پنج موضوعی که نگاه خاورمیانه به انتخابات اسرائیل را تعیین می کند - تحلیل

با اکثر آرا شمارش شده، اسرائیل اکنون به سمت یک الگوی نگهداری می رود، زیرا احزاب اسرائیلی باید مذاکرات ائتلافی را آغاز کنند. این ممکن است هفته ها طول بکشد. همانطور که اسرائیل منتظر است، خاورمیانه نیز منتظر است. دیدگاه اسرائیل در سراسر منطقه پیچیده است. برخی کشورها با اسرائیل دشمنی دارند و دشمنی خواهند داشت. برخی آشکارا می گویند که برایشان مهم نیست که چه کسی در انتخابات اسرائیل پیروز می شود. این نوع صحبت در میان اعضای تشکیلات خودگردان فلسطین معمول است.

با این حال، حقیقت این است که منطقه تحت تأثیر چه کسی قرار خواهد گرفت. در سرتاسر منطقه، دولت‌ها ناظر تحولات سیاسی در اسرائیل هستند. خاورمیانه از زمان حمله حماس به اسرائیل در 7 اکتبر 2023 و درگیری‌های پس از آن تغییرات قابل توجهی داشته است. کشورهایی مانند عربستان سعودی، امارات متحده عربی، مصر، اردن، ترکیه و ایران سیاست‌ها و نگرانی‌های خود را دارند.

این منافع تغییر نمی کند زیرا اسرائیل انتخابات دارد. با این وجود، نقش دولت بعدی اسرائیل می تواند بر نحوه نزدیک شدن این کشورها به اورشلیم تأثیر بگذارد. پنج موضوع کلیدی وجود دارد که نشان می دهد منطقه چگونه به انتخابات اسرائیل نگاه می کند. هیئت صلح و آینده غزه اولین مسئله غزه است. هیئت صلح تحت حمایت ایالات متحده حدود ده ماه است که تشکیل شده است. این سازمان به دنبال ارائه یک مفهوم صلح جدید برای آینده غزه است.

با این حال، سوالاتی در مورد بازسازی، خلع سلاح حماس، ترتیبات امنیتی و اجرای آتش بس باقی مانده است. کشورهایی مانند مصر، قطر و بسیاری دیگر خواهان پیشرفت واشنگتن هستند. با این حال، به نظر می رسد هیئت مدیره منتظر است. واشنگتن نمی خواهد به اسرائیل فشار بیاورد. از سوی دیگر، دولت ترامپ می تواند تلاش کند تا چیزهایی را از یک دولت جدید بر اساس تایید نخست وزیر اسرائیل دریافت کند.

منطقه می‌خواهد شاهد پیشرفت باشد، اما کشورهای منطقه همچنین می‌دانند که چالش‌های اساسی بدون توجه به اینکه چه کسی اسرائیل را رهبری می‌کند، باقی خواهد ماند. دولت جدید اسرائیل ممکن است رویکرد متفاوتی به شورای صلح داشته باشد. با این حال، هنوز باید به حماس، آینده حکومت غزه و الزامات امنیتی اسرائیل بپردازد. سوال مهمتر ممکن است این باشد که واشنگتن قصد دارد در آینده چه کند. دولت‌های منطقه‌ای می‌دانند که دولت ترامپ محور اصلی این ابتکار عمل است.

بنابراین، آنها واشنگتن را از نزدیک به عنوان اورشلیم زیر نظر دارند. توافقات ابراهیم و عادی سازی موضوع دوم عادی سازی است. پیمان آبراهام در سال 2020 و در دوران نخست وزیری بنیامین نتانیاهو امضا شد. آنها منعکس کننده تلاشی برای یک تغییر منطقه ای، به ویژه در خلیج فارس بودند، جایی که کشورها به طور فزاینده فرصت هایی را در همکاری اقتصادی و امنیتی با اسرائیل دیدند. امارات، بحرین و مراکش علیرغم درگیری های سال های اخیر روابط خود را با اسرائیل حفظ کرده اند. منافع آنها در تجارت، فناوری و ثبات منطقه ای مهم است.

