"پنجره ای به نیمه دیگر اروپا": نمایشگاه لندن تاریخ غنی استانبول را نشان می دهد

قدم گذاشتن در نمایشگاه جدید موزه ویکتوریا و آلبرت در استانبول مانند معلق بودن بین دو جهان است.

قسطنطنیه به استانبول: یک شهر، دو امپراتوری یک تجربه بصری و حسی را ارائه می دهد.

اذان اسلامی و سرودهای کلیسای بیزانسی در یک حلقه پخش می شود.

از بازدیدکنندگان دعوت می شود تا در مورد 1600 سال تاریخ پیچیده استانبول فکر کنند.

محور اصلی این نمایشگاه فتح قسطنطنیه در سال 1453 است، زمانی که سلطان محمد دوم عثمانی این شهر را تحت سلطه عثمانی قرار داد و پایان امپراتوری بیزانس را نشان داد.

همراه با اذان، نمایشگاه بازدیدکنندگان را به فضایی منتقل می‌کند که تقریبا سورئال است و دیداری را ارائه می‌دهد که فراتر از مشاهده تاریخ است تا لحظه‌ای در آن ساکن شود.

این مجموعه همچنین دارای شاهکارهایی است که تجملات دربار عثمانی را به تصویر می کشد.

پرتره نمادین جنتیل بلینی در سال 1480 از سلطان محمد دوم مجموعه را لنگر انداخته و به عنوان نمادی تاریخی از دیپلماسی بین فرهنگی اولیه بین ونیز و استانبول عمل می کند.

در همان نزدیکی، طومار صفوف قرن هفدهمی به طول هشت متر و جعبه قرآن اواخر قرن شانزدهم گنبدی شکل، اوج رنسانس عثمانی را به نمایش می گذارد.

شکوه مادی در یک کافتان سلطنتی قرن شانزدهمی که احتمالا توسط سلطان سلیم دوم پوشیده شده بود به اوج خود می رسد. بافته شده از زربافت - پارچه ابریشمی که با نخ های طلا در هم تنیده شده است. نور را از طریق نقوش سفید هندسی تابش می کند که هم از دیسک های خورشیدی و هم گلبرگ های شکوفه را تقلید می کند.

کاشی‌های حمام آبی و سفید لعاب‌دار گرمای بخار حمام‌های عمومی را تداعی می‌کنند که در کنار روکش‌های ابریشمی قرمز و تکیه‌گاه‌های پای چوبی منبت کاری شده با مروارید به نمایش درآمده است.

همانطور که یک متن دیوار به طور خشک به بازدیدکنندگان یادآوری می کند: اگر امروز حمام خوبی دارید، تحت تأثیر آرام استانبول عثمانی زندگی می کنید.

در گفتگو با آنادولو، تیم استنلی، متصدی کتاب، درباره گردآوری این میراث عظیم فکر کرد.

استنلی که برای اولین بار در سال 1972 از استانبول دیدن کرد، این روند را یک لذت شخصی نادر توصیف می کند.

"این تمرینی بود که از نظر بازدید مجدد از بسیاری از مکان‌های شهر و کار کردن داستان‌های بزرگی که از هنر و طراحی که در آنجا ایجاد شده بود، لذت زیادی به من داد."

در میان گنجینه های بیزانسی، استنلی عاج حکاکی شده ظریف قرن پنجم را از کلیسای جامع تریر که تحویل یادگارهای سنت استفان به قسطنطنیه را نشان می دهد، مشخص می کند.

او گفت این قطعه منحصر به فرد است زیرا زندگی روزمره شهری را به تصویر می کشد.

"این اساسا تنها صحنه خیابانی است که در دوره بیزانس ساخته شده است... شما می توانید سقف های کلیسا را ​​ببینید که سقف را تمام می کنند در حالی که امپراتور و امپراتور در طبقه پایین منتظر آثار هستند."

با عطف به دوران عثمانی، استنلی به گهواره کودک سلطنتی از کاخ توپکاپی اشاره می کند که دید عمومی زنان سلطنتی را روشن می کند.

"یکی از جالب ترین راهپیمایی ها زمانی بود که یکی از دختران خاندان سلطنتی به دنیا آمد... ولی سلطان (مادر سلطان) یا شخص دیگری گهواره ای را به خانه می فرستاد... این روشی بود برای بزرگداشت وجود و اهمیت زنان اعضای خانه سلطنتی."

متصدیان همچنین به دنبال توجه به قرن‌های بعدی حکومت عثمانی، به ویژه قرن‌های 17، 18 و 19 بودند که اغلب در موزه‌های امپراتوری نادیده گرفته می‌شوند.

