پس از فشن من خیلی حساب می کنم، مردان خوب مد عکاسی لحظه های خود را سپری می کنند

سال 2018 صنعت مد با تصویر خودش حساب می کرد. عکاسان مد، پاتریک دمارشلیه، بروس وبر، ماریو تستینو و تری ریچاردسون پس از شکایت های متعددی که ادعا می کردند عکاسان از قدرت خود با سوء استفاده از سوژه هایشان سوء استفاده کرده اند، از این صنعت کنار گذاشته شدند. نام آنها از صفحات مجلات براق متعلق به Condé Nast و Hearst حذف شد.

در غیاب آنها، صنعت با عکاسان زن که روی جلد مجلات عکاسی می کردند، راه را برای استعدادهای جدید باز کرد، در حالی که موزه ها با نمایشگاه های اختصاصی مانند نظرسنجی لی میلر از تیت بریتانیا و زن جدید پشت دوربین موزه هنر متروپولیتن، تغییر ناگهانی را منعکس کردند. اما حالا که گرد و غبار بر گذشته نشسته است، دوباره از کار عکاسان مرد مد تجلیل می شود.

Penn & Fashion در Maison Européenne de la Photographie (MEP) مصادف با هفته مد پاریس است که در 30 سپتامبر افتتاح می شود. Tim Walker's Fairyland: Love and Legends در تاریخ 9 اکتبر در گالری پرتره ملی لندن افتتاح می شود. We All Dress for Bill در نیویورک Historical در زمستان 2027 افتتاح می شود و یک مستند ریچارد آودون در 11 نوامبر در نتفلیکس می آید. بنابراین، چه چیزی تغییر کرده است؟

یانگ پینک کیت لندن، 1998 با حسن نیت از تیت/یورگن تلر

پاسکال هوئل، متصدی پن و مد و رئیس کلکسیون‌ها در MEP به ARTnews گفت: "مطمئنا، بسیاری از عکاسان بزرگ مد مرد هستند، و برای مدت طولانی، دنیای هنر تحت تسلط مردان بوده است. اما این در حال تغییر است." نمایشگاهی که او روی آن کار کرد آثار عکاس را از سال 1947 تا 2008 نشان می‌دهد و بدیهی است که زنان در هر عکس نقش محوری دارند، از همسرش لیزا فونساگریوز که بسیاری از خلاقیت‌های طراحی شده توسط کریستوبال بالنسیاگا را الگوبرداری کرد تا مدل‌هایی مانند ژان پچت، ماریسا برنسون، نائومی سیمز و لورن هاتون که به‌عنوان بازیگر معمولی تبدیل شدند.

نمایشگاه‌های پن، واکر و کانینگهام استعداد آنها را کم نمی‌کند، اما تفاوت بزرگ بین عکاسان زن و مرد را برجسته می‌کند - افرادی مانند لیلیان باسمن، دبورا توربوویل و کورین دی به‌ندرت موضوع نمایشگاه‌های انفرادی هستند، در عوض آنها در نمایشگاه‌هایی مانند The 90s: Britain Art and Fashion Museum که در اکتبر 8 افتتاح می‌شوند، گروه‌بندی می‌شوند. فروش رویاها: صد سال عکاسی مد از سال 2014.

تری نیومن، استادیار دانشگاه Regent's the WART Arte London و نویسندگان این مقاله، به Clair Newman، استادیار دانشگاه Regent's the WART London و نویسندگان مقاله گفت: «عکاسی مد همیشه مملو از زنان عکاس، استایلیست، تدوین‌گر، مدل، کارگردان هنری و تصویرساز بوده است، اما داستان موزه‌پسند همچنان می‌تواند به پایان برسد.

از یک طرف، اینها عکاسانی هستند که واقعا سزاوار توجه جدی هستند و همگی تأثیر بسیار زیادی بر زبان بصری عکاسی مد داشته اند و صرفا به این دلیل که آنها مرد هستند، نادیده گرفتن کار آنها بسیار کم است.»

