پسرم وارد مدرسه ای نشد که فکر می کردم برای او عالی است. او در مدرسه راهنمایی محله ما به روشی که من انتظارش را نداشتم پیشرفت می کند.

نویسنده، که همراه با پسرش نشان داده شده است، گفت که او از اینکه چقدر خوب با مدرسه راهنمایی که در آن تحصیل کرده است، تطبیق می‌یابد شگفت‌زده شده است. با حسن نیت از جیمی دیویس اسمیت. جایی که من زندگی می کنم، برخی از والدین برای انتخاب مدرسه فرزندشان در قرعه کشی شرکت می کنند.

انتظار داشتم پسرم به جایی برسد که خواهر بزرگترش است، اما او در لیست انتظار بود.

او اکنون در مدرسه راهنمایی محلی ما تحصیل می کند و من مزایای غیرمنتظره ای را می بینم. من عاشق زندگی در واشنگتن دی سی هستم، اما پیمایش در سیستم پیچیده پذیرش مدارس عمومی و چارتر دشوار است.

دانش آموزان حق دارند در مدرسه محله خود شرکت کنند و بسیاری نیز این حق را دارند. با این حال، هر سال هزاران نفر از والدین تصمیم می‌گیرند برای مدارس دولتی در محله‌های مختلف یا مدارس منشور یا مغناطیسی با بودجه عمومی در سراسر شهر درخواست دهند.

به ندرت مکان های کافی برای پاسخگویی به تقاضا در مدارس یا مدارس تخصصی مطلوب تر، از هنر و مهمان نوازی گرفته تا برنامه های آمادگی دانشگاهی و علوم وجود دارد. برای تصمیم گیری اینکه چه کسی کجا برود، دی سی یک سیستم قرعه کشی ایجاد کرد.

والدین در سرتاسر شهر اغلب صفحه‌گسترده‌هایی را برای ردیابی برنامه‌ها و احتمال ورود فرزندشان به یک برنامه خاص، قبل از ورود به قرعه‌کشی، رتبه‌بندی مدارس به ترتیب اولویت و امید به بهترین‌ها ایجاد می‌کنند. چنین سیستم نامطمئنی برنامه ریزی را دشوار می کند و گاهی اوقات به شگفتی های ناخوشایندی منجر می شود. این مورد در مورد ورود پسرم به مدرسه راهنمایی بود.

فکر می کردم مدرسه راهنمایی عالی برای پسرم پیدا کرده ام

وقتی پسرم وارد سال آخر دبستان شد، فکر کردم می‌دانم قدم‌های بعدی او چه خواهد بود. سال‌ها تصور می‌کردم که او راه خواهر بزرگ‌ترش را دنبال می‌کند و در یک مدرسه بین‌المللی لیسانس که از کلاس ششم شروع می‌شود، شرکت می‌کند. نویسنده گفت که انتظار داشت پسرش به همان مدرسه ای برود که خواهر بزرگترش در آن بود، اما وقتی او را در لیست انتظار گذاشتند ناراحت شد. با حسن نیت از جیمی دیویس اسمیت مدرسه منشور کامل نیست. هیچ مدرسه ای نیست

با این حال، دخترم که اکنون جوان است، اغلب می‌گوید که از مدرسه لذت می‌برد، که برای یک بچه در هر سنی، چه برسد به یک نوجوان، یک جمله تکان دهنده است. محیطی که حداقل بعضی از بچه ها هر روز خوشحال می شوند، دلیل کافی برای من خواهد بود که پسرم را به آنجا بفرستم. با این حال، من همچنین متقاعد شده بودم که برنامه دقیق مدرسه و تأکید شدید بر فرهنگ های جهانی برای او مناسب است. به هر حال، او یک شهروند سه گانه و در قلب یک جهانگرد است. من همچنین از تنوع و طیف کلاس‌های مدرسه، از فرهنگ کفش‌های کتانی گرفته تا علوم پیشرفته، قدردانی می‌کنم.

اگر چه جایی برای پسرم هرگز تضمین نشده بود، من تصور می‌کردم که ترجیح خواهر و برادرش می‌تواند به امن کردن پسرم کمک کند. من در یک بیداری بی ادبانه بودم.

باید با واقعیت روبرو می شدم

وقتی پسرم بعد از مرحله اول پذیرش در لیست انتظار قرار گرفت، من وحشت نکردم. درعوض، بیشتر تابستان را در انکار گذراندم، و متقاعد شدم که اگر فقط به اندازه کافی صبر کنم، او در نهایت وارد خواهد شد.

یک هفته قبل از شروع مدرسه، باید با واقعیت روبرو می شدم. هیچ مکانی برای پسرم در مدرسه ای که من عاشقش بودم و متقاعد شده بودم که برای او عالی است، در دسترس نبود.

