"پیوند با خانواده سلطنتی بریتانیا در نهایت بسیار مهم خواهد بود": چگونه DNA معمای 70 ساله اتفاقی که برای اعضای اعدام شده آخرین خانواده امپراتوری روسیه رخ داد را حل کرد.

در سال 1917، انقلاب روسیه در اوج بود. تزار نیکلاس دوم کناره گیری کرده بود و او و خانواده اش به یک شهر دورافتاده در سیبری تبعید شدند. برنامه‌هایی برای انتقال خانواده به بریتانیا وجود داشت، اما پادشاه جورج پنجم (پسر عموی اول نیکلاس) و دولت بریتانیا پیشنهاد پناهندگی خود را به دلیل نگرانی از عواقب آن پس گرفتند.

پس از سرنگونی دولت موقت روسیه توسط بلشویک‌های افراطی در اکتبر 1917، نیکلاس، همسرش، فرزندانشان و تعدادی از اعضای خانواده به خانه ایپاتیف در یکاترینبورگ منتقل شدند، جایی که در ژوئیه 1918 اعدام شدند. اجساد آنها پنهان شد و نزدیک به یک قرن در دست زمان گم شد - تا اینکه فناوری مدرن، با کمک خانواده سلطنتی بریتانیا، داستان جذاب ناپدید شدن آنها را آشکار کرد.

در این گزیده از «رازهای DNA ما: چگونه ژنتیک جهان را تغییر داده است» (کتاب های پگاسوس، 2026)، نویسنده توری کینگ، مدیر مرکز تکامل در دانشگاه باث، به داستان باورنکردنی چگونگی استفاده از DNA برای حل یک معمای بزرگ تاریخ مدرن نگاه می کند: آخرین اعضای خاندان رومنوف چه شد؟

در سال 1994 در یک سالن سخنرانی در دانشگاه کمبریج نشسته بودم که یکی از استادانم، اریکا هاگلبرگ، در مورد مطالعه جدیدی صحبت کرد که به تازگی در آن شرکت کرده بود. این اولین مورد مهمی بود که هم DNA میتوکندری و هم انگشت نگاری DNA را برای شناسایی بقایای انسان ترکیب کرد: بقایای خانواده امپراتوری روسیه.

اما ابتدا باید شما را به روسیه در سال 1917 و کناره گیری تزار پس از انقلاب روسیه برگردانم.

خاندان سلطنتی روسیه، رومانوف ها، از سال 1617 سلسله امپراتوری حاکم بودند و سه قرن بعد، تزار نیکلاس دوم بر تخت سلطنت نشست. نیکلاس پسر عموی جورج پنجم، پادشاه بریتانیا بود، مادران آنها خواهر بودند و با دختر عموی جورج، پرنسس آلیکس (الکساندرا) از هسن، که ظاهرا نوه مورد علاقه ملکه ویکتوریا بود، ازدواج کرده بود. نیکلاس و آلیکس پنج فرزند، چهار دختر (اولگا، تاتیانا، ماریا و آناستازیا) و یک پسر به نام الکسی داشتند.

تزار و همسرش چندان مورد پسند مردم روسیه نبودند و ناآرامی های سیاسی در انقلاب 1917 به اوج خود رسید، زمانی که نیکلاس مجبور به کناره گیری شد. خانواده در بازداشت خانگی نگهداری شدند و در سال 1918 به همراه پزشک سلطنتی، دکتر بوتکین، و سه نفر از کارکنانشان به خانه ایپاتیف در یکاترینبورگ منتقل شدند. در شب 16 ژوئیه، خانواده، پزشک و کارکنان آنها با هم به داخل سرداب رفتند و اعدام شدند.

سپس اجساد آنها را به مکانی مخفی بردند و در یک قبر مشترک که با عجله حفر شده بودند، در اسید سولفوریک به منظور از بین بردن شکل آنها و ممانعت از شناسایی قرار دادند، و سپس روی آن پوشانیدند و محل قبر برای بیش از 70 سال گم شده بود.

