پیروزی السید شکاف فزاینده بین اسرائیلی ها و یهودیان آمریکایی را آشکار می کند

پیروزی عبدالالسید در انتخابات مجلس سنای آمریکا در میشیگان باید سؤالات ناراحت کننده ای را برای اسرائیلی ها ایجاد کند. یک دموکرات مترقی که با کمک نظامی آمریکا به اسرائیل مخالفت کرده و در کنار حسن پیکر، مفسر بحث برانگیز مبارزات انتخاباتی را انجام داده است، در انتخاباتی که به شدت مورد مناقشه قرار گرفته است، پیروز شده است. منافع، گاهی اوقات به صراحت هویت یهودی خود را برای توجیه این حمایت استناد می کنند؟ این پدیده فراتر از میشیگان است.

حمایت از سیاستمداران مترقی مانند زهران ممدانی، شهردار نیویورک، منعکس کننده دگرگونی ایدئولوژیک گسترده‌تری در بخش‌هایی از یهودیان آمریکایی است. از شخصیت‌های سیاسی مانند چاک شومر و براد لندر گرفته تا شخصیت‌های فرهنگی تأثیرگذار، هویت مترقی به طور فزاینده‌ای انتخاب‌های سیاسی را شکل می‌دهد و اغلب بر همبستگی سنتی با اسرائیل اولویت دارد. با این حال، برای بسیاری از یهودیان آمریکایی مترقی، هیچ تناقضی وجود ندارد.

درک چرایی این امر مستلزم این است که اسرائیلی ها و یهودیان آمریکایی به طور فزاینده ای از طریق چارچوب های اساسی متفاوت به هویت یهودی نزدیک می شوند. تهدیدهای ایران، حماس و حزب الله واقعیت های روزمره هستند. یک دولت قوی یهودی نشان دهنده تضمین نهایی در برابر آسیب پذیری است که قرن ها تاریخ یهودیان را تعریف کرده است. اما برای یهودیان آمریکایی مترقی، هویت یهودی اغلب به تعهد سیاسی متفاوتی ترجمه می شود.

مراقبت های بهداشتی، آموزش، تغییرات آب و هوایی، حقوق اقلیت ها، و مخالفت با رئیس جمهور دونالد ترامپ و حزب جمهوری خواه، مرکز ثقل اخلاقی آنها را تشکیل می دهند. اسرائیل از طریق این لنز ایدئولوژیک مورد قضاوت قرار می گیرد و حمایت مشروط به تبعیت از انتظارات مترقی می شود. این تفاوت به معنای ایمنی یهودیان نیز گسترش می یابد.

اسرائیلی‌ها عموما امنیت را از طریق قدرت نظامی و استقلال ملی درک می‌کنند. یهودیان آمریکایی مترقی به طور فزاینده‌ای به دنبال حمایت از طریق اتحادهای سیاسی با سایر جوامع حاشیه‌نشین هستند، و معتقدند که همبستگی در برابر تبعیض قوی‌ترین دفاع را در برابر یهودستیزی ارائه می‌کند. مشکل زمانی به وجود می‌آید که این اتحادها شامل جنبش‌ها و فعالانی باشد که آشکارا با اسرائیل دشمن هستند یا حتی با رژیم صهیونیستی مخالف ایدئولوژیک مخالفند.

اسرائیلی‌ها صهیونیسم را به‌عنوان جنبش مشروع یهودیان برای تعیین سرنوشت ملی درک می‌کنند. با این حال، بخش‌هایی از چپ مترقی آمریکا، به طور فزاینده‌ای این درگیری را از طریق چارچوبی ستمگر و ستمگر تفسیر می‌کنند. اسرائیل به ستمگر قدرتمند تبدیل می شود، در حالی که فلسطینی ها در یک روایت گسترده تر از بی عدالتی سیستمی گنجانده شده اند. در این جهان بینی، اتهامات آپارتاید و برتری یهودیان وارد گفتمان مترقی جریان اصلی شده است.

در نتیجه، مخالفت با اسرائیل و گاهی خود صهیونیسم را می توان به عنوان بیان مسئولیت اخلاقی یهودیان معرفی کرد. اگر این شکاف را منحصرا به نخست وزیر بنیامین نتانیاهو نسبت دهیم، اشتباه است. فعالان مترقی غالبا نتانیاهو را با ترامپ مرتبط می‌کنند و او را به یک دشمن سیاسی آشکار تبدیل می‌کنند. با این حال رهبران اسرائیلی مانند گادی آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن دارای مواضع امنیت ملی هستند که تفاوت چندانی با نتانیاهو در مورد مسائل اساسی بقای اسرائیل ندارد. بنابراین، جایگزینی نتانیاهو لزوما حل و فصل نخواهد شد.

اختلاف نظر وجود دارد. سیاست حزبی آمریکا این تحول را تقویت می کند. برای رأی دهندگان یهودی که حزب دموکرات را خانه سیاسی خود می دانند، مخالفت با ترامپ ممکن است بیشتر از ملاحظات جدی در مورد مواضع یک نامزد دموکرات در مورد اسرائیل باشد. تغییر فرهنگی در میان یهودیان آمریکایی یهودیان آمریکایی قطعا یکپارچه نیست. بسیاری از یهودیان آمریکایی عمیقا به اسرائیل متعهد هستند و فعالانه ضد صهیونیسم را به چالش می کشند.

با این وجود، تمایل برخی از ترقی‌خواهان یهودی برای حمایت از نامزدهایی که به شدت از اسرائیل انتقاد می‌کنند، نشان‌دهنده تغییر فرهنگی است که اسرائیلی‌ها دیگر نمی‌توانند آن را نادیده بگیرند. برای بخش رو به رشدی از یهودیان آمریکایی، اسرائیل کمتر به بیان ضروری هویت یهودی تبدیل می شود و بیشتر به یک مسئولیت اخلاقی تبدیل می شود.

دو جامعه بزرگ یهودی در جهان ممکن است تاریخ و قومیت مشترکی داشته باشند، اما به طور فزاینده ای در مورد معنای همبستگی یهودیان اختلاف نظر دارند. آرای آنها صرفا بیان سیاسی آن تحول عمیق تر است. Irwin J. Mansdorf محقق مرکز امنیت و امور خارجی اورشلیم (JCFA) است.