پسرم زیاد باشگاه میره. چگونه می توانم تشخیص دهم که سالم است یا نشانه ای از اشتباه است؟

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک پسر نوجوان هفته ای چند بار به باشگاه می رود. او پودر پروتئین می گیرد و به دقت مراقب آنچه می خورد است. او در مورد "پاره شدن" یا "جک شدن" صحبت می کند.

آیا این نشانه ای از ایجاد عادات سالم و منظم در یک جوان است؟ یا به تمرکز ناسالم روی ظاهر او تبدیل شده است؟

چگونه والدین می توانند تفاوت پسری را که دوست دارد تمرین کند و شاد است و پسری که نمی تواند متوقف شود و احساسات ناسالمی نسبت به بدن خود دارد، تشخیص دهند؟

معمولا پسران و مردان جوان از ورزشگاه برای وزنه زدن در حالی که هنوز در مدرسه هستند استفاده می کنند.

در حالی که این چیز جدیدی نیست، رسانه های اجتماعی فشار را بر جوانان برای انطباق با ایده آل های بدنی خاص افزایش داده است. برای پسران، این اغلب به معنای بدنی لاغر با عضلات بزرگ و واضح است.

بسیاری از توصیه های تصویری بدن برای والدین بر دختران متمرکز است. اما پسرها هنوز هم می توانند تسلیم نگرانی های مربوط به تصویر بدن یا بدشکلی بدن شوند.

در پسران، تشخیص علائم هشدار دهنده تمرکز ناسالم روی بدن به دلیل پذیرش گسترده‌تر جامعه از پسران و مردانی که قصد دارند ماهیچه‌های خود را بسازند، بیشتر طول می‌کشد.

مسائل مربوط به تصویر بدن در پسران بیشتر از آن چیزی است که بسیاری از مردم تصور می کنند. بهترین شواهد استرالیایی از یک مطالعه در سال 2021 بدست می آید که بیش از 3600 نوجوان را مورد بررسی قرار داد.

این مطالعه نشان داد که 2.2 درصد از پسران معیارهای دیسمورفی عضلانی را دارند. این یافته چندین سال قبل از اینکه گرایش مدرن " looksmaxxing " به جریان اصلی تبدیل شود، به دست آمد، بنابراین این درصد ممکن است امروز حتی بیشتر باشد.

بدشکلی عضلانی شکلی از بدشکلی بدن است که در آن فرد درگیر این باور می شود که به اندازه کافی عضلانی نیست، تا جایی که زندگی او را مختل می کند یا باعث ناراحتی می شود.

تحقیقات نشان می دهد که عضله سازی فقط شامل ورزش شدید نیست. در مطالعه‌ای در سال 2020 در یکی از مدارس پسرانه ملبورن، محققان دریافتند که تقریبا نیمی از پسران 14 تا 16 ساله از پودر پروتئین استفاده می‌کنند و 4 درصد گزارش داده‌اند که از استروئیدهای آنابولیک استفاده کرده‌اند.

در رسانه‌های اجتماعی، ظاهر مکس کردن یک بعد سمی جدید به میل سنتی بسیاری از پسران به عضله‌سازی اضافه کرده است. این محتوا با همه چیز در مورد ظاهر یک مرد جوان به عنوان چیزی برای بهینه سازی یا تغییر رفتار می کند. چهره‌ها و بدن‌ها رتبه‌بندی می‌شوند و قیافه نشانگر وضعیت در نظر گرفته می‌شود.

مسئله این نیست که یک جوان چقدر تمرین می کند، بلکه نگرش او نسبت به آن و تأثیرات آن است. اگر به نظر نمی رسد که کار باشگاه با موفقیت های شخصی منجر به شادی شود، ممکن است چیزی اشتباه باشد.

بیشتر نوجوانان به ظاهرشان اهمیت می دهند. اما اگر شروع به تأثیر بر زندگی عادی کرد، توجه کنید. به عنوان مثال:

زبان یک سرنخ است. اگر او در مورد «تقلید شدن» صحبت می‌کند (به‌نظر می‌رسد اصطلاحات سخت‌افزاری به‌نظر می‌رسد که پسر دیگری بر اساس «قیافه‌اش» او را نادیده می‌گیرد) یا رتبه‌بندی «قاب‌ها» (ساختار استخوانی‌اش – مانند قد و عرض شانه‌ها))، ممکن است در معرض محتوای بیش‌تر به نظر برسد.

ویال‌ها یا سوزن‌هایی که به پست می‌رسند آشکارا سیگنال فوری‌تری هستند که مشکلی وجود دارد.

اگر نگران هستید، با پسرتان در مورد زمان باشگاهش و احساس او نسبت به خودش صحبت کنید. با کنجکاوی شروع کنید، نه انتقاد یا قضاوت. بپرسید چه چیزی را آنلاین می بیند و چه کسانی را دنبال می کند.

سوالات باز بپرسید تا دلایل اصلی آموزش او را بفهمید، مانند:

چه کسی شما را برای آموزش تشویق می کند؟ آیا می توانید وسایل آنها را به من نشان دهید؟

از قضاوت در مورد بدن او بپرهیزید. کامنتی مانند "تو بزرگ می شوی" به او می گوید که بدن او چگونه تایید می شود. در عوض در مورد آنچه بدنش به او اجازه می دهد صحبت کنید: ورزش، عضویت در یک تیم و نقشی که می تواند برای دیگران در زندگی خود ایفا کند.

به صراحت در مورد آنچه که ممکن است مصرف کند صحبت کنید. آزمایش مستقل محصولات پپتیدی نشان داده است که برخی از آنها دارای ترکیبات برچسب‌دار نیستند و برخی دیگر می‌توانند به طور کلی دارای یک ماده متفاوت باشند. اگر سوزن پیدا کردید، آرام بمانید، زیرا وحشت و عصبانیت احتمالا رفتار را به سمت پنهان شدن سوق می دهد.

والدین ممکن است بپرسند که این مواد از کجا آمده اند یا چگونه پیدا شده اند. معاینه با پزشک مراقبت های اولیه می تواند سلامت او را ارزیابی کند و راهی برای حمایت بیشتر باشد. برای اختلالات خوردن یا نگرانی های مربوط به تصویر بدن، تماس با بنیاد پروانه می تواند کمک کننده باشد.

پسران می‌توانند از داشتن الگوها و مربیان خارج از خانواده خود بهره ببرند. ممکن است یک مربی، یک معلم، یک هم تیمی مسن تر یا بزرگسال مورد اعتماد دیگری باشد.

به نظر می رسد اینفلوئنسرهای بیش از حد شکاف اجتماعی را پر می کنند. آنها به پسرها مجموعه ای واضح از قوانین برای "مرد شدن" همراه با احساس تعلق ارائه می دهند. مربیان زندگی واقعی می توانند همان چیزها را بدون تمرکز مضر روی ظاهر ارائه دهند.

در نظر بگیرید که آیا پسر شما افرادی با بهترین علایق را در ذهن دارد که بتواند با آنها صحبت کند و از آنها سؤال بپرسد. مربیان ممکن است به پسرها اجازه دهند تا مکالماتی را که نمی خواهند با والدین خود داشته باشند داشته باشند.

هدف این نیست که پسرها را از ورزشگاه خارج کنیم. این است که مطمئن شوند تمرین بدنی همان چیزی است که انجام می دهند، نه چیزی که ارزش آنها را تعیین می کند.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.