادویه و همه چیز خوب ساخته نمی شوند. گاهی اوقات آنها به اندازه پسرها بد هستند، مخصوصا وقتی رفتارهای بد دخترانه شروع می شود. شایعه پراکنی ها محرومیت. جنگ های دوستی گاهی اوقات مدرسه ابتدایی شبیه قسمتی از The Real Housewives به نظر می رسد.

دختران نیز می توانند آن را بشورند. و آنها مستحق همان مسئولیت هستند. این در مورد بهتر بودن دخترها از پسرها نیست. این در مورد والدین دختران و پسران است که کار ما را انجام می دهند: پرورش شهروندان مهربان و محترمی که می توانند بدون اینکه زندگی دیگران را بدتر کنند، با هم زندگی کنند. آیا این مفهوم خوبی نیست؟ آیا نمی توانیم همه با هم کنار بیاییم؟

این درخواست من از والدینی است که پسرانشان را بزرگ می کنند: به پسران خود بیاموزید که نه به معنای نه است، حتی وقتی همکلاسی به آنها می گوید که مزاحم او نشوند. به آنها بیاموزید که به مرزها احترام بگذارند، عذرخواهی کنند و درک کنند که قدرت به این معنا نیست که دیگران احساس کوچکی کنند.

وقتی پسر شما با کودک دیگری بدرفتاری می کند، آن را به عنوان پسر بودن پسران رد نکنید. دریابید چه اتفاقی افتاده است. او را مسئول نگه دارید. به او کمک کنید تا بهتر عمل کند.

و مامانای دختر، ما هم کار داریم. ظلم و ستم دخترانمان را اصلاح کنیم، از شایعات و قلدری کردن دلسرد کنیم و به آنها یادآوری کنیم که مهربانی اختیاری نیست.

بنابراین، از یک مادر دختر گرفته تا مادرانی که پسر بزرگ می کنند، لطفا به پسران خود بیاموزید که دست خود را برای خود نگه دارند. چون ممکن است روزی با دختر بچه ای برخورد کند که کارت سفیر دانشجویی اش را گم کند. و این عدالت در زمین بازی ممکن است با درسی همراه باشد که هیچ کس نمی خواهد به سختی یاد بگیرد. بیایید قبل از اینکه به آن نقطه برسد احترام را به آنها بیاموزیم.

Emeri B. Montgomery مدیر عملیات صفحه اصلی نیوزویک است.