پهپادها و موشک ها در حال بازنویسی موازنه نظامی در شبه جزیره کره هستند

دو کره ناظر نزدیک جنگ‌های اوکراین و ایران بوده‌اند - به ویژه به این دلیل که جنبه‌های درگیری منعکس‌کننده این است که چگونه هر دو طرف فکر می‌کنند در یک جنگ احتمالی در شبه جزیره پیروز خواهند شد. تبادل مداوم پهپادها و موشک‌های دوربرد، به‌ویژه، شبیه جنگی است که هر دو کره برای خود متصور هستند: یک مسابقه حمله عمیق.

برای این منظور، هر دو اخیرا شروع به توسعه پهپادهای تهاجمی کم‌هزینه و دوربرد کرده‌اند و برخی از سیستم‌ها قرار است در کوتاه‌مدت عملیاتی شوند. توپخانه دوربرد، موشک‌های بالستیک و سلاح‌های هسته‌ای تاکنون دیدگاه هر یک از طرفین را در مورد تعادل نظامی و اینکه آیا بازدارندگی در شبه جزیره وجود دارد یا خیر، شکل داده‌اند. پهپادهای مسلح به زودی وارد تصویر می شوند. این پهپادها شکاف های موجود ارتش کره جنوبی در نظارت بر شمال را تشدید می کنند. زرادخانه موشکی و هسته ای رو به رشد پیونگ یانگ و سکوهای پرتاب متنوع این مشکل را حاد کرده است.

با پهپادهای تهاجمی ارزان، توانایی کره شمالی برای متفرق کردن، پنهان کردن و به کارگیری نیروی آتش تهاجمی از ظرفیت کره جنوبی برای نابود کردن آن بیشتر خواهد بود. این روند با جدول زمانی بلندپروازانه دولت لی برای به دست آوردن کنترل عملیاتی زمان جنگ از ایالات متحده در تضاد است. نیروهای کره جنوبی برای برآوردن شرایط کیفی که قبلا توسط دو متحد ایجاد شده بود، به توانایی های بیشتری نیاز دارند.

هواپیماهای بدون سرنشین در شبه جزیره کره پهپادهای دوربرد - وسایل نقلیه هوایی غیرمسلح با برد عملیاتی بسیار فراتر از لبه جلویی نبرد در امتداد خط آتش بس - یکی از ویژگی های رقابت نظامی بین کره ای در دو دهه گذشته بوده است. اولین استفاده عملیاتی شناخته شده در سال 2010 بود که یک پهپاد شناسایی کره شمالی در جریان گلوله باران جزیره یونپیونگ مشاهده شد. از آن زمان، حملات دوره‌ای هواپیماهای بدون سرنشین یکی از ویژگی‌های درگیری‌های کم‌شدت بین کره‌ها بوده است. در سال 2014، کره جنوبی لاشه سه پهپاد کره شمالی را در کمتر از 50 مایلی مرز بازیابی کرد.

در دسامبر 2022، پنج پهپاد کره شمالی از سئول، از جمله دفتر ریاست جمهوری، پرواز کردند و به شمال بازگشتند. در پاسخ، یون سوک یول، رئیس جمهور وقت آمریکا، ایده نیروهای کره جنوبی برای انجام حملات متقابل هواپیماهای بدون سرنشین به کره شمالی را مطرح کرد. کره شمالی مدعی شد که پهپادهای کره جنوبی در اکتبر 2024 بر فراز پیونگ یانگ پرواز کردند. در حالی که رسما تکذیب شد، تجزیه و تحلیل عمومی تصاویر منتشر شده توسط کره شمالی از نظر بصری با سیستم های شناسایی توسعه یافته کره جنوبی مطابقت داشت.

سکوهای ابتدایی – کوچک، بال ثابت، توربوپراپ و غیرمسلح – در این تهاجمات هوایی عمدتا نمادین تاکنون در کنار بالون های بدون نیرو ظاهر شده اند. هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از پهپادهای مسلح در عملیات برون مرزی وجود ندارد. با این حال، پهپادهایی که به طور عملیاتی در شبه جزیره مورد استفاده قرار گرفته‌اند، تنها زیرمجموعه کوچکی از موجودی گسترده‌تر را نشان می‌دهند که شامل سیستم‌هایی با برد و قابلیت بیشتر است. کره شمالی هواپیماهای بدون سرنشین چینی و شوروی را وارد می کند و از دهه 1980 در حال توسعه مدل های بومی برای مأموریت های شناسایی بوده است.

