پوماس بی باک یک تکلیف دشوار است زیرا اندی فارل به دنبال توسعه تیم عمیق جام جهانی است.

در آستانه جام جهانی سال آینده، اندی فارل وظیفه تقریبا غیرممکنی را بر عهده گرفته است که چهار بازیکن باکیفیت ایرلندی را در هر پستی توسعه دهد و سعی کند زمان بازی گرانبهایی را برای آنها فراهم کند. همچنین انتظار می رود او در هر بازی مقابل تیم های ملی با کیفیت پیروز شود.

حالا این کنسرت سختی است.

ما فقط باید به اواخر سپتامبر نگاه کنیم تا ببینیم مربیان باید در هنگام تلاش برای توسعه عمق بازیکن راه بروند. راسی اراسموس پس از پیروزی در سه مسابقه تست فیزیکی تماشایی مقابل نیوزلند، بسیاری از 15 اسپرینگ باک دوم خود را برای رویارویی با والابیس انتخاب کرد. وقتی استرالیایی ها به طور غیرمنتظره ای با پیروزی و صفحه ماندلا کنار رفتند، همه ما دیدیم که حتی قهرمانان جهان هم برای عمق استعداد خود محدودیت هایی دارند.

در نوامبر 2018، پس از دو نمایش عالی مقابل فرانسه و ایرلند، دیو رنی، سرمربی وقت والابی، تصمیم گرفت به بازیکنان حاشیه‌ای خود زمان ارزشمندی برای بازی مقابل ایتالیا بدهد. با توجه به اینکه RWC 2019 تنها چند ماه باقی مانده است، بدون شک این تصمیم درستی برای توسعه بلندمدت بازیکنان او بود. بن دونالدسون استرالیایی در دقیقه 81 یک تبدیل را از دست داد و ایتالیا با یک امتیاز پیروز شد.

آن شکست به روحیه داخل راگبی استرالیا آسیب زد، که پس از آن بدترین تصمیمی را که تا به حال شاهد آن بودم که مدیران در راگبی گرفته بودند گرفتند – آنها رنی را برکنار کردند و ادی جونز را منصوب کردند. خب بقیه اش رو میدونی این قتل عام سازمانی خودساخته بود.

اکنون رنی به عنوان سرمربی زادگاهش نیوزلند و هشت ماه دوری از یک جام جهانی دیگر، به فلسفه خود پایبند بوده و تا کنون در سال 2026 تجربه بازی ارزشمندی را برای 53 بازیکن نیوزیلندی فراهم کرده است.

مانند رنی، تیم انتخابی فارل در ماه نوامبر به ما می گوید که او قصد دارد زمان بازی را به تیم گسترده تر خود بدهد. در حالی که تیم اصلی ایرلند شامل چندین بازیکن در سطح جهانی مانند دان شیهان، تادگ فورلونگ، جیمیسون گیبسون-پارک و تادگ بیرنه است، درصد قابل توجهی ترکیبی از جنگجویان پیر و بااستعداد هستند، اما هنوز به اثبات نرسیده اند. رایان برد، شان یانسن، رابرت بالوکون و سام پرندرگاست بخشی از گروهی هستند که هنوز نشان نداده‌اند که می‌توانند در رده کلاس جهانی قدم بردارند و ایرلند را به عمق RWC 2027 ببرند.

فارل باید کشف کند که آیا آنها مدعی هستند یا معامله واقعی.

آیا او باید به اسلحه‌های جوان بیشتری فرصت بدهد، یا جنگجویان سالخورده‌اش، که بسیار وفادار بوده‌اند، یک فصل دیگر جام جهانی را در استخوان‌هایشان می‌ترکند؟

در اینجا باید به یاد داشته باشیم که راگبی مسابقه تست به همان اندازه که یک بازی ذهنی است، یک بازی فیزیکی است. قدرت روانی مورد نیاز برای اجرا در کلیساهای بزرگ راگبی جهان فقط از طریق تجربه قابل تسلط است. برخی از بازیکنانی که در سطح باشگاهی توانایی بالایی دارند، نمی توانند تنظیمات ذهنی لازم را برای موفقیت در صحنه بین المللی انجام دهند.

