پناهندگان میانماری به برنامه کاری تایلند امیدوارند: «نیازی نیست منتظر باشیم تا دیگران از ما حمایت کنند»

در یک نگاه، ری بو از ده‌ها هزار کارگر خارجی دیگر که در سایت‌های ساختمانی بی‌شماری زحمت می‌کشند که افق سر به فلک کشیده بانکوک را هر چه بالاتر می‌برد، متمایز نیست.

با این حال، برخلاف بسیاری از آنها، این مرد 31 ساله از یکی از 9 اردوگاه این کشور برای پناهندگانی که به دلیل چندین دهه درگیری داخلی میانمار گریخته اند، به پایتخت تایلند آمد.

این اردوگاه‌ها که مرز تایلند و میانمار را در آغوش می‌گیرند، بیش از 100000 نفر را در خود جای داده است - در برخی موارد از دهه 1980 که پناهجویان برای اولین بار وارد شدند.

تا یک سال پیش، در این ماه، دولت تایلند از ترک اردوگاه‌ها برای یافتن کار خودداری می‌کرد و بیشتر آنها را مجبور به زندگی دست به دهان با کمک اهداکنندگان خارجی کرد.

این در اکتبر 2025 تغییر کرد، پس از کاهش کمک‌های خارجی - عمدتا توسط ایالات متحده - اردوگاه‌ها را مجبور کرد حمایت غذایی و مراقبت‌های بهداشتی را که می‌توانستند ارائه کنند، کاهش دهند.

تقریبا در همان زمان، جنگ بین تایلند و کامبوج بر سر ادعاهای ارضی، صدها هزار کارگر مهاجر را از کامبوج به خانه بازگرداند و شکاف کارگری خمیازه‌ای را پشت سر گذاشت.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

برای مقابله با کاهش کمک‌ها و کسری نیروی کار، دولت تایلند سیاست‌های دهه‌ها را معکوس کرد و شروع به صدور مجوز برای پناهندگان برای کار در خارج از کمپ‌ها کرد تا به آنها کمک کند نیازهای خود را برآورده کنند.

ری بو یکی از 6800 پناهجوی اردوگاهی است که دولت می گوید در سال اول این برنامه وارد نیروی کار تایلند شده است.

او گفت: "پس از کاهش توسط USAID و سایر سازمان ها، دیگر هیچ حمایت منظمی برای نیازهای روزانه ما مانند برنج و سایر جیره ها وجود ندارد. و دیگر مراقبت های بهداشتی کافی در کمپ ها وجود ندارد."

کاهش‌ها او و والدینش را مجبور کرد از همسایه‌ها قرض بگیرند و وعده‌های غذایی معمولی خود را کم کنند.

ری بو گفت: "این به ما کمک می کند تا برای غذا و سایر نیازهای اولیه و مراقبت های بهداشتی والدینم هزینه کنیم."

او به دویچه وله گفت: «در مقایسه با نحوه زندگی ما در اردوگاه قبلی، تفاوت بزرگی است، داشتن درآمد شخصی و حمایت از خانواده‌ام به تنهایی، بدون اینکه منتظر باشم تا دیگران از ما حمایت کنند.

این برنامه به پناهندگان اجازه می دهد تا در 43 استان از 76 استان تایلند و در هر بخشی که طبق قانون فقط برای شهروندان تایلند اختصاص ندارد کار کنند.

وزارت امور خارجه می گوید که دولت آموزش های حرفه ای ارائه شده در داخل کمپ ها را بهبود بخشیده است تا پناهندگان را برای کار در خارج بهتر آماده کند.

پراپورن وانلوانگ، سخنگوی بخش اطلاعات این وزارتخانه، گفت: "ما امیدواریم که این سیاست فرصت ها را افزایش دهد و [پناهندگان] را برای تحقق پتانسیل خود و همچنین کمک به توسعه اجتماعی-اقتصادی تایلند تقویت کند."

گروه های کارگری و حقوق پناهندگان از این برنامه استقبال کرده اند.

Siwawong Sooktawee، هماهنگ کننده پروژه تایلند برای ائتلاف بین المللی بازداشت، گفت: "من با تعداد زیادی از کمپ [پناهندگان] آشنا شده ام که به بیرون آمده اند و کار کرده اند. آنها از کار و کسب درآمد بسیار خوشحال هستند، در مقایسه با آنچه که [می توانند] در اردوگاه به دست آورند، پول زیادی دارند."

او افزود: "این خوب است زیرا آنها احساس می کنند می توانند به خود کمک کنند، می توانند از خود حمایت کنند، دیگر به کمک وابسته نیستند."