خانه ایپاتیف در یکاترینبورگ، 1919. (اعتبار تصویر: Heritage Images via Getty Images) از قضا، دولت جدید روسیه به دلیل خطر تبدیل شدن رومانوف‌ها به یک نقطه تجمع، می‌خواست رومانوف‌ها را از روسیه خارج کند، اما طرح اعطای پناهندگی به رومانوف‌ها در بریتانیا به دلیل ارتباط آن‌ها با خانواده سلطنتی بریتانیا، به دلیل عدم تمایل جرج پنجم به اعطای آن با شکست مواجه شد. با این حال، این پیوندها با خانواده سلطنتی بریتانیا در نهایت در شناسایی آنها بسیار مهم خواهد بود.

به سرعت به سال 1991، زمانی که چندین اسکلت در یک قبر کم عمق در 20 مایلی یکاترینبورگ پیدا شد. بسیاری از استخوان‌ها به شدت آسیب دیده بودند، اما بر اساس بررسی بقایای اسکلتی، می‌توان تشخیص داد که 9 نفر وجود دارد - دو نفر کمتر از 11 کشته در آن شب. صورت جمجمه ها در همه اسکلت ها به شدت آسیب دیده بود، همه آنها شواهدی از خشونت را یا به شکل سوراخ گلوله یا زخم سرنیزه یا هر دو نشان می داد.

قبل از مطالعه ژنتیکی، دانشمندان پزشکی قانونی روسی از تکنیک‌های متعددی در کنار داده‌های تاریخی برای شناسایی آزمایشی بقایای اعضای خانواده سلطنتی روسیه، پزشک و خدمتکاران آنها استفاده کرده بودند.

اینها شامل بررسی استخوان ها، برای تعیین سن و جنس تقریبی، و برخی از دندان ها، کارهای دندانپزشکی گران قیمت، شامل طلا، پلاتین و چینی بود که نشان می دهد بقایای خاصی باید متعلق به اعضای یک خانواده اشرافی باشد. تیم بررسی کرد که دو فرد گمشده دو نفر از فرزندان، یکی از دختران (در حالی که تعیین اینکه کدام یک از آنها می‌تواند باشد مشکل بود، با توجه به اینکه چقدر از نظر سنی نزدیک بودند، تصور می‌شد که ماریا یا آناستازیا هستند) و پسر، شاهزاده الکسی.

رئیس پزشکی قانونی روسیه سپس با تیمی در بریتانیا که شامل اریکا بود تماس گرفت تا ببیند آیا می توان از شواهد ژنتیکی برای تأیید هویت استفاده کرد یا خیر. تیم بریتانیایی از آزمایش جنسیت ژنتیکی آملوژنین استفاده کردند، که اکنون بخشی از آزمایش استاندارد DNA پزشکی قانونی است، که جنسیت اسکلت ها (چهار بدن مرد و پنج بدن زن) را تایید کرد، در حالی که شکل اولیه پروفایل DNA نشان داد که یک گروه خانواده در اینجا وجود دارد - دو والدین و سه فرزند - و چهار فرد غیر مرتبط. تا اینجای کار خیلی خوبه.

سپس آنها باید ثابت کنند که این خانواده سلطنتی روسیه است و این کار را با استفاده از تجزیه و تحلیل DNA میتوکندری انجام دادند. همانطور که به خاطر دارید، DNA میتوکندری توسط مادر به همه فرزندانش، اعم از زن و مرد، منتقل می شود، اما فقط دختران می توانند آن را منتقل کنند - بنابراین اگر اعضای خانواده زن تزار نیکلاس و تزارینا الکساندرا پیدا شوند و با انجام آزمایش DNA موافقت کنند، DNA میتوکندریایی آنها باید با اجداد سلطنتی آنها مطابقت داشته باشد.

