پس از پرونده کرنل، آیا کالج ها باید انجمن های برادری را ممنوع کنند؟

تظاهرکنندگان در تظاهرات اعتراضی علیه مدیریت دانشگاه کرنل در مورد اتهامات تجاوز گروهی در خانه برادری در سال 2024 در محوطه دانشگاه، دوشنبه، 5 اکتبر 2026، در ایتاکا، نیویورک -آدریان کراوس- آسوشیتدپرس شرکت کردند.

شکایتی مبنی بر مصرف مواد مخدر و تجاوز گروهی به یک دانشجو توسط هفت عضو انجمن برادری چی فی دانشگاه کورنل در سال 2024 منجر به درخواست ها برای بررسی بیشتر برادری ها در محوطه دانشگاه و حتی ممنوعیت آنها شده است.

این پرونده در هفته‌های اخیر توجه ملی را به خود جلب کرده است، پس از اینکه فاش شد که از هفت مردی که ادعا می‌شود تنها دو نفر در آن نقش داشته‌اند اخراج شده‌اند. هم دانشگاه و هم مقامات محلی به دلیل رسیدگی به این پرونده مورد انتقاد قرار گرفته اند.

مایکل کوتلیکوف، رئیس کرنل، روز شنبه در یک پیام ویدئویی به جامعه دانشگاهی گفت که این مدرسه "نگاهی جدی به نقش انجمن‌های برادری و انجمن‌های اجتماعی در زندگی دانشگاهی" در کنار سایر اقدامات با هدف ایجاد یک محیط دانشگاهی امن‌تر خواهد داشت. در تظاهرات روز دوشنبه در پردیس دانشگاه، مردم شعار «ممنوع کردن frats» را سر دادند.

تایم با نیک سیرت، نویسنده کتاب The Company He Keeps: A History of White College Fraternities و رئیس و استاد مطالعات جنسیت و زنان در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، در مورد این مورد، آنچه که برادری‌ها را متفاوت می‌کند، و اینکه چرا مهار آن‌ها بسیار سخت است، صحبت کرد.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

تایم: شما کتابی در مورد برادری سفیدپوستان کالج نوشته‌اید. در مورد این مورد چه چیزی شما را شوکه کرده یا شگفت زده کرده است؟

تاریخچه ای طولانی از اتفاقاتی مانند این در انجمن های برادری وجود دارد. حداقل از دهه 1970 و 1980، حوادث تجاوز گروهی به زنان مست و ناتوان در خانه های برادری رخ داده است. بنابراین جای تعجب نیست که یک بار دیگر این اتفاق افتاده است.

TIME: آیا چیزی منحصر به فرد در مورد برادری ها وجود دارد که این نوع رفتار را تشویق کند؟

من فکر می کنم چیز خاصی در مورد برادری وجود دارد. یکی از موارد تک جنسیتی بودن سازمان است. جدای از تیم های ورزشی در پردیس های کالج، این ها تنها سازمان های تک جنسیتی هستند، و مردانی که به آنها می پیوندند تصمیم گرفته اند که می خواهند در یک سازمان تک جنسیتی باشند که به آنها اجازه می دهد تا مردانگی خود را به روش های خاص زندگی کنند. آن‌ها می‌دانند که این سازمان‌ها از قبل به مهمانی کردن، نوشیدنی‌های الکلی، گاهی اوقات هوس‌کردن، مکان‌هایی که می‌توانید با زنان ملاقات کنید، شهرت دارند، بنابراین برخی از مردان به آن‌ها می‌پیوندند و مردان دیگر نه.

اما وقتی وارد سازمان می‌شوند، فشار افزایش می‌یابد، زیرا تاکید بر رابطه جنسی و دوستیابی و وصل کردن است. این دستور برخی از برادران است که مانند مردم گزارش می دهند که با چه کسانی رابطه داشته اند، با چه کسانی رابطه جنسی داشته اند، در مورد این چیزها صحبت می کنند. این راهی برای تقویت مردانگی است.

نکته دیگر این است که برادری ها فقط قدرت زیادی در محوطه دانشگاه دارند. اکثر آنها صاحب خانه های خود هستند، به این معنی که نظارت زیادی از سوی مقامات دانشگاه ندارند.

