پیری خارج از سرپرستی نباید به معنای رویارویی با بزرگسالی به تنهایی باشد | نظر

بر اساس گزارش شورای ملی فرزندخواندگی، هر سال تقریبا 15000 جوان از سیستم مراقبت از خانواده خارج می شوند. در حالی که به این جوانان بزرگسال استقلال قانونی داده شده است، ما به طور مداوم در ارائه زیرساخت های اجتماعی بادوام مورد نیاز برای پیشرفت شکست خورده ایم. پس از قرار گرفتن در سیستمی که تقریبا به طور کامل حول مکان‌های موقت به جای اتصالات قابل اعتماد ساخته شده است، نادیده گرفتن این سؤال که پس از «رهایی» چه اتفاقی می‌افتد، غیرممکن شده است.

برای دهه‌ها، سیستم رفاه کودکان تحت یک فرض معیوب عمل کرده است: واجد شرایط بودن برای منابع همان شبکه ایمنی است. این نیست. یک فرد بالغ جوان می تواند واجد شرایط دریافت کوپن مسکن باشد و همچنان برای یافتن صاحبخانه ای که آن را بپذیرد تلاش می کند. آنها می توانند کمک تحصیلی دریافت کنند اما به دلیل نداشتن کسی که در صورت گیج کننده شدن فرم های کمک مالی تماس بگیرند ترک تحصیل می کنند. آنها می توانند یک مصاحبه شغلی دریافت کنند، اما فاقد مربی برای تبدیل این فرصت به شغل هستند.

هنگامی که ما جایگاه اداری را بر تعلق مادام العمر اولویت می دهیم، جوانان را به حالت دائمی بقا وادار می کنیم.

ثبات واقعی را نمی توان با خودکفایی اجباری شبیه سازی کرد. بار پیمایش شبکه چندپاره امنیت اجتماعی ما به شدت بر دوش کسانی است که کمترین زمان، پول و دانش سازمانی را دارند. جوانان مجبور می شوند «سرگردان منابع» را تحمل کنند، و بین آژانس هایی که هرکدام به یک نشانه جدا شده از یک مشکل بزرگتر می پردازند، حرکت می کنند.

راه حل، تعهد به منابع پاسخگو و روابط قابل اعتماد است که نه توسط سیستم های تراکنش بلکه با توانمندسازی جوامع ارائه می شود.

در طول 25 سال گذشته که در کنار جوانانی که در حال انتقال از مراکز نگهداری هستند، آموخته‌ام که از بین بردن شکاف بین شیوه‌های فعلی و هدف ما مستلزم بازنگری اساسی در مورد چگونگی پیشرفت افراد است. ما باید با تطبیق یک ضرب المثل قدیمی با حکمت جدید، جامعه را به عنوان زیرساخت ضروری و نه یک افزونه اختیاری در نظر بگیریم:

"به یک مرد ماهی بدهید و یک روز به او غذا می دهید. به یک مرد ماهیگیری بیاموزید و برای یک عمر به او غذا می دهید. اما او را بخشی از یک دهکده ماهیگیری کنید و او می تواند رشد کند حتی اگر چند روز نتواند ماهیگیری کند."

ما باید "دهکده های ماهیگیری" بسازیم. بزرگسالان جوان مطمئنا به کمک عملی نیاز دارند، اما مهمتر از آن، آنها به جامعه ای نیاز دارند که بتواند با تغییر شرایط درگیر خود بماند. حامیان مورد اعتماد می توانند در کنار جوانان در هنگام تصمیم گیری، به جای انتقال آنها به مرحله بعدی یک برنامه، در کنار آنها قدم بردارند. حمایت باید ریشه در روابط پایدار داشته باشد، نه دستورالعمل های معاملاتی.

فناوری باید به هم متصل شود، نه ایزوله. ابزارهای دیجیتال به طور فزاینده ای در خدمات اجتماعی برای کاهش اصطکاک اداری محبوب هستند. اما پورتالی که به سادگی فهرست ثابت دیگری از آژانس ها را تولید می کند، فقط تکه تکه شدن را دیجیتالی می کند. فناوری باید دسترسی جوانان را به حمایت انسانی در پشت منابع آسان‌تر کند. هدف باید ایجاد نقاط دسترسی دیجیتالی باشد که خدمات را متحد می کند، همکاری را تقویت می کند و به جوامع کمک می کند تا به جای رقابت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

تخصص در تجربه زندگی می کند. تمام خدمات و روش‌های ارائه آن‌ها باید با نظرات افرادی طراحی شوند که از مراقبت‌های پرورشی استفاده کرده‌اند. ما می دانیم که تخصص لازم برای ایجاد راه حل ها منحصر به متخصصانی نیست که سیستم را مدیریت می کنند. رهبری واقعی به این معنی است که اطمینان حاصل شود که راه حل ها توسط کارشناسانی که نزدیک به چالش هایی هستند طراحی شده اند.

ما باید در مورد همکاری غیرانتفاعی تجدید نظر کنیم. چالش پیش روی ما تغییر ذهنیت ساختاری است. ما باید فراتر از ایجاد برنامه‌های مجزا و سازمان‌هایی که خدمات معاملاتی را با خروجی‌ها و نتایج کوتاه‌مدت ارائه می‌کنند، حرکت کنیم. در عوض، ما باید شریک واقعی جوامعی باشیم که به آنها خدمت می کنیم، و قدرت رابطه ای را که آنها در کنار اکوسیستم جمعی از منابع دارند، بشناسیم.

با اولویت دادن به جامعه، ارتباط، همکاری و خرد جمعی افرادی که به آنها خدمت می کنیم، در نهایت می توانیم از سیلوهای سیستمی عبور کنیم، از فناوری استفاده کنیم که ارتباط انسانی را تقویت می کند، و منابع خود را به گونه ای ترکیب کنیم که اطمینان حاصل شود هر جوان آنچه را که برای یک زندگی قدرتمند و رضایت بخش نیاز دارد، دارد.

دان ولز یکی از افسران ارشد توانمندسازی Just in Time for Foster Youth است، یک سازمان غیرانتفاعی در سن دیگو که از بزرگسالان جوانی که در حال انتقال از سرپرستی هستند حمایت می کند. تمام نظرات بیان شده متعلق به نویسنده است.