اتفاقا شاهزاده فیلیپ فقید، شوهر ملکه فقید الیزابت، از طریق خط زن با تزارینا ارتباط داشت: او عمه بزرگ او بود، مادربزرگ مادری او خواهر تزارینا بود. او با مهربانی یک نمونه DNA داد.

آزمایشی که آنها انجام دادند برای آن زمان استاندارد بود، زیرا آنها به دو منطقه معروف به مناطق فوق متغیر 1 و 2 (HVR1 و HVR2) نگاه کردند. به یاد دارید که DNA میتوکندری دارای 37 ژن نسبتا حیاتی بر روی آن است که در آن هرگونه "اشتباه تایپی" که هنگام کپی کردن DNA رخ می دهد، می تواند عواقب جدی در صورت مضر بودن جهش داشته باشد. در مقابل، در آن بخش‌هایی از ژنوم میتوکندری که هیچ چیزی را کد نمی‌کنند، مانند این دو ناحیه بیش‌متغیر، جهش‌ها می‌توانند آزادانه‌تر و بدون اینکه لزوما مشکلاتی ایجاد کنند، رخ دهند، به این معنی که این مناطق دارای تنوع ژنتیکی بسیار بیشتری هستند.

اینها بخشهایی از DNA میتوکندریایی هستند که دانشمندان شروع به تجزیه و تحلیل برای اهداف شناسایی کردند. در حالی که به اندازه پروفایل DNA دقیق نیست زیرا هزاران نفر همگی دارای یک نوع DNA میتوکندری هستند، اما در مواردی مانند این می تواند بسیار مفید باشد.

در نهایت از DNA شاهزاده فیلیپ برای تایید هویت خانواده رومانوف از دست رفته استفاده شد. (اعتبار تصویر: تیم گراهام از طریق گتی ایماژ) وقتی تیم این دو ناحیه را توالی یابی کرد، DNA میتوکندری شاهزاده فیلیپ با بقایای احتمالی تزارینا و دخترانش مطابقت داشت. سپس دو تن از خویشاوندان زن تزار را یافتند که از نسل مادربزرگ مادری او بودند: یک خواهرزاده، شاهزاده زنیا شرمتف اسفیریس، و یک پسر عموی اول که دو بار از او جدا شده بود، جیمز کارنگی، سومین دوک فایف.

DNA میتوکندریایی این دو کاملا با یکدیگر مطابقت داشت و آنها نیز به نوبه خود با تزار مطابقت داشتند، مگر در یک پایگاه که هم تطابق و هم عدم تطابق وجود داشت.

این به این دلیل است که تزار در این موقعیت دارای چیزی بود که به عنوان هتروپلاسمی شناخته می‌شود: برخی از توالی‌های DNA میتوکندریایی T را نشان می‌دادند و برخی دیگر C را نشان می‌دادند، بستگان مادری او T را نشان می‌دادند. شناخته شده است که هتروپلاسمی عمدتا از طریق جهش‌هایی اتفاق می‌افتد که زمانی رخ می‌دهد که DNA برای ساختن سلول‌های جدید در طول زندگی یک فرد به سلول‌های مادری تبدیل می‌شود، اما می‌توان آن را در طول زندگی مادری ذخیره کرد. به ندرت، می تواند از DNA میتوکندری پدری که آن را وارد سلول می کند، ایجاد شود.

بنابراین، این واقعیت که هتروپلاسمی در نمونه DNA وجود داشت، تطابق را رد نمی‌کرد، و احتمال اینکه اینها رومانوف‌ها باشند همچنان بین 70 تا 1 تا 840000 به 1 به نفع بود. اما، بذرهای شک را کاشت. اتفاقا، ما اکنون می دانیم که هتروپلاسمی نسبتا رایج است، به طور بالقوه بیش از نیمی از جمعیت انسان حداقل یک هتروپلاسمی دارند، البته با درصد کمی از نظر DNA میتوکندریایی که حامل آن است.

انحصاری Live Science Pro

نیل پرایس باستان شناس درباره پادشاهان دریا، جادوگران و سامی که در عصر وایکینگ ها می زیسته اند: «این به ما نگاهی اجمالی به نوع متفاوتی از زندگی وایکینگ ها می دهد».