روانشناسان ورزشی به ما می گویند که بازیکنان باید یاد بگیرند که چگونه در ناراحتی راحت باشند. بازرس هری کالاهان، شخصیت افسانه‌ای کلینت ایستوود در فیلم‌های هری کثیف، زمانی که به یک پلیس تازه کار مشاوره می‌داد، از روانشناسی خیابانی خودش استفاده کرد. "اگر می خواهید چوب بری بازی کنید، بهتر است یاد بگیرید که چگونه چوب را بغلتانید."

بهبود قابل توجه عملکرد سام پرندرگاست در این فصل، دلیلی بر این است که برای بازیکنان جوان زمان می‌برد تا یاد بگیرند که چگونه می‌چرخد. در حالی که صبر کالایی است که در ورزش حرفه‌ای کم است، اما این واقعیت باقی می‌ماند که یادگیری نحوه عملکرد به عنوان یک بازیکن نخبه زمان می‌برد.

همان زمان فشار برای آماده سازی ایرلند برای RWC 2027 کاهش می یابد.

سه اجرای آخر آنها در دوره جولای مسابقات قهرمانی ملل بین استرالیا متوسط ​​و کمتر از استاندارد ژاپن و نیوزلند بود. ایرلند دو سال است که اسپرینگ باکس را شکست نداده است، فرانسه در سه سال گذشته یا نیوزیلند در چهار سال گذشته. در همین حال استرالیا در دو فصل گذشته دو بار اسپرینگ باکس را شکست داده است و سال گذشته پوماس هر دو نیوزلند و آفریقای جنوبی را شکست داد. این حقایق باید به عنوان یک بررسی واقعیت مورد نیاز برای همه در راگبی ایرلندی باشد. نتایج دروغ نمی گویند.

از سال 2024، ایرلند با حداکثر توان خود بازی نکرده است، بنابراین چالشی که پوماها در جمعه شب برای آویوا به ارمغان خواهند آورد، واقعی است.

در طول 25 سال گذشته، پوماها در موارد متعدد نشان داده اند که وقتی تمرکز ذهنی دارند، می توانند بهترین های جهان را شکست دهند. به نظر می رسد بسیاری فراموش کرده اند که سال گذشته شیرها را در آویوا شکست دادند.

بسیاری از موفقیت های پوماها بر اساس تهاجم بی باکانه آنها است که با شور و غرور عظیمی که آنها برای پیراهن خود دارند تقویت می شود. این چیزی است که همه ما باید آن را تحسین کنیم.

نقطه ضعف تکیه بر چنین انرژی عاطفی این است که وقتی کنترل نشود، می تواند به خشم کنترل نشده تبدیل شود. این دقیقا همان چیزی است که در ژوئیه گذشته در برابر انگلیس رخ داد، زمانی که آرژانتینی ها تحت تأثیر احساسات خود قرار گرفتند. رفتار بازیکنان نسبت به حریفان انگلیسی و داور، ارزشمندترین اخلاق راگبی را شکست. خصومت بازیکنان به میان جمعیت نشت پیدا کرد که باعث رفتارهای فوق‌العاده زشت و تاسف‌آور شد.

من می دانم که فیلیپه کونتپومی مردی با بالاترین شخصیت است. به عنوان یک رهبر، او باید اطمینان حاصل کند که تیمش نه تنها مهارت های راگبی خود را مطابق با استانداردهای نخبه انجام می دهد، بلکه باید به شیوه ای مناسب پیراهن معروف آرژانتین رفتار کند، زیرا شکی نیست که جهان راگبی پس از رفتار وحشیانه آنها در مقابل انگلیس در ماه جولای، احترام خود را برای پوماها از دست داده است.

در حالی که پوماها هرگز ایرلند را در دوبلین شکست نداده اند، آنها استعداد و برنامه بازی دارند که می تواند باعث ناراحتی بزرگ شود. در حالی که فاکتور Aviva باید برای بازگشت ایرلند به خانه کافی باشد، اما اگر می‌خواهند رکورد خانگی شکست ناپذیری خود را ایمن نگه دارند، باید با استاندارد دقت بسیار بالاتری نسبت به آنچه در ماه ژوئیه نشان داده بودند، عمل کنند.