پنج نکته از نمایش‌های کره‌ای «آخر هفته بدون تکرار» متالیکا

دریای تی‌شرت‌های سیاه در دومین شب افتتاحیه اقامتگاه پرفروش متالیکا یعنی Life Burns Faster در شنبه شب در Sphere در لاس وگاس افزایش یافت، زیرا جمعیت مردی که عمدتا میانسال بودند، گودال مار را احاطه کرده بودند و از کاسه صندلی شیب‌دار سالن بالا می‌رفتند، به نحوی که حتی ساعت‌های شنبه بزرگ‌تر از آن چیزی بود که به نظر می‌رسید. (لیست ست شبانه را ببینید)

نیمه دوم اولین "آخر هفته بدون تکرار" گروه هیچ نشانه ای از از دست دادن شتاب را نشان نداد، با 22 نمایش دیگر تا مارس 2027.

به نظر می‌رسد که جیمز هتفیلد از سرمایه‌گذاری‌هایی که طرفداران انجام می‌دهند آگاه است. او شنبه به جمعیت گفت: «ما از اینکه وقت، انرژی و پول نقد را صرف کردید سپاسگزاریم.

متالیکا به سادگی از مخاطبانش نمی خواهد که برگردند. باید برای بلیط دوم استدلال محکمی ارائه کند. پس از 15 آهنگ کاملا متفاوت و دو ساعت دیگر با تصاویر کاملا متفاوت، شب دو با دقت از ابتدا تا انتها ساخته شده است، و برای پاداش دادن به مومنان ساخته شده است و در عین حال منظره ای عظیم به نمایش می گذارد که صرفا کنجکاوها را جذب کند.

پنج شنبه «غمگین اما واقعی»، «هیچ چیز دیگری مهم نیست»، «جستجو و نابود کردن»، «استاد عروسک ها» و تقریبا 10 دقیقه «...و عدالت برای همه» به نمایش درآمد. شنبه از آهنگ های «نابخشوده»، «برای چه کسی زنگ می زند»، «یک» – همچنین از … And Justice for All – و «Enter Sandman» که مسلما بزرگترین موفقیت گروه است، پخش شد. شنبه ظرف عسل سنگین را با کشش‌های عمیق‌تری شیرین کرد زیرا «رقص شیطان» از Reload برای اولین بار از سال 2008 بازگشت، در حالی که حماسه Load «The Outlaw Torn» پس از آخرین نمایش در سال 2019 بازگشت.

پس از "The Unforgiven"، گروه به "اوریون" نقل مکان کرد و این ساز را به کلیف برتون، نوازنده فقید بیس، که یکی از نویسندگان آن بود، تقدیم کرد. برتون در سال 1986 در یک تصادف اتوبوس توریستی در سوئد جان خود را از دست داد و افتتاحیه آخر هفته Sphere تنها چند روز پس از چهلمین سالگرد مرگ او برگزار شد. احاطه شده توسط فناوری که تقریبا هر چیزی را بزرگتر از زندگی می کند، این ادای احترام یکی از انسانی ترین لحظات آخر هفته را ارائه داد.

ممکن است آهنگ ها کاملا متفاوت باشند، اما هندسه ست لیست به طور قابل توجهی مشابه است. پنجشنبه با حمله «باتری» آغاز شد. شنبه با "سیاه شده" پاسخ داد. پنج‌شنبه «هیچ چیز دیگری مهم نیست» را در رتبه ۹ قرار داد و قبل از «ندای کتولو» یک انتشار احساسی ایجاد کرد. شنبه تقریبا از همان مختصات استفاده کرد: «نابخشوده» در نهم و به دنبال آن «اوریون».

پنج شنبه با «حافظه باقی می ماند»، «جستجو و نابود کردن» و «استاد عروسک ها» به پایان رسید. شنبه با «Whisky in the Jar»، «For Who Bell Tolls»، «One» و در نهایت «Enter Sandman» تشدید شد.

حتی سفر لارس اولریش به دور صحنه دایره ای نامنظم برعکس شد. پنجشنبه از موقعیت های 1، 2 و 3 درام کیت عبور کرد. شنبه از ساعت 3 شروع شد، به 2 منتقل شد و در 1 به پایان رسید.