وقتی باتری از بین می‌رود، آن را جایگزین می‌کنید - چگونه شروع سریع سلول‌ها با میتوکندری‌های تازه می‌تواند پزشکی را متحول کند.

نویسنده Lise Barnéoud در مورد دنیای عجیب و غریب و برانگیزاننده میکروکیمریسم - زمانی که سلول های یک فرد در فردی دیگر از نظر ژنتیکی متمایز زندگی می کند.

بنابراین، برای اطمینان مضاعف، در سال 1996 بقایای جسد برادر تزار، جورجیج، که در سال 1899 درگذشته بود، نبش قبر شد و مشخص شد که او دقیقا دارای همان هتروپلاسمی میتوکندری است. با توجه به احتمال بسیار کم دو نفر که اگر با هم مرتبط نبودند به این هتروپلاسمی خاص مبتلا شوند، این نشان می‌دهد که داده‌های DNA میتوکندریایی که محققان به دست آورده‌اند در صورتی که رومانوف‌ها باشند، 130000000 برابر بیشتر از خانواده‌ای غیرمرتبط هستند.

پرونده از نظر شناسایی تزار، تزارینا و سه دخترشان حل شد، اما معمای آنچه برای دو کودک دیگر رخ داده همچنان باقی مانده بود. در مقاله علمی که نتایج را گزارش می‌کند، نویسندگان حدس می‌زنند که احتمالا این دو کودک جداگانه دفن شده‌اند یا می‌توانستند از قتل عام جان سالم به در ببرند. اتفاقا زنی در آمریکا زندگی می کرد.

او که ادعا می‌کرد آناستازیا است، می‌گفت که موفق شده از اعدام بگریزد، و بنابراین این واقعیت که دو نفر از بچه‌های خانواده رومانوف مفقود شده‌اند، تنها به این ایده دامن می‌زند که شاید او واقعا شاهزاده خانم مفقود شده است.

سپس، در سال 2007، گروهی از باستان شناسان آماتور، تنها 70 متر دورتر از گور دسته جمعی کشف شده قبلی، با بقایای انسانی بیشتری برخورد کردند. شواهد اسکلتی نشان داد که آنها بقایای دو جسد بودند، یک زن جوان 19-15 ساله و یک مرد احتمالی 12-15 ساله. تجزیه و تحلیل DNA انجام شد و دوباره نشان داد که این دو نفر خواهر و برادر بودند و با رومانوف‌هایی که قبلا شناسایی شده بودند، مرتبط بودند.

به عنوان یک آزمایش DNA اضافی، آزمایش کروموزوم Y انجام شد، کروموزوم Y از پدر به پسر منتقل شد تا تأیید شود که کروموزوم Y اسکلت تازه یافت شده مرد واقعا مذکر بوده و با کروموزوم Y تزار مطابقت دارد. این همچنین با اقوام مذکر همخوانی داشت - پسر عموی دوم که یک بار از طریق تزار نیکلاس اول از تزار (پسر عموی سوم الکسی) حذف شد. فرزندان رومانوف گم شده پیدا شده بودند.

برگرفته از اسرار DNA ما: چگونه ژنتیک جهان را تغییر داد توسط توری کینگ. منتشر شده توسط کتاب پگاسوس. کپی رایت © 2026. کلیه حقوق محفوظ است.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.

کتاب پگاسوس اسرار DNA ما: چگونه ژنتیک جهان را تغییر داده است

از یک متخصص برنده جایزه در زمینه DNA، کتاب اسطوره شکن را کشف کنید که پنجره ای خیره کننده به دنیای ژنتیک مدرن باز می کند.

کتاب The Secrets of Our DNA کتابی است که توضیح می دهد که چگونه ژنتیک جهان اطراف ما را تغییر داده و دگرگون کرده است، جذاب، دلسوز و کاملا فریبنده است.