تایم: در پی پرونده کرنل، درخواست هایی برای مقررات بیشتر و حتی ممنوعیت برادری ها مطرح شده است. به نظر شما این مقررات چگونه خواهد بود یا باید چگونه باشد؟

گفتنش سخته من فکر می‌کنم یکی از چیزهایی که باید بدانیم این است که همه برادری‌ها و انجمن‌ها حداقل تا حدی تنظیم شده‌اند. یعنی تشکل های دانشجویی شناخته شده ای هستند. آنها باید قوانین خاصی را رعایت کنند که اغلب به مواردی مانند عجله کردن و تعهد کردن مربوط می شود - به این ترتیب است که افراد در وهله اول به عضویت سازمان ها در می آیند. رویدادهای اجتماعی که در آن انجمن‌های برادری و انجمن‌های صمیمی با یکدیگر و با اعضای غیروابسته ترکیب می‌شوند، معمولا حداقل توسط مقامات دانشگاه ثبت می‌شوند.

مشکل اینجاست که وقتی یک دانشگاه کار نهایی را انجام می دهد، یعنی ممنوعیت یک سازمان را به طور کلی از محوطه دانشگاه، هر گونه توانایی برای تنظیم مقررات را از دست می دهد، زیرا اکنون آنها یک سازمان رسمی نیستند. اما در مجموع، برادران صاحب خانه‌های خود هستند، و بنابراین مردان جوانی که در هر دانشگاهی دانشجو هستند، هنوز هم می‌توانند انتخاب کنند که به عضویت آن برادری درآیند و اگر بخواهند در آن خانه زندگی کنند، اگر آن بخش توسط سازمان ملی آن به رسمیت شناخته شود. بنابراین ما می بینیم که با مقداری منظم اتفاق می افتد.

اینجا در مدرسه من، دانشگاه ویسکانسین، یک انجمن برادری وجود دارد که دو هفته پیش پلیس به دلیل هجو غیرقانونی آن را دستگیر کرد. این انجمن 10 سال است که توسط دانشگاه به رسمیت شناخته نشده است، اما هنوز هم اعضا را می پذیرد، آنها را تعهد می دهد، آنها را هجوم می آورد و قانون را زیر پا می گذارد.

تایم: این مسائلی که شما در مورد آن صحبت می‌کنید چقدر در میان انجمن‌های برادری گسترده است؟ آیا محدود به چند برادری بد است یا این فقط بخشی از زندگی است؟

پاسخ دادن به این سوال سخت است، تا حدی به این دلیل که ما همیشه نمی دانیم مردم در پشت درهای بسته چگونه رفتار می کنند. چند چیز هست که ما می دانیم. اول، ما می‌دانیم که مردان در انجمن‌های برادری نسبت به مردانی که تصمیم می‌گیرند به انجمن‌های برادری نپیوندند، بیشتر در معرض تجاوز جنسی و شرکت در مزاحمت هستند. البته، همه مردانی که در انجمن های برادری هستند، این کارها را انجام نمی دهند. فقط احتمال این کار بیشتر از مردان غیروابسته است. بنابراین، به نظر من، اینها مشکلات اصلی هستند: تجاوز جنسی، هوس‌کردن، و همچنین زیاده روی در الکل.

و بیشتر شواهد نشان می‌دهد که افراد در انجمن‌های برادری بیشتر از افراد غیروابسته مشروب می‌نوشند، اما به این سؤال نیز می‌رسد، نوعی سؤال مرغ و تخم‌مرغ: مثلا، آیا افرادی که علاقه‌ی بیشتری به آن فعالیت‌ها دارند، در وهله اول احتمال بیشتری برای پیوستن به انجمن‌های برادری دارند؟ من فکر می‌کنم پاسخ احتمالا مثبت است، اما پس از آن این رفتارها به سادگی توسط اعضای قدیمی‌تر نیز در انجمن‌های برادری تقویت می‌شوند، که محیط‌هایی را برای آن رفتارها ایجاد می‌کنند.

در واقع، فصل هایی وجود دارد که برای محدود کردن نوشیدن زیاد الکل تلاش زیادی کرده اند. بعضی ها گیجی را به کلی از بین برده اند. هزینگ در واقع در اکثر ایالت ها غیرقانونی است و همه برادری های ملی آن را ممنوع کرده اند. اما برخی افراد به هر حال این کار را انجام می دهند.

تایم: چرا وقتی این اتفاقات می‌افتد، اعضای انجمن به ندرت از یکدیگر گزارش می‌دهند؟ این وفاداری از کجا می آید؟

بخشی از آن تاریخی است به این دلیل که وقتی انجمن‌های برادری برای اولین بار تأسیس شدند، آنها سازمان‌های مخفی بودند و در حدود 25 سال اول زندگی خود، از 1825 تا 1850، در محوطه‌های دانشگاه غیرقانونی بودند. بنابراین پیوستن به هیچ وجه نقض قوانین و حفظ راز بود. و اکنون رازهایی وجود دارد که در طول مناسک بیان می شود، مانند راز معنای شعار، و چیزهایی از این دست.