با این حال، جذب اعضای جدید برای اسرائیل سخت بوده است. برخی پیشنهاد کرده اند که ایالات متحده باید کشورها را برای پیوستن تحت فشار قرار دهد. کشورها می خواهند شاهد پیشرفت در مسائل فلسطین باشند. عربستان سعودی یک چالش است. ریاض دیپلماسی منطقه ای خود از جمله روابط با واشنگتن و تلاش برای کاهش تنش با ایران را دنبال کرده است. عادی سازی با اسرائیل همچنان با منافع گسترده تر عربستان، به ویژه مسئله فلسطین مرتبط است.

عربستان سعودی نیز به ترکیه و پاکستان نزدیک شده است. یک دولت جدید اسرائیل می تواند بحث ها را آسان تر کند، اما بعید است که عربستان شرایط خود را کنار بگذارد. توافق نامه ابراهیم نشان داد که کشورهای منطقه می توانند روابط خود را با اسرائیل بر اساس منافع مشترک دنبال کنند. بعید است که انتخابات این محاسبه را معکوس کند. آیا ایران نگران انتخابات است؟ ایران در حال تماشای انتخابات اسرائیل است، اما تهران احتمالا با دقت قدم برمی دارد. این کشور از پیام هایی که در اسرائیل و ایالات متحده در مورد از سرگیری حملات ارسال شده است، اطلاع دارد.

بنیامین نتانیاهو نخست وزیر کنونی اسرائیل تصویری از حمله اتمی ایران به اسرائیل قبل از انتخابات به اشتراک گذاشت. او همچنین دو بار توسط دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده تأیید شد. برای دهه‌ها، دولت‌های اسرائیل برنامه هسته‌ای، موشک‌های بالستیک و نیروهای نیابتی منطقه‌ای ایران را تهدیدی بزرگ می‌دانستند. این اخیرا شروع نشده و تغییر نخواهد کرد. ایران هم این را می داند. جنگ های ایران، اسرائیل و گروه های مورد حمایت ایران، توازن قدرت منطقه ای را تغییر داده است. تهران اکنون باید توانایی‌های نظامی خود و انتخاب خود را در مورد اقدامات بعدی ارزیابی کند.

ایران ممکن است امیدوار باشد که عدم اطمینان سیاسی در اسرائیل می‌تواند عملیات‌های آینده اسرائیل را محدود کند. با این حال، ایران ممکن است با تعجب متوجه شود که اگر ریسک کند، همچنان با عزم اسرائیل روبرو خواهد شد. مسئله بزرگ‌تر برای ایران، رابطه اسرائیل و ایالات متحده است. محاسبات تهران به شدت به سیاست های واشنگتن از جمله تحریم ها، استقرار نظامی و احتمال رویارویی بیشتر بستگی دارد.

ایالات متحده می‌تواند بسته به آنچه در اورشلیم اتفاق می‌افتد، تصمیم بگیرد که آیا خواهان توافق است یا خیر. تنش‌های ترکیه و اسرائیل فقط مربوط به نتانیاهو نیست. دیدگاه فزاینده ای در میان سیاستگذاران اسرائیلی وجود دارد که آنکارا تهدیدی برای اسرائیل و یک دشمن بالقوه جدید است. یک مفهوم این است که حتی اگر ایران شکست بخورد، ترکیه به دشمن بعدی تبدیل خواهد شد. روابط بین آنکارا و اورشلیم در دو دهه گذشته بحران های مکرری را تجربه کرده است.

اسرائیل و ترکیه هر دو در بیشتر دو دهه گذشته رهبری یکسان داشته اند. هر دو رهبر، رجب طیب اردوغان و نتانیاهو، از یک اردوگاه راستگرای مذهبی تر آمده اند. تغییر سیاسی در هر دو مکان می‌تواند تنش‌ها را کاهش دهد، اما به آنها پایان نخواهد داد. نفوذ فزاینده ترکیه در سوریه پس از سقوط رژیم اسد در دسامبر 2024، زمینه رقابت احتمالی دیگری را ایجاد کرده است.