لباس هارلکین (Lisa Fonssagrives-Penn)، نیویورک، 1950 با حسن نیت از MEP/مجموعه بنیاد ایروینگ پن، نیویورک/ Condé Nast

چیزی که پن، واکر و کانینگهام را متمایز می کند نگاه آنها نیز هست. نمایشگاه واکر چهارمین نمایشگاه بزرگ او در بریتانیا است و برای تیم واکر سرزمین پریان: عشق و افسانه‌ها، او از سال 2020 پرتره می‌گیرد. "نمایشگاه جدید متفاوت است زیرا درباره افراد واقعی و دستاوردهای آنهاست. موضوع در حال اجرا در سراسر نمایشگاه عشق است - این نمایشگاه در اصل درباره حق همه برای عشق است.

سوزانا براون، متصدی نمایشگاه آتی واکر، به ARTnews گفت: این نمایشگاه عشق را در همه اشکالش جشن می گیرد - قدرت ارتباط بین دوستان، خانواده های منتخب، زوج ها و جوامع.» این نمایشگاه اعضای موسس جبهه آزادی همجنس گرایان، هنرمندان و موسیقی دانان دگرباشان با طرفداران عجیب و غریب مانند بیورک، لیدی گاگا، و فرانکلان را به نمایش می گذارد.

در مورد کانینگهام، این یک مطالعه انسان‌شناختی از طریق مد است. کرن بن هورین، متصدی تاریخ عمومی در نیویورک Historical به ARTnews گفت: "کانینگهام خود را یک مورخ مد می‌دانست. او به‌عنوان یک عکاس خبری، سه جهان را شرح داد: رویدادها و جشن‌های خیرخواهانه، مد روزمره خیابانی، و نمایش‌های مد." عکاسی کانینگهام مد را متحول کرد و آن را از پس‌زمینه‌های استودیو دور کرد و وارد دنیای واقعی کرد.

نیومن می‌گوید: "دستاورد بزرگ او درک این موضوع بود که مد فقط در مجلات یا در باند فرودگاه‌ها اتفاق نمی‌افتد، بلکه در خیابان اتفاق می‌افتد، به روشی که مردم خودشان را می‌سازند و یکدیگر را می‌شناسند. کار او دموکراتیک است به گونه‌ای که بسیاری از عکاسی سرمقاله‌ای نیست."

نویسنده شون فی اثر تیم واکر با احترام به تیم واکر

یکی دیگر از عکاسانی که همچنین به دلیل تبدیل تصویر تمیز مد به سرش تحسین می شود، یورگن تلر است، عکس کیت ماس ​​با موهای صورتی در سال 1998 به عنوان تصویر اصلی برای تبلیغ دهه 90: هنر و مد استفاده شده است. نیومن می گوید: «زیبایی شناسی عمدا خام و ضد زرق و برق تلر به همان اندازه یک پیشنهاد بصری کاملا متفاوت است. «در حالی که تلر اغلب سعی می‌کند زیبایی مد معمولی را به کلی بر هم بزند، من فکر می‌کنم که این اختلال به طور خودکار رابطه قدرت را از بین نمی‌برد.

از نظر تلر، آثار او اغلب به عنوان عمدا ضد زرق و برق و تصویر ضد مد خوانده می‌شود، اما این به این معنا نیست که به طور خودکار از پویایی قدرت جنسیتی فرار می‌کند. برای بازدیدکنندگان آشکار خواهد شد که عکاسی مد مدت‌هاست که توسط مردان تسلط داشته است، نه فقط نام‌های روی پلاکاردها.

علاقه به عکاسی مد و زنان در این زمینه در حال افزایش است. براون اخیرا فصلی در کتاب A Century of Women's Fashion Photography: 1925-تاکنون نوشته که قرار است در سال 2028 توسط Bloomsbury Visual Arts منتشر شود. او در تحقیقات خود دریافت که در ژوئن 1941، ووگ آمریکایی 16 پرتره از عکاسان ستاره این مجله در 25 سال گذشته منتشر کرد و تونی فریسل تنها زن در میان آنها بود. با این حال، از آن زمان همه چیز بسیار تغییر کرده است.

زنان درخشان بسیاری امروزه به عنوان عکاس مد مشغول به کار هستند و موزه ها و گالری ها نیز از آنها تجلیل می کنند.»