پشیمانی؟ من چند مورد را فراموش کرده ام - که یکی از مزایای 70 سالگی من است، اد

آقا، - من همیشه از خواندن نقدهای تلویزیونی اد پاور لذت می برم. با این حال، شنبه گذشته او نقدی نوشت که من باید در یک نکته با آن مخالفت کنم («بررسی 70 Up: پیام آرامش‌بخش بیمارگونه در اینجا این است که هیچ‌کس زندگی به نتیجه نرسیده است»، 19 سپتامبر).

اد در بررسی مستند 70 Up، دهمین مستند از مجموعه‌ای که برای اولین بار در دهه 1960 پخش شد، می‌نویسد: «ناگهان در سن 70 سالگی پر از حسرت می‌شوی».

شاید در چند سال اخیر همه چیز به شدت تغییر کرده باشد، اما با رسیدن به 70 سالگی، سال‌های نه چندان دور، پشیمان شدم.

من همچنین می دانم که در سنم پشیمانی ام را فراموش کرده ام. اگر چنین است، شاید کمی از دست دادن حافظه همیشه چیز بدی نباشد.

چیزی که من با آن موافقم آخرین فکر اد در مورد این موضوع است: "این سفری است که همه ما در آن هستیم، و پیام آرامش بخش 70 Up این است که هیچ کس چیزهایی را متوجه نشده است و تنها کاری که واقعا می توانیم انجام دهیم این است که به بهترین شکل ممکن در میان بگذاریم." - مال شما و غیره

جو گلاکین،

قاتل،

دوبلین