هشت آهنگ از 15 آهنگ پنجشنبه در دهه 1980 سرچشمه گرفتند و شب افتتاحیه را به درس تاریخ آشکارا سنگین تر تبدیل کردند. شنبه با «سوخت»، «رقص شیطان»، «شاه هیچ چیز»، «قانون شکار شده»، «نابخشوده» و «مرد شنی وارد شوید» بدون رها کردن متالیکای اولیه: «سیاه شده»، «مسیاه جذامی»، «به خانه خوش آمدید»، «به خانه خوش آمدید» (Oll tarions)، «به خانه خوش آمدید» (Oll the Rions)، شنبه ادامه داد. و "One" از آن مطمئن شد.

دن براون، طراح و کارگردان قدیمی متالیکا، یکی از معماران دنیای بصری گروه است.

«72 فصل» مملو از خاطرات آسیب دیده دوران کودکی بود. تلویزیون‌های قدیمی بالای سرشان بالا می‌رفتند، پیکرهای کوچک انسانی در داخل صفحه‌نمایش‌هایشان گیر افتاده بودند و گهواره‌ای شکسته عظیم در برابر یک گستره زرد سمی نشسته بود. اشیاء معمولی صرفا به دلیل اندازه آنها تهدید آمیز شدند.

"The Outlaw Torn" حتی به طور قابل توجهی فراگیرتر بود. یک شهر ویران شده در سایه‌های قرمز شریانی ظاهر شد، ساختمان‌های منفجر شده‌اش در سراسر فضای داخلی Sphere کشیده شده بودند، قبل از اینکه منظره شروع به تا شدن به داخل کند. تمام اتاق در نهایت تبدیل به یک گرداب قرمز در حال چرخش شد.

«برای چه کسی زنگ می‌زند» بازگشتی یخی به دوران جنگ سرد متالیکا بود که به شهرت رسید، با منظره شهری بمباران‌شده، کابین هواپیما، سربازانی که به سنگرها نگاه می‌کردند و آسمانی که ناگهان پر از پرندگان در حال سقوط بود. "One" به کابوس ادامه داد و در یک منظره خاکستری منفجر شده حرکت کرد، قبل از اینکه کل صفحه در اطراف چهره های شبح شده قرمز شود. این جفت قطعه خاص خود را از تاریخ متالیکا داشت. در مراسم افسانه‌ای گروه در 28 سپتامبر 1991، هیولاهای راک در فرودگاه توشینو مسکو حضور یافتند، متالیکا همچنین آهنگ‌های «برای چه کسی زنگ می‌زند» و «یک» را پشت سر هم اجرا کرد.

سی و پنج سال بعد، همان دو آهنگ به یک ترتیب می آیند. این بار، متالیکا به جای بازی در یک میدان باز وسیع، میدان نبرد را در اطراف تماشاگران قرار داد.

با رسیدن نت های آغازین «Enter Sandman»، یک گوی آبی در داخل کره ظاهر شد. بالای نوار روی یک میدان رنگی تقریبا خالی معلق بود، ابتدا دور، سپس بزرگتر و بزرگتر شد. آبی سفید شد، سفید در نهایت قرمز شد و به نظر می‌رسید که جسم نزدیک‌تر می‌شود تا زمانی که یک کره کره را می‌خورد.

افتتاحیه آخر هفته یک بار دیگر ثابت کرد که مفهوم دو شب کار می کند، اما سوال جالب تر این است که بعد چه اتفاقی می افتد. آیا پنجشنبه آینده کاملا با پنجشنبه قبلی متفاوت خواهد بود؟ در تاریخ های آینده چقدر تغییر خواهد کرد؟ آیا «رقص شیطان» پس از غیبت طولانی‌اش در چرخش باقی می‌ماند؟ آیا "قانون شکار شده" بخشی از طرح شنبه می شود یا دوباره ناپدید می شود؟ آیا پنج شنبه زودتر به انحراف ادامه می دهد در حالی که شنبه به عمق دهه 90 می رسد؟ و با وجود تصاویری که این استادانه به آهنگ‌های فردی گره خورده است، چقدر از این تولید عظیم می‌تواند به‌طور واقع‌گرایانه به داخل و خارج بچرخد؟

مهمتر از آن، آیا این نمایشی است که طرفداران Sphere می توانند بارها و بارها به آن برگردند و همچنان غافلگیر شوند؟ آن اسرار هنوز فاش نشده است.