پیام پاپ لئو پس از میان دوره ای یکی از طرفین است که نمی خواهند بشنوند

آمریکا روز چهارشنبه با یک مراسم آشنای پس از انتخابات بیدار شد - برندگان مدعی احکام، بازندگان شکایات پرستاری و هر دو طرف آماده می شوند تا سرگرمی مورد علاقه خود را از سر بگیرند، زیر سوال بردن شخصیت اخلاقی طرف مقابل در حالی که سوال اصلی را نادیده می گیرند. از اینجا کجا برویم؟

پاپ لئو چهاردهم با پیامی در مورد قدرت سیاسی که هیچ یک از طرفین نمی‌توانستند به راحتی ادعا کنند که از آن خود هستند، وارد این فضای نامقدس شد.

در سخنرانی در میدان سنت پیتر روز پس از انتخابات میان دوره ای آمریکا، اولین پاپ آمریکایی پیشنهاد نسبتا ناخوشایندی را ارائه کرد - اقتدار سیاسی برای خدمت به خیر عمومی، با در نظر گرفتن رفاه کل خانواده بشری وجود دارد.

برای روشن شدن موضوع، پاپ به جای ایراد سخنرانی به طور خاص در مورد سیاست آمریکا، به مجموعه ای از تأملات برنامه ریزی شده درباره شورای دوم واتیکان ادامه می داد. با این حال، زمان‌بندی به سخنان او طنین انکارناپذیری بخشید و ناهنجاری، نسبتا طراوت‌بخش، دو حزبی بود.

برای جمهوری خواهانی که در حالی که از سرکوب تهاجمی مهاجرت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا حمایت می کنند، مکررا به مسیحیت می پردازند، تأکید لئو بر محافظت از مهاجران و افراد آسیب پذیر سؤال ناراحت کننده ای است. چگونه یک حکومت می‌تواند ادعا کند که از ارزش‌های مسیحی حمایت می‌کند و در عین حال با برخی از مردمی که این ارزش‌ها از آن حمایت می‌کنند، به شدت رفتار می‌کند؟

از سوی دیگر، دموکرات ها ممکن است تأکید پاپ بر مهاجران و عدالت اجتماعی را نسبتا مطلوب بدانند. با این حال، پیام گسترده‌تر او چالشی را برای غرایز سیاسی قبیله‌ای چپ مطرح می‌کند.

شفقت زمانی نسبتا آسان است که نسبت به افرادی باشد که رنج آنها اعتقادات موجود فرد را تأیید می کند. اما تعمیم آن به مخالفان سیاسی، از جمله کسانی که اعتقاداتشان قابل اعتراض است، نیازمند سخاوت بسیار بیشتری است.

دموکرات‌ها می‌توانند به طور منطقی استدلال کنند که دفاع از افراد آسیب‌پذیر مستلزم مخالفت شدید با سیاست‌هایی است که از نظر آنها مضر است. درخواست لئو برای صلح یک سوال تندتر را مطرح می کند - آیا آنها می توانند با این سیاست ها مبارزه کنند بدون اینکه با افرادی که از آنها حمایت می کنند به عنوان دشمنانی که شایسته ترحم نیستند رفتار کنند؟

سطح دیگری برای همه وجود دارد. برای دموکرات هایی که از پیروزی های خود لذت می برند، ممکن است وسوسه این باشد که به جای ابراز بزرگواری، بینی جمهوری خواهان را در هنگام شکست مالیدن. برای جمهوری‌خواهانی که از شکست‌های خود مراقبت می‌کنند، یک سخنرانی در مورد فضل و اخلاق خوب ممکن است به اندازه یک برنامه دیگر در شب انتخابات مورد استقبال قرار گیرد. هیچ‌یک از این دو حالت به‌ویژه پذیرای پاپ نیست که نشان می‌دهد پیروزی سیاسی مستلزم فروتنی و شکست سیاسی برای عزت است.

و بنابراین چیزی تقریبا شیطنت آمیز در مورد زمان وجود دارد. سیاست آمریکا در تبدیل زبان اخلاقی به مهمات حزبی ماهر شده است، به طوری که هر یک از طرفین مدعی جایگاه بالاتر هستند در حالی که با مخالفان خود به عنوان نالایق برای اشغال آن رفتار می کنند.

پیام لئو مانند یک موعظه ناخوشایند در یک مهمانی پیروزی و یک سخنرانی به همان اندازه ناخواسته در یک بیداری می رسد. دموکرات ها ممکن است بخواهند از پیروزی خود لذت ببرند در حالی که جمهوری خواهان ممکن است ترجیح دهند زخم های خود را لیس بزنند. در همین حال، پاپ از هر دو می‌خواهد که معجزه سیاسی واحدی را انجام دهند که به نظر می‌رسد هیچ‌کدام تمایل خاصی به دعا برای آن ندارند: به یاد داشته باشند که افراد طرف دیگر رای نیز انسان هستند.