پیتر ناگی، هنرمند ماجراجو و تبدیل به فروشنده تیزبین، در سن 67 سالگی درگذشت.

پیتر ناگی، هنرمندی که در دهه 1980 در نیویورک به ستاره دهکده شرقی تبدیل شد و سپس به عنوان یکی از دلالان برجسته هنری هند در دهه 1990 صعود کرد، در سن 67 سالگی درگذشت. نیچر مورت، گالری مستقر در دهلی نو که او اداره می کرد، در بیانیه ای که در رسانه های اجتماعی منتشر کرد، گفت که با یک بیماری طولانی مبارزه کرده است.

گالری نوشت: "او دقیقا همانطور که انتخاب کرد زندگی کرد: بدون ترس، بی احترامی و به شدت آزاد." او هیچ صبری برای برگزاری همایش به خاطر خودش و صبر بی پایان برای ایده ها، برای هنرمندان و افرادی که دوستشان داشت نداشت. او دنیای هنر را جسورتر، سخاوتمندتر و بسیار جالب تر کرد.»

قوس حرفه ای ناگی غیرمعمول بود. او نسلی از هنرمندان متمایل به تصاحب مستقر در نیویورک را پرورش داد و به ادعای اهمیت هند برای دنیای هنر بین‌المللی کمک کرد. و در هنر خود، برداشت خاص خود را از کالایی شدن و تکرارپذیری یافت، دو مفهومی که اغلب هنرمندان نسل او به آن پرداخته اند.

ناگی در تمرین خود به موضوعات پرهیجان مربوط به شرکتی کردن هنر و انتقال ایده ها و تصاویر در سراسر جهان می اندیشید. آثار او در دهه 1980 نشان‌ها و تصاویر شرکت‌ها را از کتاب‌های درسی تاریخ هنر به عاریت گرفته بودند، و نشان می‌داد که همه چیز و هر چیزی را می‌توان بی‌پایان کپی کرد تا جایی که به هیچ وجه نشانی از چیزی نداشته باشد. این قطعات اولیه با طرز فکر تلخ همکارانش در «نسل پیکچرز» همگام شد، که به همین ترتیب تخصیص را به عنوان ابزاری برای آزمایش نویسندگی و مالکیت انتخاب کردند.

نگی در مصاحبه ای از اوایل دهه 80 گفت: «مردم چیزی برای بیان ندارند، به جز علامت تجاری. "ما همیشه در حال دریافت اطلاعات هستیم."

نگی با تکیه بر تحصیلات خود در طراحی، اغلب تصاویر را بریده و آنها را با هم کولاژ می کرد، با استفاده از روش مشابهی که برای ایجاد چسباندن مورد استفاده در ایجاد رسانه های چاپی در عصر قبل از فتوشاپ استفاده می شد. او عناصر پلان کف، کتاب های هنری و تبلیغات را جدا کرد، سپس با هم له کرد. اغلب، او کلاژها را زیراکس می کرد و در این فرآیند آنها را منفجر می کرد.

این آثار حتی زمانی که ساخته نشده بودند، ماشینی به نظر می رسیدند. او در سال 2020 در میان احیای علاقه به هنرش به ARTnews گفت: «طنز این است که آنها نقاشی های دست ساز هستند که به نظر می رسد ممکن است از رایانه ساخته شده باشند. "من به تخریب تصویر و اطلاعات موجود در تصویر علاقه مند بودم. همچنین فکر می کردم اطلاعات بیشتری از این تخریب به دست می آید. من واقعا در این ایده بودم: کپی کردن از کپی ها و توجه به مدت طولانی که اطلاعات اصلی یکپارچگی خود را حفظ کرده است."

نگی در اواسط دهه 80 با گالری بین المللی با مونومنت، فضایی در نیویورک که توجه اولیه را به جف کونز، اشلی بیکرتون و پیتر هالی جلب کرد، هنر یدکی خود را به نمایش گذاشت. بعدا او با فروشندگان جی گورنی و نیکول کلاگزبرون نمایش داد.

نمای نصب «پیتر ناگی: سرگرمی تاریخ را پاک می‌کند» در جفری دیچ، نیویورک. Genevieve Hanson/Courtesy the Artist, Jeffrey Deitch, and Magenta Plains

در همان زمان، Nagy Nature Morte را اداره می‌کرد که به همراه آلن بلچر در دهکده شرقی در سال 1982 تأسیس شد. او در ابتدا گالری را از ویترینی در خیابان 10 شرقی اداره می‌کرد که او و بلچر ماهانه 500 دلار اجاره می‌کردند. ناگی در مصاحبه با ARTnews در سال 2020 گفت: "ما هیچ سرنخی نداشتیم که چه کار می کردیم، اما کوچک بود و آسان بود." و با این حال، این فضا در دهه 1980 در نیویورک نشان می داد.

استیون پرینو، هنرمندی که نقاشی‌های پانکیش خلوص زیبایی‌شناختی تک رنگ مدرنیستی را آلوده می‌کرد، اولین نمایشگاه انفرادی خود را با نیچر مورت در سال 1983 برگزار کرد، همان چیزی که گرچن بندر، هنرمند ویدیویی که به سرقت مطالب تلویزیونی از امواج رادیویی شهرت دارد، نیز اولین نمایشگاه خود را در آنجا برگزار کرد. Cady Noland، Louise Lawler، Sherie Levine، Robert Gober، Richard Pettibone، و دیگر افراد برجسته نیز در اوایل قبل از بسته شدن Nature Morte در نیویورک در سال 1988 نمایش داده شدند.

