پس از نشست سئول: نهادینه کردن مشارکت ترکیه و کره جنوبی

پروفسور گیوونگ جونگ یکی از اعضای هیئت علمی مرکز مطالعات منطقه بین المللی دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک کره جنوبی و معاون رئیس آژانس پروژه تحقیقاتی استراتژی های ملی HK+ است.

نشست 3 نوامبر بین رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه و لی جائه میونگ، رئیس جمهور کره جنوبی، به روابط ترکیه و کره جنوبی جهت روشن تری داد: تولید مشترک، همکاری فناوری، و فرصت های مشترک. دوستی دو ملت که ریشه در جنگ کره دارد، همچنان ضروری است. کره ای ها هیچ گاه کمک ترکیه در طول جنگ را فراموش نکرده اند و این خاطره پایه ای قدرتمند برای همبستگی فراهم می کند. اخیرا، موج K و گردشگران کره جنوبی در ترکیه پیوندهای دوجانبه را از طریق درک متقابل تقویت کرده اند.

اما قوی ترین ادای احترام به آن برادری، مشارکتی است که رفاه مشترک را برای آینده به ارمغان می آورد.

پس از سفرهای پرزیدنت لی به آنکارا در نوامبر 2025 و ژوئیه 2026، این آخرین اجلاس فرصتی را برای پیشبرد مشارکت آنها در بسیاری از زمینه ها فراهم می کند. هر دو کشور به شرکای قابل اعتماد نیاز دارند زیرا رقابت ژئوپلیتیکی دسترسی به فناوری و زنجیره تامین را مختل می کند. آنها با دو معضل کنارگذاشتن اتحاد و به دام افتادن مواجه شده اند و به دنبال به حداکثر رساندن استقلال استراتژیک بوده اند.

هر دو احساس شکاف مشروعیتی در نظام بین‌المللی کنونی می‌کنند: ترکیه استدلال می‌کند که «جهان بزرگ‌تر از پنج است»، در حالی که کره جنوبی خواستار عضویت منتخب، نماینده و پاسخگوتر در شورای امنیت سازمان ملل است. همکاری نزدیک‌تر می‌تواند گزینه‌های آنها را بدون نیاز به کنار گذاشتن ائتلاف‌های موجود یا اتخاذ سیاست‌های خارجی مشابه گسترش دهد.

این اجلاس جاه طلبی صنعتی را با گام های عملی نهادی ترکیب کرد. چهار یادداشت تفاهم علم، فناوری و نوآوری را پوشش می‌دهد. منابع طبیعی و معدن؛ انرژی؛ و تامین مالی پروژه های هسته ای رهبران همچنین از همکاری های دفاعی گسترده تر حمایت کردند و بر تعهد خود به تجارت متعادل تر تأکید کردند. این نتایج مهم هستند، اما اجرا تعیین خواهد کرد که آیا آنها تغییر پایدار ایجاد می کنند یا خیر.

دفاع فوری ترین فرصت را ارائه می دهد. اردوغان از هویتزر فیرتینا و تانک آلتای به عنوان نمونه های موفق یاد کرد. لی تولید مشترک، همکاری فناوری و ورود به بازارهای کشورهای ثالث را به عنوان مسیر بعدی معرفی کرد. این دستور کار فراتر از افزایش صرف خرید از یکدیگر است.

همکاری های اقتصادی نیز نیازمند همین عمل متقابل است. به روز رسانی توافقنامه تجارت آزاد، همانطور که در سئول مورد بحث قرار گرفت، به جای تمرکز انحصاری بر اهداف تجاری اصلی، باید سرمایه گذاری و ادغام تامین کنندگان را تشویق کند. تولیدکنندگان کره جنوبی می توانند تامین کنندگان بیشتری از ترکیه را واجد شرایط کنند و محصولات را به طور مشترک برای بازارهای منطقه ای توسعه دهند. اجزای خودروهای الکتریکی و بازیافت باتری فرصت‌های عملی را برای افزایش تولید ارزش افزوده ترکیه و در عین حال تقویت انعطاف‌پذیری زنجیره تامین کره جنوبی ارائه می‌دهند.

تفاهم نامه علم و فناوری باید از کمک هزینه های تحقیقاتی مشترک رقابتی و آزمایشگاه های دانشگاه و صنعت حمایت کند. هوش مصنوعی صنعتی، رباتیک و الکترونیک قدرت، نقطه شروع واقع بینانه ای را ارائه می دهند. مهندسین تامین مالی و شرکت های نوآور کوچکتر به این رابطه شالوده وسیع تری نسبت به توافقات گاه به گاه بین شرکت های بزرگ می دهد.

همکاری امنیتی نیازمند درک متقابل است نه سیاست های یکسان. سئول با تهدید هسته ای و موشکی کره شمالی مواجه است، در حالی که آنکارا باید ناامنی ها را در اطراف دریای سیاه و خاورمیانه مدیریت کند. همکاری نظامی روسیه و کره شمالی ارتباط بین محیط های امنیتی آنها را نشان می دهد. حمایت مجدد ترکیه از سیاست سئول در قبال کره شمالی، زمینه را برای مشورت نزدیکتر فراهم می کند، در حالی که کره جنوبی می تواند از دانش منطقه ای آنکارا بهره مند شود.

عدم اشاعه، امنیت دریایی، و کاهش تنش دیپلماتیک، زمینه های مشترکی را بدون نیاز به همسویی خودکار در مورد هر اختلافی ارائه می دهد.

حفظ این دستور کار مستلزم جلسات مکرر رئیس جمهور است. دیدارهای متقابل ارزشمند هستند، اما پیشرفت نیازی به ترتیب دادن یک مناسبت دولتی دیگر ندارد. رهبران می توانند در صورت اقتضا در حاشیه اجلاس G20 یا مجمع عمومی سازمان ملل متحد متعهد به مشاوره سالانه شوند و با بررسی های منظم وزیران از آن حمایت کنند. یک جلسه کوتاه که مانع تأمین مالی یا نظارتی را برطرف می کند می تواند مفیدتر از یک اعلامیه گسترده دیگر باشد.

سازمان کشورهای ترک (OTS) گزینه دیگری را ارائه می دهد. با موافقت اعضای خود، ترکیه می تواند از دعوت کره جنوبی به عنوان مهمان در یک نشست مناسب یا رویداد همکاری حمایت کند. این فرصت دیگری را برای گفتگوهای دوجانبه ایجاد می کند و همزمان فناوری و سرمایه گذاری کره جنوبی را با اولویت های منطقه ای مرتبط می کند. این می تواند به عنوان یک ابتکار مبتنی بر دعوت ارائه شود تا گامی به سمت عضویت رسمی.

نشست کره جنوبی-آسیای مرکزی که برای اولین بار در سپتامبر در سئول برگزار شد، مسیر تکمیلی C5+1 را ارائه می دهد. سئول می تواند با پنج شریک آسیای مرکزی خود و میزبان بعدی، قزاقستان، در مورد دعوت از ترکیه به یک رویداد توسعه ای جداگانه در کنار نشست بعدی خود مشورت کند. یک جلسه رهبران مرتبط می تواند اتصال حمل و نقل، پردازش مواد معدنی حیاتی و همکاری صنعتی را بررسی کند. این چارچوب موجود C5+1 را بدون تغییر عضویت اصلی آن حفظ می‌کند.

دولت‌های آسیای مرکزی می‌توانند به عنوان شریک، دستور کار را شکل دهند، نه اینکه صرفا به عنوان زمینه‌ای برای دیپلماسی کره جنوبی و ترکیه عمل کنند.

این ترتیبات می‌تواند از پروژه‌های تجاری معتبر در امتداد کریدور میانی ترانس خزر حمایت کند و زیرساخت‌ها را با هماهنگی گمرکی و زنجیره‌های تامین انعطاف‌پذیر پیوند دهد. آنها باید همکاری دوجانبه را تکمیل کنند، نه اینکه نهادها را بدون هدف افزایش دهند.

با نزدیک شدن به هفتادمین سالگرد روابط دیپلماتیک در سال 2027، وظیفه بعدی مشخص است: تبدیل تعهدات سئول به پروژه‌های ملموس با پشتوانه ضرب‌الاجل‌های قطعی و توجه سیاسی پایدار. جلسات بیشتر به خودی خود یک هدف نخواهد بود. ارزش آنها در ایجاد همکاری قابل اعتمادتر، متقابل و قادر به ارائه نتایج و تبدیل برادری به رفاه مشترک است.

*نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده خط مشی تحریریه آنادولو نیست.