این دوره شاهد ظهور قهوه خانه ها و گسترش فرهنگ حمام بود، سنت هایی که بر زندگی روزمره در سراسر اروپا تأثیر گذاشت.

استنلی با اشاره به تأثیر حوله های ترکی و حمام های خانگی کاشی کاری شده بر خانه های مدرن غربی خاطرنشان می کند: «ما می خواستیم نشان دهیم که چگونه آن فعالیت ها در استانبول، در واقع بخش هایی از آنها، در بقیه اروپا پذیرفته شده است.

این نمایشگاه همچنین به بررسی شخصیت جهان وطنی استانبول پس از فتح عثمانی می پردازد.

او توضیح داد که سلطان محمد دوم بازسازی پایتخت، تأسیس ایلخانی ارتدکس یونانی و ارمنی و استقبال از یهودیان سفاردی که از آزار و اذیت در اسپانیا و پرتغال فرار می کردند، تشویق کرد.

"این شهر تبدیل به شهر بزرگ یهودیان اسپانیایی زبان شد... در میان یهودیانی که آمدند، فناوری های جدیدی آوردند. بنابراین اولین چاپی که در استانبول انجام شد در واقع توسط یهودیان انجام شد."

یک تورات با چاپ ظریف مربوط به سال 1546 شواهد مادی این تاریخ را ارائه می دهد.

معماری این نمایشگاه نشان دهنده مقیاس میراث مذهبی و هنری شهر است.

یکی از متصدیان کتاب بلا رادنوویچ، بخش روم شرقی را در زیر گنبدی سر به فلک کشیده با الهام از هندسه ایاصوفیه طراحی کرد.

این فضا، اشیای مذهبی قرن ششمی را از سلطنت امپراتور ژوستینیانوس، از جمله یک صلیب دو طرفه و یک سنسور به شکل کلیسای مینیاتوری گرد هم آورده است.

همچنین دارای گنجینه هایی است که در طول جنگ صلیبی چهارم در سال 1204 غارت شده و متعاقبا در کلیسای سنت مارک در ونیز نگهداری می شود.

در میان آنها یک تاج نذری طلایی وجود دارد که امپراتور لئو ششم را به تصویر می کشد، که در ابتدا قرار بود بالای محراب ایاصوفیه آویزان شود.

اشیاء دیگر نشان می دهد که چگونه آثار باستانی بیزانس پس از ترک قسطنطنیه اقتباس شده و اهداف جدیدی به آنها داده شده است.

ما همچنین یک منقل خراطی شگفت انگیز با گنبدهای سوراخ دار داریم... وقتی به ونیز رسید آن را به عنوان یک یادگار تغییر دادند. بنابراین در اینجا نیز اشیایی را می بینیم که اصلاح و تغییر کرده اند و از یک زندگی پس از مرگ واقعا پیچیده از اشیای بیزانسی صحبت می کند."

او گفت: "خود سن مارک، به عنوان یک کلیسا، در واقع پس از کلیسای حواری مقدس در قسطنطنیه طراحی شده است. بنابراین می دانید که ونیز به نوعی در تلاش است تا از قسطنطنیه تقلید کند، و این نشان دهنده نفوذ شهر در فراتر از مرزهای امپراتوری بیزانس است."

همانطور که نمایشگاه به سمت دوران مدرن پیش می رود، شامل سنگ نگاره های دست رنگ گاسپار فوساتی در سال 1852 از ایاصوفیه و تابلوی عثمان حمدی بیگ در سال 1887 بانوها در حال پیاده روی است، که سیر تکامل هنری و اجتماعی مستمر شهر را ردیابی می کند.

برای رادنوویچ، این مجموعه کلان شهری را منعکس می کند که هویت آن همیشه با حرکت و مبادله شکل گرفته است.

استانبول همیشه مکانی بسیار متنوع و جهانی بوده است... به دلیل موقعیت استراتژیک خود، تجار زیادی را به خود جذب کرده است، اما همچنین باورنکردنی ترین صنعتگران و صنعتگران را نیز به خود جذب کرده است.

این نمایشگاه در نهایت استانبول را نه صرفا به عنوان شهری که بین شرق و غرب گرفتار شده است، بلکه به عنوان یک مرکز فرهنگی که پیوسته هر دو را تحت تأثیر قرار داده است، معرفی می کند.

برای استنلی، امید این است که بازدیدکنندگان بین‌المللی با درک عمیق‌تری از بخشی از تاریخ اروپا که اغلب نادیده گرفته می‌شود، ترک کنند و «پنجره‌ای به نیمه دیگر اروپا» باز شود.