نگی در سال‌های بعد به کار خود به عنوان یک هنرمند ادامه داد و در نهایت زیبایی‌شناسی کلاژ سیاه و سفید خود را کنار گذاشت و در دهه 90 نقاشی‌ها و اینستالیشن‌های رنگارنگ ساخت. و سپس برای مدتی به کلی از برگزاری نمایشگاه انفرادی دست کشید. بین نمایش نیکول کلاگزبرون در سال 1997 و نمایش انفرادی بعدی او در نیویورک، 23 سال فاصله وجود داشت، که به طور قابل توجهی مورد توجه قرار گرفت: نمایشگاه جفری دیچ در سال 2020 که با همکاری Magenta Plains، که اکنون نماینده ناگی است، برگزار شد.

در همان زمان، ناگی در هند ریشه دوانید. در سال 1992، او به دهلی نو نقل مکان کرد. او پنج سال بعد را بین آن شهر و نیویورک رفت و آمد کرد. در سال 1997، او به طور رسمی Nature Morte را در دهلی نو افتتاح کرد.

همانطور که نگی به یاد می آورد، هنرمند بودن با هر سهمی در بازار برای بسیاری از ناظران گیج کننده بود. او در سال 1999 در Artforum نوشت: "من آگاهم که به خاطر دلال بودن جریمه می شوم: هنرمندان قرار نیست به بازار علاقه مند باشند (هههههههههههههههههههه،) و ظاهرا انتخاب من از نظر بعضی ها فرصت طلبانه و دستکاریه." او همچنین افزود: "من ترکیب بازار، رسانه، خلاقیت و شخصیت را که در یک گالری گرد هم می آیند، ترجیح می دهم."

پیتر ناگی در سال 1959 در بریجپورت، کانکتیکات به دنیا آمد. او به مدرسه طراحی پارسونز نیویورک رفت و در زمینه طراحی ارتباطات، تاریخ هنر و تئوری تحصیل کرد. او در سال 1981 فارغ التحصیل شد. در طول مدتی که در پارسونز بود، شروع به ساخت آثاری کرد که از آن به عنوان «نقاشی سیاه و سفید در مقیاس بزرگ تحت تأثیر فوتوریسم» یاد کرد.

او به سرعت در صحنه نیویورک صعود کرد و در دوسالانه ویتنی در سال 1985 از طریق گروه گروه مواد، که اینستالیشن‌های آن اغلب اشیاء تولید شده توسط دیگران را ترکیب می‌کردند، به نمایش گذاشت. همین گروه هنر ناگی را به نسخه 1987 Documenta در کاسل آلمان آورد.

امروزه Nagy بیشتر به عنوان یک فروشنده شناخته می شود و Nature Morte همچنان به فعالیت خود در دهلی نو و بمبئی ادامه می دهد. فهرست امروز آن شامل غول‌های هنر هندی مانند Vibha Galhotra، Subodh Gupta، Jitish Kallat، Bharti Kher، Mrinalini Mukherjee، Pushpamala N و Raqs Media Collective است. دایانتا سینگ و ویوان ساندارام نیز قبلا با Nature Morte نمایش داده بودند. این گالری که یکی از پایه‌های اصلی نمایشگاه‌ها از نمایشگاه Armory Show تا Frieze است، قبلا تلاش‌هایی را برای گسترش دامنه خود انجام داده است و قبلا شعبه‌هایی در برلین و کلکته داشت.

نگی تکرار هندی نیچر مورت را پروژه ای می دانست که از انگیزه جهانی گرایی در دنیای هنر نشات گرفته است. اما او همچنین هشدار داد که چنین جهانی گرایی جنبه منفی خود را دارد.

او در مصاحبه‌ای در سال 2010 با هنر در آمریکا گفت: "اغلب با دانش بسیار کمی از خود هند به هنر معاصر هند نزدیک می‌شوند، بنابراین تمایل دارند هنرمندانی را که ممکن است ارتباط زیادی با بافت هند داشته باشند اما ظاهرا با بافت بین‌المللی ارتباط زیادی داشته باشند، به اشتباه تفسیر کنند یا حتی نادیده بگیرند. اما، هی، ترجمه فرهنگی یکی از دام‌های آشکار جهانی شدن هنر جهان است."

اخیرا، علاقه به هنر ناگی در دهه 1980 افزایش یافته است، تا حدی به لطف نمایش جفری دیچ در سال 2020. منتقد جان آوگیکوس در بررسی آرتفوروم خود از آن نمایش نوشت: «چقدر شگفت‌انگیز است که کشف کنیم خروجی اولیه ناگی، که نشان دهنده تمایل هنرمند به ترسیم تغییرات ایجاد شده توسط رسانه‌های گسترده، افزایش قدرت شرکت‌ها و جریان‌های متمرکز سرمایه است، امروز کاملا پیش‌بینی می‌شود. مانند وارهول، نگی در مشاهدات خود در مورد هنر و کالایی شدن آن، فرهنگ بالونی کپی و نگرانی های مداوم ما در مورد اصالت عملا روشن بین بود.