پسر جورج در اسرائیل: بازدید احساسی نوا، ملاقات با هرتزوگ و سرود طرفدار اسرائیل بررسی شد

پسر جورج هرگز کاری را بی سر و صدا انجام نداده است و آخرین سفر او به اسرائیل نیز از این قاعده مستثنی نیست. در پادکست این هفته Jerusalem Playlist، ازرا تیلور، مدیر رسانه‌های اجتماعی و هانا براون، خبرنگار فرهنگی، نحوه تبدیل شدن خواننده گروه فرهنگ از یک نماد پر زرق و برق دهه 1980 به یکی از صریح‌ترین حامیان سلبریتی اسرائیل تبدیل شد. براون، درست از سایت فستیوال نوا، جایی که خواننده برای اولین بار از آن بازدید کرد، بازگشت، صحنه ای غم انگیز اما آرام و ستاره ای را توصیف می کند که می گوید چیزی معنوی را در هوا احساس می کند.

او همچنین دیدارهای خود را با رئیس جمهور اسحاق هرتزوگ، نیکوکار سیلوان آدامز و گروگان سابق عمر شم توف که به مدت 505 روز در بازداشت حماس بود، بازگو می کند. گفتگو به آهنگ جدید او «ما دوباره خواهیم رقصید» می‌پردازد، که بحث‌انگیزترین بحث‌های جنگ را از همان سطر اول خود می‌گیرد، و به کنسرت‌های آتی او، که یکی از آن‌ها ۱۵۰۰ بلیت برای بازماندگان نوا و خانواده‌هایشان اختصاص می‌دهد. آیا آهنگ جدید Boy George خوب است؟ آیا آهنگ واقعا خوب است؟ پاسخ صریح هانا و دکتر او.

مقایسه سئوس، به تنهایی ارزش تماشا را دارد. از آنجا، مجریان به نتفلیکس می روند و هیچ کس این را نمی خواهد، کمدی رمانتیک درباره یک خاخام (آدام برودی) و زن غیر یهودی (کریستن بل) که او عاشق آن شده است، نمایشی که سوال اصلی آن کمتر «آنها خواهند بود یا نمی خواهند» است تا «آیا او تبدیل می شود یا نخواهد کرد». این سریال عمدا از سیاست دوری می‌کند، که اتهامات نابه‌جای برودی به نسل‌کشی را بیش از پیش سخت‌تر کرد و تووا فلدشوه همبازی فیلم را وادار کرد تا علنا عقب‌نشینی کند. براون اعتراف می کند که تقریبا به خاطر آن فصل جدید را رد کرده است، و سپس به تماشای کل آن پایان می دهد.

ادعای او برای اینکه چرا نمایش از درام خارج از صفحه نمایش خود فراتر می رود، و اینکه چرا همچنان یکی از گرم ترین پرتره های یهودیت است که از چشم یک خارجی دیده می شود، برداشتی متفکرانه در مورد جداسازی هنر از بازیگر ارائه می دهد. اپیزود با دو داستان داخلی که سزاوار توجه بیشتری نسبت به خارج از کشور هستند، به پایان می رسد. جشنواره Cinema South در سدروت امسال 25 ساله می شود و هانا که برای اولین بار در سال 2004 در آن شرکت کرد، خاطره ای فراموش نشدنی از ریچارد گیر تعریف می کند که در کل شهر غرق شد و سپس توسط شهردار یک قطعه ترکش از حمله موشکی صبح آن روز به او اهدا شد.

این جشنواره که توسط کالج آکادمیک ساپیر اداره می شود، تبدیل به یک مرکز خلاقیت برای فیلمسازان جنوبی شده است، از جمله کارگاهی برای زنان بادیه نشین که داستان های خود را تعریف می کنند. سرانجام، یوهورام گائون، اسطوره 86 ساله اسرائیلی، عاشقانه، از نظر آماری، بازمی گردد و در نقش یک بازیگر بیوه بازی می کند که متقاعد شده است که تعدادش رو به اتمام است، مقابل ستاره در حال ظهور مشی کلاینشتاین. این فیلم که در داخل و اطراف YMCA اورشلیم فیلمبرداری شده است، نوعی کمدی سبک پیچیده است که سینمای اسرائیل به ندرت می سازد و به زودی به جشنواره های فیلم یهودی در ایالات متحده می رود.