پیشنهاد جهانی دو و میدانی 2029 کنیا: پیروزی برای آفریقا تحت نظارت

نایروبی، کنیا - برای بیش از چهار دهه، مسابقات جهانی دو و میدانی در سراسر قاره ها برگزار می شود اما هرگز در آفریقا برگزار نشده است.

این در سال 2029 تغییر می کند، زمانی که نایروبی به اولین شهر آفریقایی تبدیل می شود که میزبان مسابقات قهرمانی دو و میدانی است و رقابت های جهانی این ورزش را به قاره ای می آورد که ورزشکاران آن به شکل گیری تاریخ آن کمک کرده اند.

مسابقات جهانی دو و میدانی در سال 1983 در هلسینکی، فنلاند، پس از دهه‌ها که بزرگترین رقابت‌های جهانی دو و میدانی عمدتا با بازی‌های المپیک مرتبط بود، تأسیس شد. مسابقات قهرمانی افتتاحیه 1333 ورزشکار از 153 کشور را گرد هم آورد و پایه و اساس یکی از مهم ترین رویدادهای تقویم ورزشی بین المللی را گذاشت.

رابطه آفریقا با دو و میدانی بسیار دورتر است. آببه بیکیلا از اتیوپی اولین آفریقایی شد که طلای ماراتن المپیک را در سال 1960 به دست آورد و پس از آن نسل‌هایی از ورزشکاران دوومیدانی از جمله جان آکی‌بوآ از اوگاندا، سعید آویتا از مراکش و تعدادی از قهرمانان کنیایی به دست آوردند.

داستان خود کنیا به ویژه قابل توجه است. قهرمانی کیپچوگه کینو در 1500 متر در المپیک 1968 مکزیکو سیتی به ایجاد کنیا به عنوان یک نیروگاه جهانی برای دویدن مسافت کمک کرد. نسل های بعدی - از پل ترگات و دیوید رودیشا گرفته تا الیود کیپچوگه، ویویان چرویوت، هلن اوبیری و فیث کیپیگون - دو و میدانی کنیایی را به یک هویت ورزشی جهانی تبدیل کردند.

کنیا دومین کشور موفق در تاریخ مسابقات جهانی دو و میدانی است.

برای کینو، قهرمان دو دوره المپیک و رکورددار سابق جهان که دستاوردهایش به اعتبار کنیا در دوی مسافت کمک کرد، انتخاب نایروبی نشان دهنده اوج چندین دهه پیشرفت است.

کینو به الجزیره گفت: "زمانی که ما دویدن را شروع کردیم، جوان کنیایی بودیم که رویای آن را داشتیم که کشورمان را نمایندگی کنیم و به جهان نشان دهیم که ورزشکاران آفریقایی می توانند در بالاترین سطح رقابت کنند. دیدن کنیا برای میزبانی مسابقات جهانی دو و میدانی در سال 2029 لحظه ای عمیقا ویژه است."

"این گواهی بر این است که کشور ما چقدر از اعزام ورزشکاران به خارج از کشور برای رقابت و استقبال از جهان در خانه خودمان فاصله داشته است."

کینو گفت میزبانی مسابقات قهرمانی همچنین به کنیا فرصتی می دهد تا استعداد، فرهنگ و مهمان نوازی خود را در عین سرمایه گذاری در آینده دو و میدانی به نمایش بگذارد.

مبارزات کنیا برای میزبانی مسابقات قهرمانی 2029 سه سال به طول انجامید و با پیروزی در نشست شورای جهانی دو و میدانی در بوداپست در 15 سپتامبر به اوج خود رسید.

مناقصه های رقابتی از لندن، رم و مونیخ، همه شهرهایی که رکوردهای ثبت شده میزبانی مسابقات بین المللی دو و میدانی را دارند، ارائه شد.

پیشنهاد نایروبی بر بازسازی مداوم استادیوم کاسارانی قبل از جام ملت‌های آفریقا 2027 و همچنین تجربه کنیا از میزبانی مسابقات قهرمانی جهانی زیر 18 سال 2017 و مسابقات قهرمانی نوجوانان زیر 20 سال جهان در سال 2021 تأکید داشت. کنیا همچنین از پیشنهاد ناموفق خود برای مسابقات قهرمانی 2025 که به توکیو اعطا شد، درس گرفت.

سباستین کو، رئیس دو و میدانی جهانی، گفت که شورا چهار پیشنهاد قوی دریافت کرده است و پیشنهاد نایروبی را "قانع کننده و احساسی" توصیف کرد.

کو گفت: "نایروبی و مونیخ در نهایت دو پیشنهاد قانع کننده ارائه کردند. آنها فرصت های بسیار متفاوت اما به همان اندازه هیجان انگیز را برای ورزش ما ارائه می دهند، و من خوشحالم که اکنون می توانیم همکاری با هر دو شهر را برای برگزاری دو مسابقات قهرمانی در سطح جهانی آغاز کنیم."

دو و میدانی کنیا از اظهار نظر در مورد این تصمیم خودداری کرد.