در سال 2023، کره شمالی از یک پهپاد شناسایی بلندمقاومت (HALE) و یک پهپاد چندمنظوره با ارتفاع متوسط ​​و طولانی مدت (MALE) رونمایی کرد. هر دو از نظر کیفی با هواپیمای بدون سرنشین موجود آن متفاوت هستند - برای مثال دومی قادر به شلیک موشک است - اگرچه تعداد محدودی در فهرست موجود است. برای کره جنوبی، تلاش‌های نافرجام توسعه در اواخر جنگ سرد در دهه 1990 با تمرکز بر پهپادهای نظارت تاکتیکی که از عملیات زمینی ارتش پشتیبانی می‌کردند، از سر گرفته شد.

علاقه به سیستم های دوربرد در اواخر دهه 2000 زمانی که آژانس توسعه دفاعی (ADD) شروع به توسعه یک MALE، KUS-FS داخلی کرد و نیروی هوایی جمهوری کره گلوبال هاوکز را از ایالات متحده تهیه کرد، به وجود آمد. چهار گلوبال هاوک تا سال 2020 تحویل داده شد و انتظار می‌رود KUS-FS در سال 2027 وارد خدمت شود. جنگ‌های اوکراین و ایران علاقه دو کره به پهپادهای دوربرد انبوه، ارزان و مسلح را تسریع کرده است در حالی که آنها همچنان به سرمایه‌گذاری در سیستم‌های بدون سرنشین بزرگ و پیشرفته ادامه می‌دهند.

در سال 2024، کیم جونگ اون به مقامات دستور داد تا "یک سیستم تولید انبوه ایجاد کنند و عملیات تمام مقیاس" "پهپادهای حمله انتحاری" را آغاز کنند. بر اساس گزارش‌ها، هزاران کارگر کره شمالی و احتمالا مهندس نیز به کارخانه Yelabuga در روسیه فرستاده شده‌اند که نسخه‌هایی از پهپاد یک طرفه شاهد (OWA) ایران را تولید می‌کند. برای کره جنوبی، ADD در حال توسعه KUS-LM - با نام "K-LUCAS" با ارقام برد گزارش شده و محموله قابل مقایسه با پهپاد آمریکایی OWA به نام LUCAS - با برنامه ریزی برای استقرار آن قبل از سال 2030 است. این سیستم آزمایشات خود را در خشکی و دریا آغاز کرده است.

تئوری های پیروزی این سرمایه گذاری های هر دو کره در سیستم های بدون سرنشین دوربرد، هم برای حمله و هم برای نظارت، شرایط رقابت نظامی بین کره ای را تغییر می دهد. در چند دهه گذشته، حوزه اصلی رقابت نظامی بین کره‌ای به یک رقابت عمیق حمله محور تبدیل شده است. توانایی انجام یک کمپین هوایی استراتژیک - که مستقیما به نبرد زمینی متصل نیست - اکنون در ارزیابی هر طرف از تعادل نقش اساسی دارد. به نظر می رسد هر دو طرف بر این باورند که مهمات سرگردان در این پارادایم نیروی هوایی قرار می گیرند.

کره شمالی فناوری موشکی و تسلیحات هسته ای را دنبال کرده است تا همسایه و متحدش، ایالات متحده را با شلیک های دوربرد در معرض خطر قرار دهد. وزارت دفاع ملی کره جنوبی ارزیابی کرد که در یک موقعیت احتیاطی، کره شمالی برای ایجاد شرایط مساعد و وادار کردن به پایان سریع جنگ، یک حمله غافلگیرکننده با قدرت آتش را برنامه ریزی می کند.

