چاه جیکوب در ترکیه: آغاز اولین داستان عاشقانه کتاب مقدس به روی گردشگران باز می شود

چاه یعقوب در حران نه تنها مکانی با معنای عمیق تورات است. همچنین یک مقصد گردشگری مهم برای مسافران یهودی است. بخش تورات این هفته داستان ملاقات یعقوب و راحل را بیان می کند. نوشته شده است: «سپس یعقوب به سفر خود رفت و به سرزمین قوم مشرق آمد، و چاهی را در صحرا دید.» (پیدایش 29:1). حداقل من این کار را کردم.

این شهر در هاران، در جنوب شرقی ترکیه قرار دارد و مردم محلی آن را "Yakup Kuyusu" (چاه یعقوب) می نامند. به انتظار گرد و غبار می‌رسی و در عوض، سکوتی را می‌یابی که به نظر می‌رسد 3000 سال در انتظار تو بوده است. علاوه بر این چاه، عشق در نگاه اول بین پدرسالار ما یعقوب و راشل شعله‌ور شد. "و هنگامی که یعقوب راحیل، دختر لابان، برادر مادرش را دید، یعقوب راحیل را بوسید و صدای خود را بلند کرد و گریست" (29:11). این را در نظر بگیرید.

مردی که به تنهایی بیابان را طی کرده بود و چیزی جز ترس و برکت پدرش بر دوش نداشت، زن جوانی را با گوسفندانش می بیند و آشکارا گریه می کند. هیچ کنایه‌ای در آیه وجود ندارد، هیچ تردیدی وجود ندارد، فقط قلبی است که به یکباره گشوده شده است. سنت‌های یهودی مربوط به چاه یعقوب در طول چند قرن گذشته، در Tu B'Av، عید عشق، یهودیان از اورفا و ازمیر نزدیک، از قسطنطنیه (امروز استانبول)، و حتی از شمال عراق، نیز برای یک خانواده بزرگ گرد هم می‌آمدند. مردان و زنان جوان برای دیدار، در حالی که موت خود را

او با احتیاط به بررسی ازدواج‌های احتمالی می‌پرداخت. این رسم با کاهش جوامع یهودی هاران پس از اینکه اکثر خانواده‌هایشان به سرزمین اسرائیل مهاجرت کردند، از بین رفت. در سالهای اخیر، خاخام مندی چیتریک، فرستاده چاباد در استانبول، تلاش کرده است تا این سنت زیبا را احیا کند. این چاه همچنین در جلدی از پاسخ (Shu't) که توسط خاخام Chaim Palaggi، خاخام ارشد ازمیر، بیش از دو قرن پیش نوشته شده است، ذکر شده است.

پدری برای کمک به دخترانش برای یافتن شوهر از یک سگولا، یک داروی معنوی می‌خواهد. در نامه‌اش، پدر اشاره می‌کند که دخترانش را از آب چاه یعقوب در هاران برای نوشیدن برده است. از این جا می‌فهمیم که این مکان مرکز دعا برای کسانی بود که مسابقاتشان به تأخیر افتاده بود، همان‌طور که امروزه مردم در مقبره یوناتان بن اوزیل در آموکا (نزدیک صفد) دعا می‌کنند. این چاه در طول قرن‌ها باقی مانده است تا حدی به این دلیل که مسلمانان نیز آن را مقدس می‌دانند.

از آنجایی که زمین توسط قرن ها خاک پوشیده شده است، سازه ای بالای آن قرار دارد. سازندگان برای حفظ اصل چاه، یک سازه سنگی در اطراف و اطراف چاه ساختند. بیشتر آن در زیر سطح قرار دارد. فقط حدود نیم متر از دیوارهای بالایی و سقف از سطح زمین بالا می رود. سقف دارای دهانه ای است که با میله های آهنی پوشیده شده است، دقیقا بالای چاه، و یک پله سنگی از پشت بام به سمت آب پایین می آید. چگونه زمان چاه یعقوب را در گذشته تغییر داده است، سنگ بزرگی دهان چاه را پوشانده است، و چندین مرد قوی لازم بود تا آن را به کناری بغلتانند.

تورات به ما می گوید: "سنگ بزرگی بر دهانه چاه بود. و همه گله ها در آنجا جمع شده بودند و سنگ را از دهانه چاه بیرون آوردند و گوسفندان را سیراب کردند" (29:3). سپس راحیل با گله پدرش می رسد. «و چون یعقوب راحیل، دختر لابان، برادر مادرش را دید، یعقوب نزدیک شد، سنگ را از دهانه چاه بیرون آورد و گله لابان را سیراب کرد.» (29:10). در مورد زمان فکر کنید. جیکوب راه درازی را پیموده است و در همان لحظه‌ای که او می‌رسد، فردی را پیدا می‌کند که برایش مهم است.

اگر راشل یک ساعت دیرتر یا یک ساعت زودتر می آمد، دلش برای او تنگ می شد و شاید کل سیر تاریخ بشر متفاوت می شد. کنار این چاه نشستم و سعی کردم آن را تصور کنم: گرد و غبار در نور، صدای نفخ گوسفندان، چوپان جوان که با صدای قدم های یک غریبه سرش را بلند می کند. جلسه به نظر می رسد که تقریبا با دست خدا تغییر کرده است. زندگی می کند یا ما را انتخاب می کند. در اطراف چاه قدیمی چاه های دیگری در سطح زمین وجود دارد که "دهان" آنها با سنگ های گرد بسته شده است که شبیه به آن هستند.