آنها به هیچ وجه منحصر به فرد یا جالب نیستند، اما قطعا تعهدات برادری در طول دوره تعهد، وفاداری را یاد می گیرند، زیرا اغلب از آنها خواسته می شود کارهای تحقیرآمیز انجام دهند. اگر مبهم باشد، در بیشتر ایالت‌ها غیرقانونی است، و آنها از طریق فرآیند تعهد و تحقیر و گاهی اوقات به نوعی آسیب فیزیکی به یکدیگر متصل هستند.

بنابراین، پیوندی بین اعضای آن طبقه تعهد ایجاد می‌کند و سپس برادری را ایجاد می‌کند که آنها وفاداری خود را به آن نشان می‌دهند و در وهله اول مورد هجوم قرار می‌گیرند و تعهد می‌کنند، بنابراین همه اینها آیین‌های مردم‌شناختی بسیار کلاسیک هستند و در نهایت باعث ایجاد وفاداری می‌شوند.

تایم: اگر فردا همه برادری ها از بین بروند، این مسائل احتمالا به طور کامل ناپدید نمی شدند، درست است؟ آیا اینطور است که آنها به جای ایجاد این مسائل، این مسائل را تشدید می کنند؟

من فکر می کنم درست است. فکر نمی‌کنم تجاوز جنسی از بین برود، اما فکر می‌کنم که انجمن‌های برادری سازمان‌هایی هستند که هم تجاوز جنسی و هم مشروبات الکلی و هوس‌بازی را تشدید و تشویق می‌کنند. من همچنین فکر می‌کنم، مهمتر از همه، ما شاهد نسخه‌های کمتر سازمان‌دهی‌شده‌ای از تجاوز جنسی و مشروبات الکلی خواهیم بود، به‌ویژه، در موارد کمتری که گروهی از مردان با هم قصد تجاوز جنسی را داشتند، که به نوعی در کورنل اتفاق افتاد. من فکر می‌کنم که کمتر شاهد آن باشیم، زیرا فشار کمتری بر مردان این سازمان‌ها برای انجام این نوع کارها وارد می‌شود.

و مسلما این فشار از درون است، اما عموما فشار برادران بزرگتر بر کوچکترها است.

تایم: عضویت در انجمن برادری علیرغم چندین دهه رسوایی، به طرز قابل توجهی انعطاف پذیر بوده است. چرا؟

زمانی که دانشگاه‌ها تلاش می‌کنند تا انجمن‌های برادری را تنظیم و/یا ممنوع کنند، با واکنش بزرگ مواجه می‌شوند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد فارغ‌التحصیلانی که در انجمن‌های برادری بوده‌اند در مدارس خود فعال‌تر هستند و بیشتر می‌دهند، و بنابراین این پایگاهی از فارغ‌التحصیلان است که دانشگاه‌ها نمی‌خواهند آنها را ناراحت کنند، زیرا سخاوتمندانه و قدرتمند هستند.

زیرمجموعه‌ای از دانشجویان سال اول کالج، مردان و زنان، وجود دارد که این سازمان‌ها را واقعا جذاب می‌دانند، و برخی از آن‌ها کاملا قابل درک است. یعنی در یک مدرسه بزرگ، آنچه برادری‌ها و انجمن‌های اجتماعی به شما وعده می‌دهند، یک گروه فوری از دوستان است که در محوطه دانشگاهی که هیچ‌کس را نمی‌شناسید، بسیار آرامش بخش است. به خصوص اگر به مدرسه ای می روید که از خانه دورتر است، در حالی که دیگران از دبیرستان شما به آنجا نمی روند، بنابراین شما اصلا کسی را نمی شناسید.

بنابراین، برادری‌ها این نوع دوستی و وفاداری را وعده می‌دهند، و همچنین برای جوانان، جوانان 18 ساله، که بسیاری از آنها از خود مطمئن نیستند، برادری‌ها و انجمن‌ها می‌گویند این راه محبوبیت است. این راهی است که می توانید دوستان پیدا کنید، اوقات خوشی داشته باشید، و می توانید به مهمانی های خوب بروید و بخشی از یک گروه خواهید بود.