پوریا پورعلی در «لایو فوتبال 360»؛ یک‌روز به خاطر میناوند شماره 11 پرسپولیس را می‌پوشم

به گزارش فوتبال ۳۶۰، با آغاز فصل جدید، مرکز زمین پرسپولیس به یک نام جدید سپرده شد. پس از انتخاب مهدی تارتار به عنوان سرمربی جدید سرخ‌ها، چند بازیکن از سیرجان راهی تهران شدند که یکی از آن‌ها پوریا پورعلی بود. هافبک میانی گل‌گهر که پیش از این هم چند مرتبه نامش به عنوان یکی از گزینه‌های نقل‌وانتقالاتی پرسپولیس مطرح شده بود، سرانجام در تابستان امسال توانست پیراهن این تیم را به تن کند.

این انتقال برای پورعلی پایان یک انتظار طولانی بود؛ بازیکنی که در سال‌های گذشته چندبار تا آستانه حضور در پرسپولیس پیش رفت اما هر بار به دلایلی این اتفاق رخ نداد. حالا او همراه با مهدی تارتار که سال‌هاست شناخت کاملی از توانایی‌هایش دارد، وارد چالش تازه‌ای شده است. پورعلی خیلی زود توانسته جای خودش را در ترکیب پرسپولیس پیدا کند و با نمایش‌هایش، توجه هواداران این تیم را به خود جلب کند.

امشب در «لایو فوتبال 360»، پوریا پورعلی هافبک جدید پرسپولیس میهمان عادل فردوسی‌پور بود. او در مصاحبه‌ای جالب و خواندنی در خصوص دوران کاری‌اش با مهدی تارتار، انتقال به پرسپولیس، نسبت خانوادگی‌اش با حسن یزدانی و سختی‌های فوتبالیست شدن صحبت کرد که در ادامه آن را می‌توانید بخوانید.

پوریا پورعلی درباره انتقالش به پرسپولیس و پوشیدن پیراهن این تیم در فصل جدید گفت: «من قبل از اینکه به پرسپولیس بیایم، چند بار تا پای مذاکره هم رفتیم اما نشد. سالی که از تراکتور به گل‌گهر رفتم، قراردادم را با پرسپولیس بسته بودم و با فشار هواداران کنسل شد. حالا امسال شد. من همیشه شاگرد آقای تارتار بودم و من را می‌شناسد. من در ذوب‌آهن هم همین مدلی بازی می‌کردم. کامل از من قلق‌گیری کرده».

هافبک باتجربه سرخ‌ها در سال‌های گذشته بیش از ۱۰۰ بازی تحت هدایت مهدی تارتار انجام داده و این در حالی است که برای هیچ سرمربی دیگری بیشتر از ۲۵ بازی نداشته است. همکاری‌ای که از ذوب‌آهن آغاز شد، در ملوان و گل‌گهر ادامه پیدا کرد و حالا به پرسپولیس رسیده است. پورعلی درباره رابطه‌اش با تارتار و لقب «پسر مهدی تارتار» گفت: «اصلا آقا مهدی فرق نمی‌گذارد. من ۵ سال است شاگرد او هستم و سابقه داشته یک‌بار سایه‌زنی کردم، نزدیک به ۷ بازی نیمکت‌نشین شدم. الان در پرسپولیس که خیلی شرایط سخت‌تر شده. شاید بعضی وقت‌ها ۱۱ نفر تمرین از بازی هفته‌مان سخت‌تر بوده. بعد اصلا آقا مهدی احساساتی نیست و تعارف ندارد. کار درست را می‌گوید و کار اشتباه را خیلی دقیق به بازیکن می‌گوید. خوبی آن هم این است که بیرون بنشینی، بعضی از سرمربیان با تو لج می‌کنند و دیگر بازی‌ات نمی‌دهند اما آقا مهدی در شرایط زندگی می‌کند و حواسش به همه بازیکنان است. پارسال در گل‌گهر که بودیم، آقا مهدی پسرش را سر تمرین آورد. روز اول تمرین خیلی سرحال بود. چند هفته گذشت و فرم خوبی داشت اما یک‌بار در یکی از تمرینات چند اشتباه کوچک داشت. همانجا آقا مهدی، پسرش را از تمرین بیرون کشید و گفت برو از فردا در لیگ یک دنبال تیم بگرد، به درد لیگ برتر نمی‌خوری. یعنی می‌خواهم بگویم که آقا مهدی با پسرش هم تعارف ندارد!»

