چراغ های آبی در BBC One: تصویری تاسف بار و کارتونی از نژادپرستی در ایرلند

کار پلیس خوب تماما به زمان‌بندی مربوط می‌شود، اما با وجود شبح رژه نارنجی درامکری که از تاریخ خارج می‌شود و به صفحات اول بازمی‌گردد، می‌توان گفت که درام پلیسی «چراغ‌های آبی» (بی‌بی‌سی وان، سه‌شنبه) دقیقا لحظه اشتباهی را برای بازگشت انتخاب کرده است. با وجود سایه‌های گذشته در جاده گارواقی، چه کسی می‌خواهد 60 دقیقه را با داستانی تلخ از نزاع‌های فرقه‌ای در بلفاست مدرن سپری کند؟

اما برای آن‌هایی که می‌توانند آن را تحمل کنند، نقص‌های Blue Lights فراتر از ظاهر شدن مجدد در یک ساعت ناخوشایند برای فصل چهارم آن است. این سریال به ظهور راست افراطی در شمال و جنوب مرز می پردازد، اما به گونه ای که برای هر کسی که از جمهوری تماشا می کند، احساس کارتونی می کند.

پژواک های تاسف باری از گرایش تاریخی تلویزیون بریتانیا برای به تصویر کشیدن مردم ایرلند به عنوان کبودی های ناخوشایند وجود دارد که همیشه برای کمی مشت مشت می شوند. تصویر سرطان افراط گرایی با جدیت غیرقابل تصوری ارائه می شود که اگر صحنه لندن، منچستر یا گلاسکو بود. بیست دقیقه بعد و در حال حاضر این اقدام به یک نزاع دسته جمعی دینگ-دونگ منجر شده است که در آن ایرلندی های نژادپرست از هر عقیده ای شرکت دارند، در حالی که PSNI با بی طرفی بی طرفانه به تماشای آن می نشیند.

این نمایش جزئیات عجیبی را به تصویر می‌کشد: به ما گفته می‌شود راهپیمایی توسط افراط‌گرایان که پرچم اتحادیه را به اهتزاز در می‌آورند توسط تازه واردانی که با عجله از جمهوری آمده‌اند و «سه رنگ‌های ایرلندی» را تکان می‌دهند - بر خلاف کدام نوع دیگر، در راه است؟ - و اینکه آنها یک گروه نژادپرست از "دوبلین غربی" هستند. این یک تماس خاص عجیب و غریب است - غرب دوبلین چه کرده است که مستحق معرفی به عنوان کانون ضد مهاجر در تلویزیون بریتانیا باشد؟ یا فقط آن را با Citywest و شورش های سال گذشته اشتباه گرفته اند؟

اوضاع حتی احمقانه تر می شود. ما دو طرف را می‌بینیم که سه رنگ و پرچم‌های اتحادیه را به رخ می‌کشند، به سمت یکدیگر حرکت می‌کنند و سپس ملاقات می‌کنند و در آغوش می‌گیرند. این سکانس یک حرکت مستقیم از Braveheart است که در آن ایرلندی‌ها و اسکاتلندی‌ها به یکدیگر حمله می‌کنند و سپس - بله - دور می‌گردند و به انگلیسی‌ها حمله می‌کنند. توجه را جلب می کند، مطمئنا اما مطمئنا باید راه بهتری برای شرح وقایع ظهور راست افراطی در ایرلند وجود داشته باشد تا اینکه یک صحنه عمدا کمدی از یک حماسه 31 ساله با لباس پوشیده شود؟

این اولین باری نیست که Blue Lights هنگام نگاه کردن به جنوب مرز دچار لغزش می شود. در فصول گذشته، تصاویر گانگسترهای دوبلینی، صفحه اول ساندی ورلد را از نظر ظرافت مانند یک استاد کلاس جلوه می داد. اکنون تعداد زیادی از دوبلینی‌های نژادپرست - متاسفم، «دوبلینی‌های غربی» - از شمال برای پیوستن به شورش ضد مهاجران توسط وفاداران که آنها را به عنوان برادر در آغوش می‌گیرند، متهم می‌کنند. به طور عجیبی، هیچ نژادپرست انگلیسی به تحریک آن کمک نمی کند، علیرغم حضور مشهود و مداوم روزنامه نگاران "شهروند" بریتانیایی در نقاط آتش گیر ضد مهاجر در سراسر جزیره در سال های اخیر.

البته اتحادهای راحتی بین نژادپرستان شمال و جنوب ایرلند ایجاد شده است. اما در اینجا شبیه پدر تد: سال‌های فاشیست است و یادآور این است که چگونه وقتی به دیگران اجازه می‌دهیم داستان‌های ما را برای ما تعریف کنند، اتفاق می‌افتد، همانطور که بی‌بی‌سی بارها این کار را انجام داده است - همچنین درام لباس‌شویی مضحک آن، زن در دیوار را ببینید. هریسون گاردنر، مجری تلویزیون سازنده: «ایرلند احساس می‌کرد خوش‌آواترین کشوری است که تا به حال به آن رفته‌ام».

Blue Lights زمانی که به یک صابون بی‌بی‌سی دیگر با پس‌زمینه پلیس تبدیل می‌شود، روی زمین ثابت‌تر است. بلاتکلیفی در ایستگاه Blackthorn وجود دارد که قرار است برای صرفه جویی در هزینه ها از بین برود.

بازیگران - به سرپرستی سیان بروک، با بازی یک زن انگلیسی هم سطح که همیشه از شمال و شیوه های بیگانه آن گیج شده است - به طور یکنواخت عالی هستند. با این حال، سریال همچنان دلتنگ ریچارد دورمر است که شخصیت او، گری، در فصل اول مورد ضرب و شتم قرار گرفت – اگرچه ما قول داده‌ایم که او امسال در فلاش‌بک‌های گسترده ظاهر شود، زیرا سرانجام دادگاه قتل او آغاز می‌شود.

باید تعجب کنید که آیا Blue Lights خود وارد مرحله پشتیبانی از زندگی نشده است. همانطور که گفتم، نمایش آن از افزایش نژادپرستی در ایرلند، کارتونی است - و داستان ساختگی در مورد اینکه ایستگاه به دلیل کاهش بودجه در بلوک است، برای حفظ هر گونه تنش کافی نیست. شاید زمان محو شدن به خاکستری باشد.

جوانی: این ممکن است بهترین نمایشی باشد که شارون هورگان از زندگی تقلید می کند