حتی در غیاب قصد تهاجمی، تهدید آسیب فاجعه بار ناشی از موشک‌های هسته‌ای و مهمات متعارفی که دفاع را دور می‌زنند، یک بازدارنده قدرتمند برای جلوگیری از حمله و تضمین بقای رژیم ایجاد می‌کند. تحت حکومت کیم جونگ اون، کره شمالی نیروی موشکی خود را برای ارسال کلاهک های هسته ای و متعارف به عمق کره جنوبی و به طور فزاینده ای فراتر از شبه جزیره گسترش داده است. زرادخانه هسته ای نیز هم از نظر عددی و هم از نظر مرکزیت سیاست امنیتی کره شمالی افزایش یافته است.

نیروی زمینی KPA همچنین هزاران توپ را - با برد کافی برای رسیدن به سئول - از سایت‌های سختی که در جنوب خط پیونگ یانگ-ونسان متمرکز شده‌اند، به کار می‌گیرد. به نظر می رسد کره شمالی هواپیماهای بدون سرنشین را به عنوان یک عنصر مکمل استراتژی حمله عمیق خود می بیند که با انبوه، پنهان سازی و پراکندگی امکان پذیر است. در واقع، کیم جونگ اون به سه ویژگی که پهپادهای OWA را به سرمایه‌گذاری مورد نیاز ارتش خلق کره تبدیل می‌کند، اشاره کرد: هزینه تولید پایین، فرآیند ساخت ساده، و سهولت ادغام با قدرت شلیک موجود.

هواپیماهای بدون سرنشین که همراه با موشک های بالستیک و کروز پرتاب می شوند، می توانند دفاع هوایی و موشکی کره جنوبی را تحت تأثیر قرار دهند. هزینه نسبتا پایین آنها همچنین بار اقتصادی تدارکات را بر اقتصاد محدود کره شمالی کاهش می دهد. کره جنوبی در پاسخ به یک دشمن مجهز به سلاح هسته‌ای و ترس از رها شدن از سوی متحد خود، یک نیروی متقابل "سیستم سه محور" را برای خدمت به عنوان یک بازدارنده غیرهسته ای تعقیب کرده است. این ایده در دهه گذشته شاهد به روز رسانی های مفهومی تکراری بوده است.

امروز، این رویکرد بر چارچوبی سه جانبه استوار است که حملات پیشگیرانه به تأسیسات هسته ای و موشکی کره شمالی («زنجیره کشتن»)، دفاع موشکی چند لایه (پدافند هوایی و موشکی کره تحت کنترل نیروی هوایی در برابر موشک های بالستیک و موشک های در حال توسعه ارتش «دفاع موشکی موشکی با ارتفاع کم و موشک های موشکی کوتاه برد» و در حال توسعه ارتش است. قدرت شلیک تلافی جویانه علیه اهداف نظامی و رهبری ("مجازات و تلافی عظیم کره"). تلاش‌ها در پنج سال گذشته به دنبال ادغام پهپادها در این استراتژی بوده است.

دولت یون فرماندهی عملیات پهپادها را در سپتامبر 2023 با یک مأموریت صریح برای توسعه یک مفهوم تهاجمی از عملیات تأسیس کرد - قبل از آن، ارتش کره جنوبی فقط از هواپیماهای بدون سرنشین برای شناسایی و نظارت استفاده می کرد. علیرغم انتقادهای اولیه از این فرماندهی به عنوان غیرضروری و متعاقب آن برچیده شدن آن به دلیل نقش آن در کودتای شخصی یون در سال 2024، به نظر می رسد که جامعه دفاعی کره جنوبی نیاز به این عملکرد را تصدیق کرده است.

این ماموریت در مقر هواپیماهای بدون سرنشین دفاعی ادامه می‌یابد، بدنه جانشینی که اخیرا تشکیل شده و بر توسعه نیرو، سرنشین‌دهی و تجهیز تمرکز می‌کند – البته هر گونه نقش عملیاتی را به سرویس‌ها واگذار می‌کند. مشکلات نظارتی کره جنوبی بازدارندگی در شبه جزیره امروز ادامه دارد زیرا هر دو طرف دارای تجهیزات حمله دوربرد هستند که در حال حاضر خطرات و هزینه های غیرقابل قبولی را در صورت شروع تیراندازی تحمیل می کند. در حالی که نیروهای زمینی در ساختار نیروی هر دو کره مهم هستند، عرصه اصلی رقابت بین کره‌ای امروز در حمله عمیق قرار دارد.

