پیروز و مغلوب: اسرائیل نمی تواند جنگ دیگری را بین خود تحمل کند - نظر

من در روز انتخابات در اسرائیل می نویسم. تا زمانی که شما این مطلب را بخوانید، آرا شمارش می‌شوند، و کار آشنا و اغلب غیرقابل اصلاح ائتلاف‌سازی آغاز خواهد شد. مذاکرات، اتهامات، مطالبات و امتیازاتی وجود خواهد داشت. وعده ها داده می شود، برخی شکسته می شوند. مخالفان دیروز ممکن است شریک شوند، در حالی که متحدان خود را در دو طرف میز مذاکره می بینند. ما قبلا همه اینها را دیده ایم.

به سختی نشاط‌بخش‌ترین ویژگی دموکراسی اسرائیل است. با این حال، این انتخابات مصادف است با سالگردی که باید به رهبران آینده ما توقف کند. این شبات، بیستم هشوان، ششمین سالگرد مرگ خاخام لرد جاناتان ساکس، مسلما بزرگترین متفکر یهودی و صدای اخلاقی نسل ماست. وضوح فکری، درک او از ماهیت انسانی، و مهمتر از همه، توانایی او در شناسایی مسائل اخلاقی در زیر استدلال های سیاسی. خاخام ساکس اعتقاد مذهبی عمیق را با عقل ترکیب کرد.

سخاوتمندی او می‌دانست که می‌توان با شور و حرارت مخالفت کرد، بدون اینکه از انسانیت دیگری بکاهد. او تشخیص داد که جوامع به بیش از قوانین و نهادها نیاز دارند. آنها به یک هدف اخلاقی مشترک نیاز دارند. و این دقیقا همان چیزی است که ما از دست می‌دهیم. فراتر از اسرائیل، تصویر به ندرت اطمینان‌بخش‌تر است. فرانسه شاهد صحنه‌های خارق‌العاده‌ای از ناآرامی‌های مدنی بوده است و بریتانیا تا حدی نگران است که نخست‌وزیر توصیه به تهیه آب و غذا کند. در سرتاسر اروپا، ناامنی‌های اقتصادی، ناامنی‌های اقتصادی، ناامنی‌های عمومی و ناامنی‌های سیاسی درگیر هستند. جوامع دموکراتیک

تنش های بین المللی به فضای رو به رشد دلهره کمک می کند. اختلافات سیاسی به طور فزاینده ای به دشمنی شخصی شبیه می شود. رسانه‌های اجتماعی خشم را پاداش می‌دهند در حالی که میانه‌روی تلاش می‌کند شنیده شود. خاخام ساکس به بررسی این موضوع پرداخت که وقتی جوامع پایه‌های اخلاقی مشترک خود را از دست می‌دهند چه اتفاقی می‌افتد. آخرین کتاب اصلی او، اخلاق: احیای خیر مشترک در زمان‌های تقسیم‌شده، تقریبا مانند هشداری برای نسل ما خوانده می‌شود. استدلال آن ساده بود: جامعه نمی‌تواند زنده بماند، اگر همه بر حقوق و منافع فردی تمرکز کنند، در حالی که ما به حقوق فردی و منافع خود توجه کنیم. پرسیدن چی

جامعه به ما مدیون است، اما راحت نیست که بپرسد چه چیزی مدیون جامعه هستیم. خاخام ساکس این را به عنوان حرکت از «ما» به «من» توصیف کرد. بقای یک جامعه آزاد در گرو معکوس کردن آن است. هیچ کجا این مهمتر از اسرائیل نیست. پیروزمندان و مغلوب ها به طور یکسان مسئولیت آینده این کشور را بر عهده دارند. برندگان انتخابات اقتدار حکومت دارند، اما هیچ مجوزی برای تحقیر کسانی که علیه آنها رای داده اند، ندارند. پیروزی برای کل ملت، از جمله آنهایی که آرزوهای متفاوتی دارند، مسئولیت می‌آورد. به همین ترتیب، کسانی که شکست می‌خورند از تعهدات خود در قبال دولت رها نمی‌شوند.

آنها حق، در واقع وظیفه، چالش، بررسی و مخالفت را حفظ می کنند. اما اپوزیسیون هرگز نباید به تمایلی برای دیدن شکست کشور تبدیل شود، زیرا رهبران مورد علاقه فرد دیگر در قدرت نیستند. دولت متعلق به کسانی است که برای رهبری آن انتخاب می شوند. کشور متعلق به همه ماست. من معتقدم خاخام ساکس این را به عنوان جوهر عهد تشخیص می داد. یک قرارداد در خدمت افرادی است که به دنبال منافع خود هستند. یک میثاق مسئولیت متقابل ایجاد می‌کند و افراد را به هم پیوند می‌دهد حتی زمانی که منافع متفاوت باشد. توافق‌های ائتلافی قراردادهایی هستند.