این جشن‌ها به سرعت با پرسش‌هایی در مورد اینکه آیا کنیا می‌تواند میزبان رویدادی در این مقیاس باشد و در عین حال با بررسی‌های مداوم در مورد دوپینگ در ورزش‌های دو و میدانی سروکار دارد، همراه شد.

بر اساس ارقام گزارش شده پس از این اعلامیه، از زمانی که نهاد بین المللی حاکم بر ورزش World Athletics واحد یکپارچگی دو و میدانی را در سال 2017 تأسیس کرد، 318 ورزشکار کنیایی به دلیل نقض قوانین ضد دوپینگ تحریم شده اند. از این تعداد، 136 نفر هنوز در حال خدمت بودند.

کنیا در میان کشورهایی با بالاترین تعداد کلی تخلفات ضد دوپینگ در سطح جهان نیست، اما اهمیت این کشور در دویدن از راه دور به این معنی است که پرونده های پرمخاطب اغلب توجه بین المللی قابل توجهی را به خود جلب می کنند.

سیستم ضد دوپینگ کنیا نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در سال 2025، آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ متوجه شد که آژانس ضد دوپینگ کنیا با قوانین جهانی ضد دوپینگ مطابقت ندارد و بررسی های بیشتری را بر روی سیستم این کشور انجام داد. کنیا در سال 2026 پس از اقدامات اصلاحی از فهرست نظارتی آژانس حذف شد.

موارد اخیر، از جمله محرومیت روث چپنگتیچ، رکورددار جهانی ماراتن و کیبیوات کندی، رکورددار سابق ماراتن، این موضوع را در کانون توجه قرار داده است.

برای نایروبی، چالش این خواهد بود که نشان دهد سیستم های ضد دوپینگ آن به اندازه کافی قوی هستند تا از اعتبار مسابقات قهرمانی 2029 محافظت کنند.

دان وانیاما، عضو پارلمان کنیا، که ریاست کمیته ورزش و فرهنگ را بر عهده دارد، گفت که این کشور تجربه و زیرساخت لازم برای میزبانی این رویداد را دارد.

وانیاما به الجزیره گفت: "ما قبلا چندین دوره مسابقات قهرمانی دو و میدانی برگزار کرده ایم که بسیار موفق بودند. شکست شهرهای بزرگ جهانی لندن، مونیخ و رم برای ما باعث افتخار است."

به عنوان رئیس کمیته ورزش در مجلس، می‌توانم به شما اطمینان دهم که زیرساخت‌های مناسب را در اختیار داریم زیرا مسابقات قهرمانی در استادیوم بین‌المللی ورزش موی (معروف به محلی کاسارانی) برگزار خواهد شد.

وینستون اوموندی، طرفدار دو و میدانی کنیایی، گفت که برخی از انتقادات از کنیا ناعادلانه بر این کشور متمرکز شده است.

اوموندی به الجزیره گفت: «اگر موضوع دوپینگ بود، پس بسیاری از کشورهای توسعه یافته وجود دارند که حتی نباید در دو و میدانی شرکت کنند، از جمله خود لندن.

از آنجایی که این کشور برای میزبانی جام ملت‌های آفریقا 2027 با ارتقای زیرساخت‌های ورزشی در استادیوم‌های کاسارانی و نیایو آماده می‌شود، مسابقات جهانی دو و میدانی به چیزی بیش از یک مکان مسابقه نیاز دارد.

نایروبی باید ضمن بهبود ارتباطات حمل و نقل، اقامت و خدمات ورزشکاران، از امکانات تمرینی و گرم کردن کافی اطمینان حاصل کند. این شهر همچنین به سیستم های قابل اعتماد برای امنیت، اعتبارسنجی، پخش، مراقبت های پزشکی و حرکت هزاران ورزشکار، مقامات، خبرنگاران و تماشاگران نیاز خواهد داشت.

فراتر از استادیوم‌ها، زیرساخت‌های گسترده‌تر نایروبی، به‌ویژه تراکم ترافیک و شبکه حمل‌ونقل عمومی آن، مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

بنابراین موفقیت در مسابقات قهرمانی به چیزی بیش از ارتقاء کاسارانی بستگی دارد. کنیا باید نشان دهد که نایروبی می‌تواند یک تجربه بی‌نظیر را برای یک رویداد ورزشی جهانی ارائه دهد و در عین حال استانداردهای مورد انتظار یکی از بزرگترین رقابت‌های دو و میدانی را حفظ کند.

برای کشوری که ورزشکارانش دهه ها را به عنوان نماینده آفریقا در صحنه جهانی سپری کرده اند، میزبانی مسابقات قهرمانی یک فرصت تاریخی است. این همچنین آزمونی است برای اینکه آیا قاره ای که نسل هایی از ورزشکاران در کلاس جهانی را تولید کرده است، می تواند میزبان بزرگترین رویدادهای جهانی این ورزش در زمین خود باشد یا خیر.

همانطور که عموندی می گوید: «ما به عنوان مردم، به عنوان یک کشور و به عنوان یک قاره به این حد رسیده ایم که اینگونه قضاوت کنیم.»