آنکارا خواهان ایفای نقش محوری در شکل دادن به آینده سوریه است، در حالی که اسرائیل نگران تهدیدات در حال ظهور در امتداد مرز شمالی خود است. ترکیه ممکن است از دولت جدید اسرائیل استقبال کند، به ویژه اگر هر یک از این دو کشور لفاظی های تقابلی کمتری اتخاذ کنند. با این حال، آنکارا به دنبال منافع خود در سوریه و در سراسر منطقه خواهد بود. این شامل سیاست های مدیترانه شرقی آنکارا می شود.

چالش این است که آیا اسرائیل و ترکیه می توانند سازوکارهایی را برای مدیریت رقابت خود و اجتناب از رویارویی نظامی ایجاد کنند. سوریه، اردن و رویکرد انتظار و دید منطقه سوریه نشان می دهد که چرا دولت های منطقه احتمالا اسرائیل را بر اساس اقداماتش قضاوت می کنند و نه نتایج انتخابات. این کشور گرم شدن روابط با اسرائیل را در سال 2025 در نظر گرفت. با این حال، رهبران اسرائیل به صراحت اعلام کرده اند که علاقه ای به توافق ندارند.

آخرین پیشرفت واقعی به سوی توافق در ژانویه با حمایت ایالات متحده بود. جنگ ایران هرگونه تمرکز واقعی بر سوریه را به تعویق انداخته است. آنچه جایگزین استراتژی شده است، تاکتیک های ارتش اسرائیل در امتداد مرز است. اسرائیل همچنین بر تهدیدات امنیتی در جنوب سوریه و حفاظت از جامعه دروزی تمرکز کرده است. یک دولت دیگر اسرائیل ممکن است رویکرد دیپلماتیک انعطاف پذیری را در قبال دمشق دنبال کند. با این حال، نگرانی های امنیتی اسرائیل در امتداد بلندی های جولان باقی خواهد ماند. اردن و مصر با محاسبات مشابهی روبرو هستند. هر دو کشور معاهدات صلح با اسرائیل را از طریق تغییرات متعدد دولت حفظ کرده اند.

اولویت های آنها شامل امنیت مرزی، ثبات منطقه ای و جلوگیری از درگیری های مجدد است. اردن به ویژه بر تحولات در کرانه باختری و اورشلیم متمرکز است، در حالی که مصر همچنان محور دیپلماسی در مورد غزه است. به عنوان مثال، اردن خود را وابسته به وضعیت موجود اماکن مقدس در اورشلیم می داند. در مجمع عمومی سازمان ملل در سال جاری از اسرائیل بسیار انتقاد کرد. رئیس جمهور مصر تلاش کرده است تنش ها با اسرائیل را کم اهمیت جلوه دهد.

دولت‌ها ممکن است تغییرات خاصی را در اسرائیل ترجیح دهند، اما یاد گرفته‌اند که نسبت به فرصت تغییر بدبین و بدبین‌تر باشند. منطقه همچنین به طور فزاینده‌ای بر توسعه اقتصادی، پروژه‌های زیربنایی، کریدورهای تجاری و مشارکت‌های امنیتی خود متمرکز است. اسرائیل بخش مهمی از این منطقه است، اما همه محاسبات منطقه ای را تعیین نمی کند. یکی از نگرانی‌هایی که کشورها دارند این است که دولت کنونی اسراییل به شدت به آن حمله می‌کند و جاه‌طلبی آن برای تبدیل شدن به نوعی هژمون منطقه‌ای است.

این ممکن است عربستان سعودی و سایر کشورها را به بازنگری در استراتژی خود سوق دهد. از این نظر، رویکرد خاورمیانه به انتخابات اسرائیل به بهترین وجه به عنوان "اعتماد، اما راستی آزمایی" توصیف می شود. منطقه به نتیجه اهمیت می دهد، اما منتظر نیست اسرائیل درباره آینده خود تصمیم بگیرد.