بدون جایگزین مناسب، او را در مدرسه راهنمایی محلی خود ثبت نام کردم، که به نظرم بسیار بزرگ و بسیار آشفته بود. من مدام به پسرم می گفتم که چقدر هیجان زده هستم که او مدرسه راهنمایی را شروع کند، اما نمی توانستم نگرانی خود را پنهان کنم.

از فرستادن او به یک مدرسه بزرگ عصبی بودم

مدرسه ابتدایی پسرم در مجموع حدود 400 بچه داشت، از پیش از K4 تا کلاس پنجم. برای یک شهر بزرگ، این یک مدرسه کوچک است که اکثر معلمان آن همه بچه ها را می شناسند و جامعه کاملا فشرده است. من نگران بودم که پسرم چگونه به مدرسه ای بزرگ با تقریبا 1400 دانش آموز در سه کلاس، در ساختمانی که تقریبا یک بلوک کامل شهر را اشغال می کند، منتقل شود. علیرغم نگرانی من، او در روز اول با اعتماد به نفس وارد خانه شد.

همه چیز در مورد چنین تغییر بزرگی آسان نبود. پسرم چند بار در تلاش برای پیدا کردن کلاس هایش گم شد. در حالی که بسیاری از دیگر دانش آموزان کلاس ششم ورودی از دوران ابتدایی یکدیگر را می شناختند، پسرم روحی نمی شناخت. زمانی که تعطیلات، قسمت مورد علاقه اش از روز، کوتاه می شد، ناراحت بود، زیرا دیگر بچه ها صحبت نمی کردند. تقریبا غیرممکن است که پاسخ ایمیلی به موقع از مدیریت مدرسه دریافت کنید، زیرا به نظر می رسد از تعداد زیادی دانش آموز غرق شده است. با این حال، پسرم با مشت ها غلتید و شروع به تنظیم کرد.

اکنون مزایای مدرسه محله را می بینم

با وجود اینکه پسرم مجبور شد زندگی اجتماعی دوران راهنمایی خود را از صفر شروع کند، به سرعت خدمه خود را پیدا کرد: بچه های دیگری که عاشق فوتبال هستند. او ابتدا دوستان احتمالی را با جستجوی بچه‌هایی که پیراهن رئال مادرید را پوشیده بودند و در تعطیلات به توپ فوتبال لگد زدند، دید. هنگامی که قبیله خود را پیدا کرد، می‌توانست به راحتی بعد از مدرسه با دوستان خود ملاقات کند تا به زمین بازی و پیتزافروشی محلی ما قدم بزند. اینها کارهایی است که او نمی توانست انجام دهد اگر وارد مدرسه ای می شد که من به آن امیدوار بودم، مدرسه ای که دانش آموزان را از سراسر شهر می کشاند. در عرض چند هفته، او نام حداقل ده ها دوست جدید را به صدا درآورد.

فکر می‌کردم که آیا او می‌توانست به همین راحتی در مدرسه چارتر کوچک‌تری که من می‌خواستم به آن برود، با تعداد کمتری از دوستان بالقوه، دوستانی پیدا کند.

من همچنین از منابعی که چنین مدرسه بزرگی دارد، از جمله طیف وسیعی از فعالیت های بعد از مدرسه، قدردانی می کنم. اگرچه پسرم نمی‌خواست بیشتر آنها را امتحان کند، اما از اینکه گزینه‌هایی مانند تیم تیراندازی با کمان و باشگاه مکعب روبیک در دسترس او هستند، قدردانی می‌کنم.

مزایای دیگری نیز وجود دارد. از آنجایی که محله ما کمی بیش از یک مایل با خانه ما فاصله دارد، پسرم می‌تواند به راحتی پیاده یا اتوبوس کوتاهی در آنجا و بازگشت داشته باشد و به او استقلال بیشتری بدهد. عدم نیاز به رانندگی با او حداقل هفت ساعت در هفته برای من صرفه جویی می کند و نزدیکی مدرسه به خانه ما به پسرم وقت آزاد بیشتری می دهد.

اکنون که به خوبی وارد سال تحصیلی شده‌ایم، متوجه شدم که باید به پسرم برای سازگاری بیشتر اعتبار می‌دادم. همچنین باید در مورد اینکه چه نوع مدرسه ای برای پسرم "مناسب" است، ذهن بازتری داشتم. اگرچه من هنوز از اینکه او نتوانسته در همان مدرسه خواهرش درس بخواند ناراحت هستم، اما اکنون می دانم که بیش از یک پاسخ برای اینکه یک مدرسه خوب چیست وجود دارد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید