پس از همه، دیوید الیسون کنترل CNN را در دست خواهد گرفت

هجده ماه پیش، دیوید الیسون بیشتر به عنوان یک دستگاه خودپرداز برای تهیه کنندگان هالیوودی شناخته می شد که به دنبال کاهش بودجه برای فیلم های اصلی پدر مانند Jack Ryan: Shadow Recruit، Jack Reacher: Never Go Back و Transformers: Rise of the Beasts بودند. اما اکنون، به لطف تخصیص مجدد به موقع پول پدرش، او یکی از بزرگ‌ترین غول‌های رسانه‌ای خبری در تاریخ آمریکا خواهد بود. او که قبلا کنترل سی‌بی‌اس نیوز را به دست گرفته بود – با توجه به مخاطبان و ایدئولوژیک فراوان – به نظر می‌رسد واضح است که CNN را به فهرست رسانه‌های خود اضافه کند.

خرید او، از طریق پارامونت، برادران وارنر دیسکاوری، با شکایتی که توسط دادستان کل ایالت آبی در مورد سؤالات ضد انحصار تنظیم شده بود، متوقف شد. یکی از اهداف گزارش شده AG ها این بود که الیسون برای بستن قرارداد CNN را بفروشد، اگرچه راب بونتای کالیفرنیا این حدس و گمان را عنوان کرد. اما دیروز صبح، به نظر می رسید که آن AG ها از مبارزه خود دست کشیدند. همانطور که بنجامین مولین، دیوید مک کیب، شاون هابلر و لورل روزنهال در نیویورک تایمز گزارش کردند:

به گفته مردم، پس از هفته‌ها مذاکره مجدد، پارامونت و ایالت‌ها با تعدادی امتیاز برای تکمیل این معامله موافقت کردند که به شرط ناشناس ماندن درباره جزئیاتی که هنوز علنی نشده صحبت کردند. غول سرگرمی موافقت کرده است که هیئتی متشکل از خبرنگاران تشکیل دهد تا از استقلال تحریریه CNN و CBS News اطمینان حاصل کند و متعهد شده است که هر سال 30 فیلم در سینماها پخش کند. این شرکت همچنین متعهد شد که در طول پنج سال آینده 1.5 میلیارد دلار اضافی برای تولید فیلم هزینه کند.

بنابراین، اگرچه یکی دیگر از رسانه‌های مهم ملی دیگر تحت کنترل یکی از متحدان اصلی ترامپ خواهد بود، حداقل «هیئت روزنامه‌نگاری برای تضمین استقلال تحریریه» وجود خواهد داشت! (این که این اتفاق در حالی رخ می دهد که رئیس جمهور الیسون از حضور همه خبرنگاران CNN در کاخ سفید منع می کند، یک روکش تراژیکیک به داستان اضافه می کند.)

اگر این حرکت خاص آشنا به نظر می‌رسد، به این دلیل است که چنین «هیئت‌هایی» بخشی از خریدهای دیگر شرکت‌های خبری بوده‌اند که نگرانی‌های مشابهی در مورد ضدانحصار یا کنترل تحریریه ایجاد کرده‌اند. اثربخشی این تابلوها، سخاوتمندانه، بسیار محدود بوده است. دو نمونه از برجسته‌ترین نمونه‌ها - هر دو مربوط به روپرت مرداک - دلیل کمی برای خوش‌بینی ارائه می‌کنند.

[از شماره آوریل 2025: Growing up Murdoch]

اولین مورد در سال 1981 آغاز شد، زمانی که مرداک می خواست تایمز لندن و ساندی تایمز را خریداری کند. سردبیران هر دو مقاله شک داشتند. برای جلوگیری از تحقیق توسط مرجع ضدانحصار بریتانیا، مرداک موافقت کرد که مجموعه‌ای از «مدیران ملی مستقل» را اختیار کند که باید اخراج یا استخدام هر سردبیر ارشد را امضا کنند و همچنین هر گونه اختلاف عمده بین مرداک و سردبیران را حل کنند.

در عمل، این کار به جایی نرسید. همانطور که ویراستار افسانه ای هارولد ایوانز در کتاب خود در سال 1983 با عنوان «زمان خوب، زمان بد» بیان کرد:

[مرداک] تضمین کرده بود که سردبیران کنترل سیاست سیاسی روزنامه هایشان را در دست خواهند داشت. اینکه آنها در بودجه های ثابت سالانه آزادی داشته باشند. ویراستاران در مورد انتخاب و توازن اخبار و نظرات تحت دستورات مالک یا مدیریت نخواهند بود. دستورات به روزنامه نگاران فقط توسط سردبیر آنها داده می شود. و هر گونه فروش آتی این عناوین مستلزم موافقت اکثریت مدیران مستقل ملی است. در سالی که من سردبیر تایمز بودم، مرداک همه این ضمانت ها را شکست.

او دیدگاه خود را خیلی ساده به سردبیر اصلی روزنامه تایمز، فرد امری، بیان کرد، زمانی که او را از تعطیلات در 4 مارس به دفتر خود احضار کرد، اندکی قبل از درخواست استعفای من: "من به سردبیران خود در سراسر جهان دستورالعمل می دهم، چرا نباید در لندن باشم؟"

ایوانز تنها یک سال تحت مالکیت مرداک دوام آورد. اندرو نیل، سردبیر محافظه‌کار، که ساندی تایمز را از سال 1983 تا 1994 ویرایش می‌کرد، دوره طولانی‌تری داشت. نیل در سال 2008 با ارائه شهادت‌های پارلمانی گفت که «استقلال» ارائه شده توسط این اعضای هیئت‌مدیره بیرونی مربوط به اقتدار واقعی نیست. این در مورد هموار کردن مسیر یک خبرگزاری مهم به دستان رژیم دوست بود:

اول از همه به خودمان یادآوری کنیم. این یک خودپسندی بود که توسط جان بیفن و دولت تاچر ابداع شد که به آقای مرداک اجازه دادند این اوراق را در وهله اول تصاحب کند و به همین دلیل به کار گرفته شد. واقعا برای محافظت از استقلال سردبیران ایجاد نشده بود.

نیل، مسلما برجسته‌ترین روزنامه‌نگار محافظه‌کار بریتانیایی در نیم قرن گذشته، همسفر چپ‌گرای گاردین نبود، با این حال او کنترل آن روزنامه توسط اسکات تراست را با تئاتر کابوکی یک «هیئت مستقل» مقایسه کرد:

اسکات تراست یک روش کاملا قانونی برای اداره روزنامه است و همانطور که از موفقیت گاردین و موفقیت آنلاین آن در سطح جهانی می بینید، کارآمد است. که کار می کند. این کاملا متفاوت است با مالک قوی که سهام و تجارت آن شرکت را کنترل می کند و چند نفر از متولیان را به عنوان برگ انجیر تعیین می کند.

نمونه دوم در سال 2007 بود، زمانی که مرداک پیشنهادی ناخواسته به خانواده بنکرافت برای خرید داو جونز و روزنامه برجسته آن، وال استریت ژورنال داد. چند تن از اعضای خانواده نگران بودند که مالکیت مرداک چه تاثیری بر کیفیت روزنامه می‌گذارد، و به عنوان بخشی از فروش نهایی، مرداک با انتصاب یک «کمیته ویژه داو جونز» موافقت کرد که دقیقا مانند سلف لندنی خود، حرف آخر را در مورد استخدام و اخراج سردبیران ارشد و همچنین تغییراتی که می‌توان به عنوان سردبیر تعبیر کرد، خواهد داشت.

با وجود این ضمانت، بنکرافت‌های مردد کافی متقاعد شدند که بفروشند - اگرچه همه در آن شرکت نداشتند. دیتر فون هولتزبرینک، یکی از مدیران داوجونز در نامه استعفای خود نوشت: «اگرچه من متقاعد شده‌ام که پیشنهاد News Corp از نظر مالی بسیار سخاوتمندانه است.» او افزود: «من معتقد نیستم که «کمیته ویژه» در نهایت بتواند آقای مرداک را از انجام کاری که می‌خواهد، از رفتار او، باز دارد.»

