پس از 8 سال در فضا، "BepiColombo" سرانجام به عطارد نزدیک شد

در 3 سپتامبر، کنترل زمینی تأیید کرد که ماژول پیشرانه با موفقیت از بقیه فضاپیما جدا شده است و مرحله نهایی ماموریت مشترک بین آژانس فضایی اروپا (ESA) و آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن (JAXA) را نشان می‌دهد. پس از یک سفر پر دست انداز - رسیدن به بیش از 200 میلیون کیلومتر از زمین - انتقال از کاوشگر نشان داد که همه چیز به آرامی انجام شد. عطارد پیش از این تنها دو بار کاوش شده است، هر دو بار توسط کاوشگرهای ناسا.

زیرا حتی بدون پیشرانه‌های ناگوار، رسیدن به عطارد به دلیل موقعیت نزدیک‌ترین سیاره به خورشید بسیار دشوار است. هنگام سفر به سمت مرکز منظومه شمسی، یک فضاپیما اساسا از زمین به سمت گرانش بسیار بیشتر خورشید "سقوط" می کند. این قسمت آسان است. قسمت سخت این است که به زمین نخورید.

بنابراین رسیدن به عطارد نیاز به سوخت زیادی دارد، نه برای سفر به آنجا، بلکه برای درگیر کردن راکت‌ها برای قرار دادن وقفه‌ها. فضاپیماها همچنین می توانند از گرانش سیارات دیگر به عنوان وسیله ای برای کاهش سرعت استفاده کنند، اما این شامل طی کردن مسیری پیچیده تر، حلقه زدن بین اجرام آسمانی است. تا به امروز، BepiColombo تقریبا 6 میلیارد مایل (9.9 میلیارد کیلومتر) را طی کرده است، یک بار به دور زمین، دو بار زهره و عطارد 6 بار چرخیده و در مجموع 9 مانور کمک گرانشی برای کنترل سرعت آن انجام داده است. علاوه بر این، با نزدیک شدن به خورشید، سطح عطارد می تواند به شدت داغ باشد - بیش از 800 درجه

فارنهایت یا حدود 430 درجه سانتیگراد. و از آنجایی که این سیاره کوچک اساسا جو ندارد، دما در شب تا -290 درجه فارنهایت (180- درجه سانتیگراد) کاهش می یابد. بنابراین BepiColombo نه تنها باید از این افراط‌ها، بلکه از نوسانات روزانه بین آنها جان سالم به در ببرد. پس از قرار گرفتن در موقعیت، BepiColombo به دو فضاپیمای جداگانه تقسیم می‌شود: مدارگرد سیاره‌ای عطارد (MPO) که سطح و ساختار داخلی عطارد را مطالعه می‌کند و مدارگرد مغناطیسی عطارد (موسوم به Mio) که میدان مغناطیسی و جو ضعیف سیاره را بررسی می‌کند.

این اولین باری است که چندین کاوشگر به طور همزمان به دور عطارد می چرخند، با هدف به دست آوردن تصویری جامع تر از آنچه هر کاوشگر به تنهایی می تواند ثبت کند. Mio وارد مدار بیضی شکل بالاتری خواهد شد که جهت چرخش در سراسر قطب است. سپس MPO ارتفاع خود را بیشتر کاهش خواهد داد و قرار است در مارس 2027 به مدار نهایی خود برسد. حتی پس از اینکه کاوشگرها موقعیت خود را گرفتند، مشاهدات در مقیاس کامل فورا آغاز نخواهند شد.

کاوشگرها باید قبل از انجام مشاهدات علمی، که قرار است در آوریل 2027 آغاز شود، یک سری مراحل را طی کنند - مانند استقرار محافظ خورشید ضروری Mio. این دو کاوشگر تلاش خواهند کرد تا پاسخ بسیاری از موارد ناشناخته در مورد سیاره سریع را پیدا کنند. برخی از سوالات کلیدی عبارتند از اینکه چرا عطارد نسبت به اندازه خود هسته آهنی بسیار بزرگی دارد. چرا با وجود گرمای سوزان، یخ در دهانه‌های سایه‌دار دائمی قطب‌ها وجود دارد. چرا این تنها سیاره سنگی غیر از زمین است که میدان مغناطیسی خود را دارد. و ماهیت واقعی افسردگی مرموز

توخالی هایی که به عنوان "حفره" شناخته می شوند و سطح آن را نقطه می زنند. انتظار می رود پاسخ به این سؤالات سرنخ های مهمی برای چگونگی شکل گیری و تکامل سیارات زمینی - از جمله زمین - در منظومه شمسی ارائه دهد. اخترفیزیکدانان همچنین قصد دارند از داده های مداری دقیق مأموریت برای آزمایش نظریه نسبیت عام انیشتین استفاده کنند، زیرا - به دلیل نزدیکی آن به خورشید - عطارد یک زمین آزمایش ایده آل برای تأیید اعوجاج گرانشی فضا-زمان است.