با این حال، او و دیگران می گویند که این برنامه به کندی شروع شده است و نقص های زیادی برای رفع آن وجود دارد.

آنها می گویند که بسیاری از پناهندگانی که شرکت کرده اند، توسط کارفرمایانشان قرارداد بسته نشده است، تنها به این دلیل که شرایط سخت تر، کار سخت تر، یا دستمزد کمتر از آنچه قبل از ترک اردوگاه به آنها وعده داده شده بود، بیابند. آنها می گویند که این برنامه همچنین فاقد یک سیستم روشن برای تسلیم و حل و فصل شکایات است.

کنیاو پاو، دبیر کل سازمان زنان کارن، یک سازمان غیردولتی که به کارن قومی اردوگاه خدمت می‌کند، گفت: "بسیاری از پناهندگان می‌روند، برمی‌گردند، برمی‌گردند، بارها برمی‌گردند. برخی از پناهندگان، خانواده‌هایشان باید در کمپ‌های پناهندگان کمک مالی جمع‌آوری کنند یا پول قرض کنند تا پدر یا اعضای خانواده‌شان بتوانند بازگردند."

Siwawong و K'nyaw Paw می‌گویند که پناهندگان گاهی مجبور می‌شوند از طریق کسر دستمزد برای استخدام کارفرمایان، از جمله معاینات پزشکی، مجوزهای دولتی و حمل و نقل به محل‌های کار، بازپرداخت کارفرمایان را بپردازند. در نتیجه، آنها اغلب از قبل با بدهی شروع به کار می کنند، گاهی اوقات بدون هشدار قبلی.

اکوه، پدر دو فرزند که به یک نام معروف است، در نوامبر 2025 اردوگاه خود را به همراه 20 پناهنده دیگر برای کاری که قرار بود کار برداشت نیشکر در مزرعه ای در آن سوی کشور به مبلغ 250 بات در روز باشد، ترک کرد.

با این حال، وقتی به او رسید، به او گفته شد که درختان اکالیپتوس را - که به گفته خودش کار بسیار دشوارتر و خطرناک‌تری - برای 200 بات در روز قطع کند. آنها مجبور بودند در فضای باز بخوابند، بدون برق و فقط یک حوض در نزدیکی برای آب.

"ما با رئیس صحبت کردیم، اما رئیس اهمیتی نداد. او گفت: "فقط کار را انجام دهید زیرا شما قبلا اینجا هستید." اما ما گفتیم که نمی توانیم این کار را انجام دهیم.» اکوه گفت و آنها پس از سه ماه رفتند.

وزارت امور خارجه به درخواست دویچه وله برای اظهارنظر درباره مشکلات ادعایی این برنامه پاسخی نداد. وزارتخانه های کار و کشور که عمدتا بر این برنامه نظارت می کنند، به درخواست های مصاحبه نیز پاسخ ندادند.

Siwawong و K'nyaw Paw می‌گویند که پناهندگانی که در این اردوگاه شرکت می‌کنند باید قراردادهای واضح و دقیقی داشته باشند - ترجمه در صورت نیاز به برمه‌ای، کارن یا کارنی، زبان‌های اصلی که در اردوگاه‌ها صحبت می‌شود - و سیستمی با دسترسی آسان برای ثبت و حل و فصل شکایات.

آنها همچنین پیشنهاد می‌کنند که دولت استان‌های بیشتری را به روی این برنامه باز کند و دلالان شغلی که به اردوگاه‌ها می‌آیند را به عنوان واسطه بررسی کند تا افراد بی‌وجدان را از بین ببرد.

آنها می گویند که سازمان های غیردولتی آنها و سایرین در حال کار با دولت برای انجام برخی از ارتقاء ها هستند، و امیدوارند که این برنامه با گذشت زمان بهبود یابد، به طوری که تعداد بیشتری از پناهندگان قادر و مایل به مشارکت باشند.

با وجود تمام ایرادات این برنامه، آنها می گویند که بیشتر پناهندگان هنوز هم مشتاق درخواست هستند، حتی آنهایی که با مشکل مواجه شده اند.

مو داه هسیت، که در محل کارش بیمار شد و پس از اینکه رئیسش از پوشش بیمه درمانی که قرار است برنامه تضمین می کند، خودداری کرد، گفت: "تجربه بدی داشتم، اما هنوز هم می خواهم دوباره بروم، زیرا غذا در کمپ یک مشکل است."

او گفت: "من مادری ندارم، پدری مریض دارم و باید از خواهر و برادری مراقبت کنم." بنابراین، من باید بروم، در غیر این صورت، ما نمی توانیم زندگی کنیم.