به سختی چهار ماه پس از بسته شدن معامله، حق با او ثابت شد. مرداک یک دور خوب در اطراف «کمیته ویژه» انجام داد و سردبیر ارشد اتاق خبر، مارکوس براچلی را برکنار کرد. مرداک براوکلی را اخراج نکرد. درعوض، او روی او غلبه کرد و از رابرت تامسون سردبیر سابق تایمز لندن به عنوان ناشر نام برد، اما به او نظارت مستقیم بر اتاق خبر داد تا مسئولیت‌های معمول سمت تجاری.

براوکلی که از تصمیمات مهم در اتاق خبری که گفته می‌شود رهبری می‌کرد منجمد شده بود، یادداشتی را برای کارکنان ارسال کرد و در آن نوشت: «به این باور رسیده است که صاحبان جدید باید سردبیری انتخابی داشته باشند». Brauchli با یک کنسرت "مشاوره" خوب برای داو جونز به خوبی جبران شد.

از آنجا که براوچلی به جای اخراج از سمت خود استعفا داده بود، تأیید کمیته ویژه لازم نبود. مرداک اعضای خود را به عنوان یک اتفاق انجام شده آگاه کرد و به یکی گفت: "شک ندارم که نیویورک تایمز برای یک یا دو روز با آن مشکل ایجاد می کند، اما من زیاد از این موضوع ناراحت نیستم." کمیته بعدا بیانیه‌ای صادر کرد که در آن اعضا «این دیدگاه را ابراز کردند که اطلاع از موضوع براوچلی پس از این واقعیت، مطابق با متن و روح توافق نبوده است». اما متأسفانه، کمیته «تصمیم گرفت هیچ راه عملی برای «انصراف از استعفا» براوکلی و شروع دوباره روند وجود ندارد.

[دیوید آ. گراهام: آینده نگری 2024 است]

گزارشگر سارا الیسون (بدون رابطه با دیوید)، در کتاب خود در مورد تصاحب مرداک در مجله، کمیته ویژه را به عنوان "مجموعه ای مصنوعی از قوانینی که او به ناچار دور می زند" توصیف کرد که به نظر می رسد مرده است.

در حال حاضر، ما چیز زیادی در مورد اینکه یک "هیئت تحریریه مستقل" CNN (یا CBS News) چگونه خواهد بود، نمی دانیم. بلومبرگ گزارش می‌دهد که «فقط از روزنامه‌نگاران تشکیل می‌شود و هیچ مدیر اجرایی یا سهامدار اجازه عضویت در آن را نخواهد داشت» و «هیئت مدیره ملزم به رعایت تعادل سیاسی است». به نظر نمی‌رسد که این معامله هیچ گونه مکانیزم اجرایی سختی برای هرگونه نقض «مطلب و روح» توافق‌نامه استقلال سرمقاله نداشته باشد. (در مقابل، شامل 30 میلیون دلار جریمه برای هر فیلمی است که پارامونت وعده اکران در سینماها را می دهد اما این کار را نمی کند.)

اما بیایید صریح باشیم مهم نیست که اعضای این کمیته ها چقدر نیت خوبی دارند، اگر دیوید الیسون بخواهد آنها را دور بزند، این کار را خواهد کرد. قوانینی که وضع می شود مجموعه ای مصنوعی است که مالک میلیاردر به ناچار آن را دور می زند. چنین تابلوهای "مستقل" حرکات روابط عمومی هستند، نه وسیله ای برای محافظت از تحریریه. همانطور که اندرو نیل گفت، آنها ابزاری برای دستیابی به یک معامله بحث برانگیز در خط پایان هستند. و به نظر می رسد که آنها یک بار دیگر موفق شده اند. این پست با حسن نیت از آزمایشگاه Nieman ظاهر می شود.