پوریا پورعلی پیش از انتقال به گل‌گهر، مدتی در تراکتور هم حضور داشت و همراه با تی‌تی‌ها قهرمانی لیگ برتر را تجربه کرد. هافبک دفاعی سابق تراکتور درباره دورانی که در تبریز تحت هدایت دراگان اسکوچیچ سپری کرد، گفت: «آقای اسکوچیچ فنی فوق‌العاده بود. همه چیز بازی کردن نیست ولی از ایشان خیلی چیزها یاد گرفتم. از نظر ذهنی و ریزه‌کاری خیلی به من کمک کرد. من آن‌قدر هم در تراکتور ثابت بازی نکردم و به هر حال سرمربی‌های کروات زیاد در ترکیب تغییر ایجاد نمی‌کنند. من هم همیشه اخلاقم با تیم خوب است و غیر از آن این اخلاق را ندارم که برای هم‌پستی‌ام دعا بد کنم که تا خودم بخواهم بازی کنم. اصلا چنین اخلاقی را ندارم».

نکته جالب درباره پوریا پورعلی این است که او حالا در ۳۰ سالگی به سطحی رسیده که سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش کرده است. عادل فردوسی‌پور نیز در جریان این گفت‌وگو از او درباره دلیل طولانی شدن این مسیر پرسید. پورعلی در پاسخ گفت: «من در ۱۸ سالگی با خونه‌به‌خونه بابل در لیگ یک بودم. سرمربی‌هایم هم همیشه عوض می‌شد. از اکبر میثاقیان شروع شد و حتی یک مقطع با آقای فکری در شهرداری جویبار بودم. بعد خانه به خانه رفتم که آقای فرشاد پیوس و محسن عاشوری سرمربی بودند. بعد هم که سهمیه لیگ یک خریدند، خود آقای میثاقیان آمد. علیرضا مرزبان، حمید درخشان و نادر دست‌نشان هم بود. می‌خواستم برسم به آقای میناوند که ایشان سرمربی من هم بود. در همان سن و سال مانده بودم و در لیگ یک گیر افتاده بودم. قرار بود به ماشین‌سازی بروم و حتی قرارداد داخلی هم بستم اما سر مسئله رضایت‌نامه نشد. همان زمان مصدوم شدم. این مصدومیتم طوری شده بود که پشت هم اتفاق می‌افتاد و چون جوان بودم دقیق نمی‌دانستم. از ناحیه کمر و لگن طوری مصدوم شده بودم که می‌خواستم خداحافظی کنم اما آقا مهرداد اجازه نداد. اهل بزرگ‌نمایی نیستم ولی واقعا دیوانه پرسپولیس بود. به او قول دادم یک روزی به خاطرش، شماره ۱۱ پرسپولیس را بپوشم و یادم است آن موقع این شماره تن دایی کمال (کامیابی‌نیا) بود که او هم هافبک دفاعی بود. به او قول دادم 100 درصد یک روز این پیراهن را می‌پوشم و این اتفاق ان‌شاءالله بیفتد. به امید خدا امسال هم قهرمان شویم و جام را به روح آقا مهرداد تقدیم کنیم».

پورعلی با تاکید بر تفاوت مسیر رشد فوتبالیست‌ها در ایران و کشورهای دیگر ادامه داد: «در کشورهای خارجی، فوتبالیست از سن ۹ سالگی کل دوران زندگی‌اش ساخته می‌شود. در ایران اما تازه در ۲۵ سالگی می‌فهمیم تمرین و زندگی سالم چیست. من در سن ۲۱ سالگی از تمرین به خانه می‌رفتم، سرم گیج می‌رفت چون اصلا نمی‌دانستم باید چه کاری بکنم».

