پنج راه برای افزایش سطح دریا بر زندگی روزمره شما تأثیر می گذارد، حتی اگر در داخل خشکی زندگی می کنید

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

اگر در داخل خشکی زندگی می کنید ممکن است بالا آمدن سطح دریا مشکل شخص دیگری به نظر برسد. اما حتی مایل‌ها دورتر از ساحل، تغییر سطح دریا می‌تواند بر غذایی که می‌خوریم، کالاهایی که می‌خریم، انرژی مصرف‌شده و مالیات‌هایی که می‌پردازیم تأثیر بگذارد.

اگر انتشار گازهای گلخانه ای به میزان قابل توجهی کاهش یابد، پیش بینی می شود که سطح دریاهای جهانی تا سال 2100 بین 28 تا 55 سانتی متر (11 تا 22 اینچ) افزایش یابد. اگر میزان انتشار گازهای گلخانه ای در سطوح بسیار بالا باقی بماند، سطح دریا می تواند بین 63 سانتی متر (25 اینچ) تا 1 متر (3.3 فوت) افزایش یابد. افزایش بیش از 2 متر (6.6 فوت) تا سال 2100 را نمی توان به طور کامل رد کرد. در اینجا آمده است که چگونه افزایش سطح دریا در حال حاضر بر زندگی روزمره ما تأثیر می گذارد و نقاط ضعف را در همه چیز از منابع برق گرفته تا زیرساخت ها آشکار می کند:

فنس که در سراسر لینکلن شایر، کمبریج شایر و نورفولک گسترش یافته است، 48 درصد از بهترین زمین های کشاورزی انگلستان را در اختیار دارد و بیش از 7 درصد از تولیدات کشاورزی بریتانیا، از جمله حدود یک سوم سبزیجات انگلستان را شامل می شود. بیشتر این چشم انداز در سطح دریا یا زیر سطح دریا قرار دارد که آن را در برابر سیل و آلودگی با آب شور آسیب پذیر می کند.

بهره وری زمین به شبکه گسترده ای از کانال های زهکشی، ایستگاه های پمپاژ و دفاع در برابر سیل بستگی دارد. یک رخنه می تواند محصولات را از بین ببرد و خاک مولد را برای سال ها غیرقابل استفاده کند. از آنجایی که تولیدات بومی تنها حدود 60 درصد از مواد غذایی مصرفی بریتانیا را تامین می کند، از دست دادن زمین فنس به تنهایی قفسه ها را خالی نمی کند، اگرچه اتکا به وارداتی را که خود در معرض افزایش سطح دریا و سایر اثرات تغییرات آب و هوایی قرار دارند، عمیق تر می کند.

حدود 85 درصد از وزن حمل‌ونقل بین‌المللی بریتانیا و بیش از 80 درصد تجارت جهانی کالا از طریق دریا انجام می‌شود. یک پایانه سیل‌زده در ساوتهمپتون، در شانگهای یا در جزیره‌ای در دریای کارائیب، کالاهای ارسالی به فروشگاه‌ها و کارخانه‌های دورتر از داخل کشور را به تاخیر می‌اندازد.

حتی اگر بندری مستقیما تحت تأثیر سیل قرار نگیرد، اگر زیرساخت‌هایی که آن را به بقیه بخش‌های اقتصاد متصل می‌کند غرق شود، ممکن است اختلال ایجاد شود. راه‌آهن‌ها، جاده‌ها، انبارها، پست‌های برق و شبکه‌های توزیع سوخت همگی می‌توانند تحت تأثیر سیلاب‌های ساحلی قرار بگیرند. کمبودها و افزایش قیمت‌ها اثرات مخرب جدی برای خانوارها خواهد داشت.

بریتانیا سه برابر بیشتر از هر کشور اروپایی دیگر امکانات انرژی ساحلی دارد. این تاسیسات شامل پالایشگاه‌های نفت، پایانه‌های سوخت فسیلی و گاز طبیعی مایع و نیروگاه‌های هسته‌ای است. سیل می‌تواند تجهیزات الکتریکی را غرق کند، سیستم‌های کنترل آسیب، تحویل سوخت را مختل کند و جاده‌ها و راه‌آهن‌هایی را که کارگران و تامین‌کنندگان به آن وابسته هستند قطع کند، در حالی که آب شور می‌تواند زیرساخت‌ها را خورده و تعمیرات را پیچیده کند.