توپ‌های سنگی بزرگی که دهانه‌ها را مانند چوب پنبه‌ها می‌بندند. تا امروز، چوپان‌ها هنوز برای آبیاری گله‌های خود می‌آیند، دقیقا همانطور که تورات توصیف می‌کند. در صومعه ابراهیم در هاران، ما می‌توانیم سنگ مشابهی را ببینیم که بسیاری آن را سنگ اصلی می‌دانند که زمانی چاه یعقوب را پوشانده بود. ترکیه از سفرنامه‌نویسان برای بازگشایی بزرگ دعوت کرد وزارت گردشگری ترکیه و شهرداری هاران پتانسیل این جاذبه کتاب مقدس را شناسایی کردند و اخیرا سایت را بازسازی کردند.

امروز این چاه و ساختار آن در داخل یک باغ عمومی زیبا و مرتب قرار دارد. برای بازگشایی، مقامات از سفرنامه نویسان سراسر جهان دعوت کردند و من نیز در میان آنها بودم. مردم محلی این مکان را زنده نگه داشته اند زیرا به قدرت های ویژه آب آن اعتقاد دارند. آنها به آن "Hastalıklara şifa olan kuyunun" (چاهی که بیماری ها را شفا می دهد) می گویند. محمود اوزیاووز، شهردار حران، میزبان هیئت ما بود و به ما گفت: "حدود دو ماه پیش، زنی با یک کودک بیمار آمد.

من با پسر کوچک به داخل چاه رفتم و آب آن را از کف پا تا سرش روی او ریختم. آنها رفتند و یک هفته بعد برای تشکر از من برگشتند، زیرا پسرشان کاملا شفا یافته بود. خود شهردار پایین رفت و یک فنجان از آب پر کرد و به من پیشنهاد داد تا بنوشم. دو راه برای دیدن این مکان وجود دارد. با چشمان فیزیکی، شما فقط یک مکان کوچک و ساده را می بینید، نه چیزی بیشتر. نمی توان آن را با کولوسئوم در رم یا برج ایفل در پاریس مقایسه کرد. اما وقتی با چشمان روحانی نگاه کنید، مکان بسیار بزرگ می شود.

شما احساس می کنید که در همان زمینی ایستاده اید که زمانی پدرسالار ما یعقوب و مادرسالار ما راشل راه می رفتند. من تصور می کنم راشل با گوسفندان پدرش به اینجا می رسد. و سپس، ساختار کوچک ابعاد و ارزشی کمتر از اهرام مصر پیدا می‌کند. به نظر می‌رسید که آبی خنکی که لحظه‌ای قبل از آن نوشیده‌ام، نیرویی روحانی بلندتر از آبشار نیاگارا دارد. با سنجش معنای معنوی آن، این سایت دارای قدرت تجربی برابر با دیوار غربی و غار پدرسالاران است. چاه یعقوب قطعا می تواند پیوند ما را با تورات تقویت کند.

این روح را تحت تأثیر قرار می دهد. سوغاتی هایی که داستان های تورات را روایت می کنند در خارج از دروازه محوطه، آن طرف جاده، کافه ها و مغازه های سوغاتی وجود دارد. در یکی از غرفه ها، چند کوزه سفالی کوچک و یک شتر تراشیده شده از چوب زیتون خریدم. از آن زمان، آنها با وقار روی بوفه اتاق نشیمن من ایستاده اند. با آنها به فرزندان و نوه‌هایم داستان‌های کتاب مقدس درباره کوزه‌های آبی می‌گویم که راحیل و ربکا از آنها به یعقوب و شترهای الیزار نوشیدنی می‌دادند.

اسرائیلی ها ممکن است بار دیگر برای استراحت به آنتالیا بیایند. اگر در میان آنها هستید، یک روز را به چاه یعقوب اختصاص دهید. برای دوستداران تورات مناسب است. توصیه می کنم انجیل یا چوماش را بیاورند و آیات مربوطه را با صدای بلند در کنار چاه بخوانند. این می‌تواند یکی از خاطره‌انگیزترین تجربه‌های زندگی فرزندان شما باشد. در حالی که نور روی دیوار طلا می‌رفت از حران رفتم و کوزه‌های سفالی کوچک را با دقت به سمت ماشین حمل کردم که انگار پر از آب بودند. جایی بین چاه و جاده فهمیدم که فقط برای دیدن سنگ و سوراخی به اینجا نیامده‌ام.

ای کاش جایی بایستد که زن جوانی چشمانش را از چاه برداشت و مردی را پیدا کرد که زندگی او را تغییر می‌داد، و 3000 سال بعد، غریبه‌ای از آن سوی دنیا هنوز می‌توانست احساس کند که قلبش تا گلویش بالا رفته است. عشق از آغازش یادداشت نمی‌کند. به سادگی از چاهی در مزرعه شروع می‌شود و منتظر می‌ماند تا متوجه شویم. شاید زیارت واقعی این باشد: نه به سنگ، بلکه به لحظه‌ای که در نهایت به بالا نگاه می‌کنیم و می‌بینیم چه کسی به سمت آب آمده است. نویسنده خالق وبلاگ JewishTraveler است.