پوریا پورعلی به عنوان یک هافبک دفاعی اگرچه انتظار زیادی نمی‌رود گل بزند اما در تمام دوران فوتبالش تنها 3 گل به‌ثمر رسانده که یکی از این گل‌ها، در نیم‌فصل دوم لیگ بیست‌وپنجم مقابل پرسپولیس بود. عادل فردوسی‌پور با کنایه در این خصوص از پوریا پورعلی جویا شد و هافبک سرخ‌ها در واکنش به «گل نزن بودنش» گفت: «من اصلا به این چیزها فکر نمی‌کنم. دنبال فوتبال فانتزی نیستم. فقط باید آقا مهدی (تارتار) از من راضی باشد. من کل دوران فوتبالم فقط 3 گل زدم که کم است. من پارسال یکی از گل‌هایم را به پرسپولیس زدم که پیام (نیازمند) هر کاری می‌کرد به توپ‌ها نمی‌رسد. آن بازی هم یک ماهگی بچه من بود. من الگوی فوتبالم در ایران، آقا کریم (باقری) است که خیلی هم به من می‌گوید گل بزنم و چه کار کنم اما نشده».

پوریا پورعلی تا پیش از اینکه به عنوان بازیکن پرسپولیس معرفی شود، به عنوان پسرخاله حسن یزدانی کشتی‌گیر مدال‌آور ورزش ایران معرفی می‌شد. او در واکنش به این نسبت خانوادگی و همچنین چگونگی فوتبالیست شدنش گفت: «قبل از فوتبال، سراغ کشتی رفتم. حسن 6 ماه زودتر از من رفت. این را هم بگویم که خود حسن به شدت پرسپولیسی است. تمامی برادرهایش و برادرهایم تماما پرسپولیسی هستند. فقط این بین پدر من و پدر خانم من استقلالی هستند. من خودم خیلی فوتبال را دوست داشتم. یک مریضی هم داشتم، دست و پاهایم کامل زرد بودند و دکتر گفته بود من چربی خون دارم و شاید مشکل هم پیش بیاید. به اجبار اول به سراغ کشتی رفتم ولی شب و روز من، آن زمان فوتبال بود. الان هم همین است. همیشه تمرین می‌کنم. کِرمَم فوتبال بازی کردن است و نمی‌توانم خانه بنشینم. از ساعت 6 صبح تا 10 شب فوتبال بازی می‌‎کنم».

در اولین بازی فصل پرسپولیس مقابل شمس‌آذر، در خوشحالی بعد از گل، تصویری از این بازیکن همراه با محمد مهدی محبی و محمد عمری پخش شد که با یک فن کشتی، پوریا پورعلی هر دو هم‌تیمی‌اش را خاک می‌کند. او در خصوص این خوشحالی عجیب گفت: «آن بازی خیلی زیر فشار بودم. وقتی به پرسپولیبس آمدم گوشی خودم را باز می‌کردم، 10 هزار تا فحش می‌دیدم. حتی با اینکه قراردادم را امضا کرده بودم، انتقال من را باشگاه دیرتر اعلام کرد. در بازی اول هم این موضوع خیلی روی من فشار آورده بود و وقتی گل زدیم یک نفس راحت کشیدم. در کل، من و مجید عیدی خیلی تحت فشار بودیم. الان هم بازی به بازی اعتماد به نفس ما بالا رفت. بعد از داربی که هواداران راضی بودند، انگار وارد یک بُعد جدید شده بودیم. برای بازی با ذوب‌آهن خیلی راحت بودیم که تاثیر داربی بود. این قول را به پرسپولیسی‌ها می‌دهیم که از این به بعد خیلی بهتر می‌شویم و به کیفیت پرسپولیس کمک خواهیم کرد».

پوریا پورعلی در پایان این گفت‌وگو به تشکر از خانواده‌اش پرداخت و گفت: «همه کارهایم روی نظم بود. باید از پدر و مادرم در این پایان تشکر کنم. پدرم با اینکه کارگر بود و خودش سرکار می‎‌رفت، حسابی برای من زحمت کشید. من مادرم هم در یک تصادف آسیب دیده بود و یک‌جا نشین بود. با تمام این‌ها، همیشه برایم زحمت کشیدند و همه چیز زندگی من روی نظم بود. از همسرم هم باید تشکر کنم چون واقعا او را وارد یک زندگی یک‌نواخت کردم. از برادرهایم هم باید تشکر کنم چون واقعا بزرگترین منتقد من هستند. طوری از من انتقاد می‌کنند که بعضی وقت‌ها به قدری خسته می‌شوم می‌گویم یک ذره به من انرژی فقط بدهید!»