آسیب همزمان به چندین تأسیسات، یا قطع طولانی مدت یک پایانه اصلی سوخت یا اتصال برق، می تواند حفظ منابع قابل اطمینان را دشوارتر کند. حتی در جایی که تولید برق ادامه دارد، آسیب به پست‌ها و دیگر زیرساخت‌های شبکه می‌تواند از رسیدن برق به مصرف‌کنندگان جلوگیری کند. این پیامدهایی برای قبوض انرژی خانگی، تولید صنعتی و قابلیت اطمینان منابع برق دارد.

زیرساخت‌های دفاعی بریتانیا نیز با افزایش سطح دریا تهدید می‌شود. پایگاه‌های دریایی، اسکله‌ها و سایر تأسیسات ساحلی در معرض افزایش سطح دریا و موج‌های طوفانی هستند که به طور بالقوه بر دسترسی، عملیات و زیرساخت‌های مورد نیاز برای حفظ توانایی نظامی تأثیر می‌گذارد. فعال نگه داشتن این سایت ها در دهه های آینده مستلزم اقداماتی است که ممکن است شامل جابجایی برخی از آنها باشد.

افزایش سطح آب دریاها همچنین می تواند بقیه جهان را به مکانی خطرناک تر تبدیل کند. جابجایی جمعیت ناشی از فشارهای اقلیمی، از جمله افزایش سطح دریا، تقاضاهای بیشتری را برای کمک های بشردوستانه و همکاری بین المللی ایجاد می کند. همچنین هرگونه فشار سیاسی و امنیتی موجود در سطح ملی را تشدید می کند.

هزینه های افزایش سطح آب دریاها بر دوش مردم سراسر کشور است. حفاظت از جوامع آسیب پذیر، پرداخت یارانه به بیمه سیل و جابجایی جوامع و زیرساخت ها از مناطقی که دیگر قابل دفاع نیستند، نیازمند سرمایه گذاری قابل توجهی است.

در همین حال، از دست دادن زمین های کشاورزی مولد می تواند قیمت مواد غذایی را افزایش دهد و اختلال در بنادر و خطوط حمل و نقل می تواند کالاهای وارداتی را گرانتر یا سخت تر کند. آسیب به زیرساخت های انرژی می تواند هزینه های بیشتری را برای خانوارها و مشاغل ایجاد کند. اثر تجمعی از طریق قیمت‌های بالاتر، مالیات‌های بالاتر و کاهش هزینه‌ها در سایر خدمات عمومی در سراسر کشور احساس می‌شود.

کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه ای برای نگه داشتن بیش از حد 1.5 درجه سانتیگراد تا حد ممکن، ایمن ترین راه برای کاهش سرعت و میزان افزایش سطح دریا و هزینه های مربوط به سازگاری است. با این حال، پیش‌بینی می‌شود که سیاست‌های کنونی جهانی ما را به حدود 2.8 درجه سانتیگراد گرمایش برساند. اجلاس آب و هوای آتی سازمان ملل متحد، COP31 در نوامبر امسال در ترکیه، فرصتی برای از بین بردن شکاف بین آنچه وعده داده شده و آنچه مورد نیاز است، خواهد بود.

جهان در حال حاضر 1.4 درجه سانتیگراد گرم شده است، بنابراین افزایش مداوم سطح دریا در حال حاضر حتی با کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه ای اجتناب ناپذیر است. سازگاری به اندازه کاهش ضروری است. طراحی دفاع دریایی و زیرساخت باید مطابق با بالا آمدن دریاها تطبیق داده شود. کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و بهبود سازگاری با سواحل به تعیین تأثیر شدید افزایش سطح دریا بر مردم، هم در داخل و هم نزدیک به ساحل کمک می‌کند.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.