طرفین درباره وزارتخانه ها، بودجه و نفوذ مذاکره می کنند. سازش اجتناب ناپذیر و مشروع است. اما در زیر این قراردادها باید چیز بزرگتری نهفته باشد: عهد و پیمانی با مردم اسرائیل، که تشخیص می دهد که هیچ انتخاباتی نباید ما را به دو دسته مهم و غیر مهم تقسیم کند. دولت اسرائیل باید تاریخ یهود را تحمل کند، هشداری هشیارکننده ارائه می دهد. تلمود معروف است که در میان هتنام های بی پایه و اساس دوم، تخریب هیکل های معبد بی اساس و بی اساس را نسبت می دهد. یهودیان.اختلاف اجتناب ناپذیر است، اما خطر زمانی به وجود می آید که اختلاف به نفرت تبدیل شود، مخالفان تبدیل به دشمن شوند و پیروزی در یک بحث مهم باشد.

چیزی فراتر از حفظ جامعه است. برای نزدیک به 2000 سال، یهودیان برای احیای حاکمیت دعا می کردند. نسل‌ها تبعید، آزار و اذیت و رنج را تحمل کردند در حالی که رویای بازگشت به صهیون را داشتند. چه کیفرخواست وحشتناکی اگر با دستیابی به آنچه که اجدادمان به سختی تصور می‌کردند، آن را از طریق ناتوانی خود در زندگی مشترک تضعیف کنیم. دشمنان خارجی بسیار دوست دارند کشور ما را نابود کنند. ما نباید با پاره پاره کردن خود به آنها کمک کنیم. خاخام ساکس مکررا به نمونه کتاب مقدسی موسی که عظمتش در تمایل او برای حمل بارهای دیگران بود باز می گشت.

او به دنبال رهبری برای امتیازات آن نبود. اقتدار او متکی بر ارادت او به مردمی بود که غالبا دشوار، متفرقه و ناسپاس بودند. برای هر نخست وزیر، وزیر و عضو کنست مشتاق درسی وجود دارد. رهبری مسئولیت است، نه پاداش. مناصب دولتی فرصتی برای خدمت است، نه صرفا اعمال قدرت. اما مسئولیت با همه ماست. وقتی با تحقیر در مورد هموطنان اسرائیلی صحبت می کنیم، پیام های تحریک آمیزی را منتشر می کنیم، یا میهن پرستی مخالفان را زیر سوال می بریم، در شکاف هایی که از آنها ابراز تاسف می کنیم، سهیم می شویم. و چه مثالی برای فرزندانمان می گذاریم؟ ما هستیم

به آنها آموزش می دهد که دموکراسی شامل برد و باخت با عزت است، یا اینکه مخالفان سیاسی باید شکست بخورند، بی اعتبار شوند، و تحقیر شوند؟ خاخام ساکس بین خوش بینی و امید تمایز قائل شد: خوش بینی معتقد است اوضاع بهتر خواهد شد. امیدواری این باور است که اقدامات ما می‌تواند آنها را بهبود بخشد. خود اسرائیل مطمئنا یکی از بزرگترین تجلی‌های این امید است. دولت مقتدر یهودی ما نشان‌دهنده پیروزی عزم، فداکاری و ایمان بر شرایط به ظاهر غیرممکن است. مطمئنا می‌توانیم یاد بگیریم که بدون به خطر انداختن همه چیزهایی که به دست آورده‌ایم مخالفت کنیم؟

داشتن اعتقادات عمیق خاخام ساکس هرگز طرفدار اجماع ساده یا تسلیم فکری نبود. شجاعت اخلاقی گاهی مستلزم ایستادن محکم در برابر عقیده غالب است. اما اعتقاد و ادب با هم سازگارند. احترام به کرامت کسی مستلزم پذیرش استدلال او نیست. شش سال پس از درگذشت او، صدای خاخام ساکس ساکت است، اما پیام او فوری است. ما نمی‌توانیم دقیقا بدانیم که او در مورد سیاست امروز چه می‌گفت.

اما نوشته‌های او سؤالاتی را مطرح می‌کند که او می‌پرسد: ما در حال ساختن چه جامعه‌ای هستیم؟ چه چیزی به هم مدیونیم؟ آیا تصمیمات ما کشور ما را قوی‌تر، مهربان‌تر و متحدتر می‌کند؟ این پرسش‌ها باید توسط پیروزمندان و شکست خوردگان پاسخ داده شود. دولت‌ها می‌آیند و می‌روند. ائتلاف ها شکل می گیرند و منحل می شوند. سیاستمداران برمی‌خیزند و از صحنه ناپدید می‌شوند. اما دولت اسرائیل، دستاورد خارق‌العاده نسل‌های فداکاری و آرزوی یهودیان، باید پایدار بماند. ما چیزی بی‌نهایت ارزشمندتر از قدرت سیاسی را به ارث برده‌ایم: وطن، تاریخ، و سرنوشت مشترک.

ما تعهد جدی داریم که آنها را، امن و شکوفا، به کسانی که پس از ما می آیند، بسپاریم. انتخابات تعیین خواهد کرد که چه کسی اسرائیل را برای چند سال آینده اداره می کند. چگونگی رفتار پیروزمندان و مغلوب‌ها در عواقب آن، نوع اسرائیلی را که فرزندان و نوه‌های ما به ارث می‌برند، تعیین خواهد کرد. این چالشی است که خاخام ساکس ما را ترک می‌کند. او در مورد اخلاق، رهبری و انعطاف پذیری یهودی می نویسد و تدریس می کند.

کارهای او در rabbidrjonathanlieberman.substack.com و youtube.com ظاهر می شود. @rabbidrjonathanlieberman