پس از نزدیک به 20 سال، ووپی گلدبرگ بیش از "نما" به نظر می رسد

نمایش به تازگی به نقطه عطفی رسیده است که تقریبا هیچ برنامه گفتگوی روزانه به آن نمی رسد: 30 فصل روی آنتن. فصل جدید با همه چیزهایی که انتظار دارید آغاز شد، شگفتی‌ها، هدایا و، بله، اخبار فوری. اما در نیمه‌ی نمایش، یک سوال از آزار دادن من باز نمی‌ماند: «نما» چه مشکلی دارد؟

پاسخ میزبانان است. یکی به خصوص. سی سال مسئله بزرگی است، و تقریبا 20 سال از آن سال‌ها یک نفر بر صندلی مدیریت نشسته است: ووپی گلدبرگ. او همیشه یک انتخاب غیر متعارف بود که توسط خالق آن باربارا والترز انتخاب می شد و برای مدت طولانی انتخاب درستی بود. او شوخ طبعی خود را به آن میز آورد، دیدگاهی در مورد سیاست و فرزندپروری و همه چیزهایی که هیچ کس دیگری در طول روز نمی توانست آن را لمس کند. اما اخیرا گلدبرگ را تماشا کنید، و اگر فکر می‌کنید او ترجیح می‌دهد جای دیگری باشد، بخشیده می‌شوید.

او بی جان است «تلفن به آن» شروع نمی‌کند به هر کاری که او این روزها در برنامه انجام می‌دهد. و برای کسی که از همان ابتدا The View را دوست داشته است (من برای اولین بار 30 سال پیش مدرسه را رها کردم)، تماشای آن غم انگیز است و حتی غم انگیزتر است که ببیند میراث گلدبرگ به کجا رسیده است. به نظر می رسد او از حضور در آنجا آزرده خاطر شده است، به نظر می رسد از شوخی های همکار میزبان خود آزرده خاطر شده است، دومین باری که مجبور به خواندن از راهنمای تلفنی شد، بررسی کرد.

هنگامی که یک مهمان مشهور سر راه می‌رود، نامش را امضا می‌کند، «هر زمان که خواستی برگرد»، کمتر شبیه یک دعوت‌نامه و بیشتر شبیه یک علامت ناراحتی است، مثل اینکه او از آنها التماس می‌کند که بمانند تا مجبور نباشد برنامه را با مجریانی که ظاهرا نمی‌خواهد در کنارش باشند، انجام دهد.

و نوشتن این به طور جدی سخت است، زیرا گلدبرگ غیرقابل انکار یک افسانه است. گلدبرگ تنها دومین زن سیاه پوستی است که برنده جایزه اسکار بازیگری شده است و در طول دوران حرفه ای درخشان خود به جایگاه EGOT دست یافته است. او موانعی را برای نسل های بی شماری شکسته است که از او پیروی کنند و بدون شک استعدادی منحصر به فرد است. این چیزی است که این نوشتن را دردناک می کند. آیا انتظار داریم که او در هر ثانیه از روز "روشن" باشد؟ نه. او انسان است. اما آیا انتظار داریم که او حتی وانمود کند که از بودن در آنجا لذت می برد؟ بله، و این سؤال زیادی نیست.

اما شاید همین باشد. شاید میزبانی The View همیشه در حد استعدادهای گلدبرگ نبود، و ما او را بدیهی می دانستیم. آیا می‌توانیم او را سرزنش کنیم در حالی که او واقعا باید در فیلمی باشد که در جایی کار می‌کند که در فیلم‌هایی مانند The Color Purple و Sister Act شناخته شده است، یا کارش که برنده تونی در برادوی شده است؟ در واقع، او چند هفته ای از The View مرخصی می گیرد تا برخی از فیلم هایی را بسازد که این نویسنده منتظر آنها بوده است. ما بیشتر از این نیاز داریم.

گلدبرگ اخیرا به طور انحصاری به People گفت: «اوه، من همیشه و همیشه به رفتن فکر کرده‌ام. او به مجله گفت که در سال 2007 این موقعیت را پذیرفت زیرا "من به شدت به کار نیاز داشتم."