پنجره های طلایی مرکز زندگی ایرلندی به هنر انعکاسی نیام اومالی جان تازه ای بخشیده است.

Niamh O'Malley: طلای خالص

ویژوال، کارلو

★★★★☆

در روز جمعه، 20 ژوئن 1975، صفحات دارایی ایریش تایمز به طرح‌هایی برای یک مرکز زندگی جدید ایرلندی در خیابان ابی پایین در دوبلین اشاره کرد که به پنجره‌های کنترل خورشیدی فوق‌العاده ساختمان اشاره کرد. تقریبا ناباورانه، نویسنده نه یک بار بلکه دو بار اظهار داشت که محافظ حرارتی شیشه با یک فیلم از طلای خالص تامین می‌شود.

نیم قرن بعد، نمایش انفرادی Niamh O'Malley در مرکز تجسمی هنرهای معاصر در کارلو عنوان خود را از آن گزارش بی سر و صدا و مواد فیزیکی آن از خود پنجره ها گرفته است.

O'Malley که در سال 2022 نماینده ایرلند در پنجاه و نهمین بینال ونیز بود، مدتهاست که به دلیل کار با شیشه، فلز و مواد تغییر کاربری شناخته شده است. با استودیوی کاری‌اش که در حال حاضر در مجموعه زندگی ایرلندی قرار دارد، او فرصتی یافت تا برخی از پنجره‌های طلایی را که از مرکز برداشته می‌شوند، به دست آورد و از آن‌ها بدنه جدیدی از کار را ایجاد کند که ویژگی‌های چنین ماده منحصربه‌فردی و مختص سایت را بررسی می‌کند.

طلای خالص نمایشی در پنج گروه بندی است. در مرکز فضا Lights (2026) قرار دارد، چیدمان 15 میله فولادی عمودی بر روی پایه‌ها، که روی هر کدام یک لامپ رشته‌ای و دو صفحه قابل تنظیم شیشه طلایی پوشانده شده است. این پانل‌ها که در زوایای مختلف روی لولاها تنظیم شده‌اند، به‌طور مشخص بازو مانند هستند و حس شکل‌های انسانی عمیقا انتزاعی که ارائه می‌دهند، ظرافت عنصری فیگورهای جاکومتی را به ذهن متبادر می‌کند.

در همان نزدیکی، که به دیوار گالری تکیه داده است، چشمان (2026)، سه تایی درخشان از بیضی های نوک تیز بزرگ قرار دارد. تقریبا به گونه ای که گویی در حرکت معلق قرار گرفته اند، هر دو آینه بیننده هستند و به نظر می رسد به خود گالری اجازه می دهند به عقب خیره شود، سوراخ های خالی در مرکز آنها به طور همزمان به صورت مردمک چشم و چشم های معماری ظاهر می شوند.

داستان سرطان جانمن هنرمند Dún Laoghaire: "من مرد بزرگی هستم و به قوی بودن عادت کرده ام"

به نظر می‌رسد در دیوار مقابل، اشکال هندسی شیشه‌ای مجموعه‌ای از آثار با آرماتورهای فولادی که تا سقف کشیده شده‌اند، در ارتفاع چشمگیر گالری ویژوال گنجانده شده‌اند. این استراتژی آثاری را که با نام بلند پرواز (2026) خوانده می‌شود، ارتقا می‌دهد و هم ارتباط آن‌ها با جاذبه را قطع می‌کند و هم نگاه فرد را به سمت آسمان می‌کشد.

این یک تلاش جسورانه برای سرمایه گذاری بر بلندی فضا است، اما تأثیر عجیبی دارد که باعث می شود مجسمه ها تقریبا به عنوان لوگوهای شرکتی که در کنار یک ساختمان برچسب گذاری شده اند ظاهر شوند. با وجود تمام خاصیت مغناطیسی که این آثار شیشه ای دارند، این اثر ویدئویی نسبتا بی ادعا با عنوان فیلم (2026) است که بر روی پنل های LED ایستاده رو به روی لامپ ها ارائه شده است که کم کم شبیه به ژست اصلی و تعیین کننده نمایش می شود.

این فیلم با ثبت حرکات سایه‌ای مردمی ناشناس که در خارج از پنجره‌های مات استودیوی O'Malley's Abbey Street حرکت می‌کنند، به صورت آینه‌ای و استریوسکوپیک ارائه می‌شود. این به آنها ظاهر یک آزمون رورشاخ را می دهد که یک دنیای بیرونی و درونی را به یکباره منعکس می کند، چشم اندازی که به طور جدانشدنی با خواسته ها، آرزوها و پیش بینی های ما پیوند خورده است.

اومالی نمایش خود را با مجموعه‌ای از نقاشی‌های گرافیتی تکمیل می‌کند که این را تکرار و تقویت می‌کند: پنج پانل به شدت کار شده، علامت‌گذاری شده و ردیابی شده‌اند تا زمانی که تمام خوانایی از بین برود، صفحه‌های زیبا اما غیرقابل نفوذی که نشانه‌های هنرمند روی آن‌ها فقط می‌تواند بیننده را به خود بازگرداند.

طلای خالص تا 10 ژانویه 2027 در مرکز تجسمی هنرهای معاصر کارلو است.