هجوم پهپادها در یک و نیم دهه گذشته یک عنصر کم شدت اضافی را به این رقابت معرفی کرد. توسعه و استقرار نهایی پهپادهای مسلح الزامات جدیدی را برای کره جنوبی برای عملیاتی کردن استراتژی سه محور خود و برای ایالات متحده برای دفاع از متحد پیمان خود ایجاد خواهد کرد. ظرفیت محدود اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی (ISR) کره جنوبی به عنوان یک آسیب پذیری آشکار در پیش بینی این آینده برجسته است.

هر سه «محور» استراتژی این کشور به تصویر اطلاعاتی تقریبا کامل و تقریبا پایدار از کره شمالی بستگی دارد، برای نظارت بر تحرکات رهبری، مکان یابی تأسیسات پنهان، ردیابی پرتابگرهای موشکی متحرک و زیردریایی‌ها، شناسایی موشک‌های ورودی - و اکنون، شناسایی سایت‌های پرتاب پهپاد و پرتاب‌های آنها. این یک سفارش بلند است. قابلیت‌های ISR کره جنوبی مدت‌هاست که به عنوان یک نقطه ضعف شناخته شده است، زیرا از لحاظ تاریخی به ایالات متحده متکی بوده است.

قابلیت ها پهپادهای ISR و ماهواره‌های ISR اضافی برای تکمیل شکاف‌های موجود برای عملیاتی کردن استراتژی سه محور در نظر گرفته شده‌اند، اما حتی با وجود سیستم‌هایی که انتظار می‌رود در پنج سال آینده آنلاین شوند، یافتن، تعمیر و ردیابی اهداف متحرک همچنان دشوار خواهد بود. لایه ISR مبتنی بر فضای کره جنوبی که از سال 2023 در حال توسعه است، تقریبا 2 ساعت فاصله بین فرصت‌های رصد بر روی سایت‌های پرتاب احتمالی باقی می‌گذارد.

پدافند موشکی در ارتفاع پایین ارتش کره جنوبی که انتظار می‌رود در سال 2029 به صورت آنلاین عرضه شود، برای مقابله با تهدیدات توپخانه طراحی شده است و ممکن است توسط رهگیرها و شبکه‌های حسگر ناکافی در برابر حملات پهپادها محدود شود. بنابراین، در کوتاه مدت تا میان مدت، توانایی کره شمالی برای متفرق کردن، پنهان کردن و به کارگیری هواپیماهای بدون سرنشین، موشک ها و سلاح های هسته ای خود از ظرفیت کره جنوبی برای نابودی آنها پیشی خواهد گرفت. در واقع، عملیاتی شدن سریع هواپیماهای بدون سرنشین OWA توسط کره شمالی ممکن است نیازمند اختصاص بیشتر دارایی های ISR ایالات متحده به شبه جزیره باشد.

بنابراین، چالش اضافه شده به استراتژی دفاعی کره جنوبی، سؤالاتی را در مورد فشار بلندپروازانه دولت لی برای انتقال کنترل عملیاتی در زمان جنگ تا پایان دوره ریاست جمهوری وی در سال 2030 ایجاد می کند. تغییر پیشنهادی در ساختار فرماندهی نیروهای ایالات متحده و کره جنوبی به بهبود توانایی های کره جنوبی برای رهبری نیازمندی های نیروهای ترکیبی به عنوان فرماندهی عملیات خود، از جمله فرماندهی نیروهای ترکیبی، از جمله فرماندهی عملیات ISR مرتبط است. دولت لی تاکید کرده است که "هیچ شرط اضافی" برای الزامات انتقال داده نمی شود.

با این حال، رو به وخامت موازنه نظامی در این حوزه، توانایی بیشتری را برای برآوردن شرایط کیفی تعیین شده برای ایجاد تغییرات عمده در نیروی ترکیبی ضروری می کند. نویسنده از بازخورد همکاران در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی - پت بازیلکزیک، مارک کانسیان، اما گارگیولو، و اندی لیم - و همگروهی کمیته ملی سیاست خارجی آمریکا در کره در سال 2026 قدردانی می‌کند.