چرا آمریکا نمی تواند به طور کامل از یک بحران نفتی فرار کند؟

این نسخه‌ای از پنج‌شنبه‌های سفر در زمان است، سفری در آرشیو آتلانتیک برای ایجاد زمینه‌ای در زمان حال. اینجا ثبت نام کنید

در دسامبر 1987، آتلانتیک خبرهای اطمینان بخشی برای خوانندگان داشت: بحران نفتی بعدی لازم نیست اتفاق بیفتد.

ایالات متحده قبلا شوک های نفتی دهه 1970 را تحمل کرده بود، و آموری بی. ایالات متحده منابع نفت خارجی خود را متنوع کرده بود و اقتصاد آمریکا برای رشد به نفت کمتری نیاز داشت، تغییری که لاوینزها آن را عمدتا به افزایش بهره وری نسبت می دادند، مانند ساختمان هایی با عایق کاری بهتر و خودروهای کم مصرف تر. تولید نفت خارج از اوپک، سازمانی متشکل از کشورهای صادرکننده نفت، رشد کرده بود و وابستگی جهان به نفت خلیج فارس را کاهش داد.

حتی تنگه هرمز، نقطه اشتعال در جنگ ایران و عراق در دهه 80، برای عرضه جهانی کمتر تهدید کننده به نظر می رسید. تا سال 1987، نفت کمتری نسبت به اوایل دهه از این آبراه عبور می کرد و خانواده لوینز معتقد بودند که ذخایر و مسیرهای جایگزین می توانند به جبران هرگونه قطع ناگهانی ناشی از تنش های ژئوپلیتیکی کمک کنند.

آن لحظه چیزی را ارائه داد که نویسندگان آن را «فرصتی منحصر به فرد» نامیدند: مهلتی از تسلط خاورمیانه بر عرضه جهانی نفت. آنها هشدار دادند: "اگر این فاصله زمانی به پایان برسد، ممکن است با ایالات متحده خاتمه یابد، گزینه های جایگزین آن منقضی شده اند و بیش از هر زمان دیگری به نفت خاورمیانه نیاز دارند."

تقریبا چهار دهه بعد، آمریکا به مراتب کمتر در برابر اختلالات نفتی خارجی آسیب پذیر است، اما بار دیگر در بحران جهانی نفت گرفتار شده است و تنگه هرمز در مرکز قرار گرفته است. قبل از جنگ ایران، حدود یک چهارم نفت دریایی جهان از این تنگه عبور می کرد، یعنی تقریبا سه برابر حجم روزانه که در سال 1987 از آن عبور می کرد. بسته شدن موثر این آبراه منجر به کاهش بیش از 500 میلیون بشکه ای ذخایر جهانی نفت از فوریه تا کنون شده است و آمریکایی ها اثرات آن را احساس می کنند، زیرا هزینه های دیزل، غذا و سایر هواپیماها افزایش یافته است.

اما همه نگرانی‌های لوینزها برآورده نشده است. وابستگی آمریکا به نفت خارجی بسیار کمتر از دهه 80 شده است. رونق شیل که به دلیل پیشرفت در حفاری افقی و شکستگی هیدرولیکی ایجاد شد، مقادیر زیادی نفت داخلی را آزاد کرد و بازار انرژی ایالات متحده را در دهه 2000 متحول کرد. سال گذشته تولید نفت خام آمریکا به رکورد 13.6 میلیون بشکه در روز رسید و کشورهای خلیج فارس تنها 8 درصد از واردات نفت خام آمریکا را تامین کردند.

تضاد با دهه 1970 آشکار است: در سال 1977، گروه وسیع‌تری از کشورهای اوپک 85 درصد از واردات نفت خام آمریکا را تامین می‌کردند. همانطور که همکار من روژه کارما در ماه مارس گزارش داد، به نظر می رسد که استقلال انرژی فزاینده آمریکا به دولت ترامپ قبل از جنگ با ایران کمک کرده است که ایالات متحده می تواند در برابر اختلال در خلیج فارس مقاومت کند. داگ بورگوم، وزیر کشور، اکتبر گذشته در دفاع از تصمیم آمریکا برای حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران در اوایل همان سال گفت: «ما دیگر نفتی از تنگه هرمز نمی‌گیریم».

خانواده Lovinses مسیر متفاوتی را برای امنیت انرژی تصور کرده بودند. آنها آن را «جایگزینی» نامیدند: کاهش نیاز کلی به نفت با ادامه بهبود کارایی انرژی در ساختمان‌ها و وسایل نقلیه، و جایگزینی نفت با گاز طبیعی یا سوخت‌های جایگزین. آنها استدلال می کردند که کارایی می تواند زمان را برای کشور بخرد تا خود را از وابستگی به نفت خارجی رها کند. آمریکا در نهایت به بسیاری از این هدف دست یافت، اما با تولید بیشتر نفت به جای استفاده کمتر.

پس از تحریم نفتی اوپک در سال 1973، رئیس جمهور ریچارد نیکسون "پروژه استقلال" را با هدف کاهش اتکای کشور به نفت خارجی راه اندازی کرد. کنگره تدابیر حفاظتی جدیدی را اتخاذ کرد و جیمی کارتر کاهش مصرف انرژی را محور ریاست جمهوری خود قرار داد و در عین حال شروع به لغو کنترل های فدرال روی قیمت نفت برای آزادسازی بیشتر تولید داخلی کرد. در سال 1979، کارتر تا آنجا پیش رفت که قول داد که این کشور دیگر هرگز از نفت خارجی که در سال 1977 استفاده کرده بود، استفاده نخواهد کرد.

چند روز پس از روی کار آمدن، رئیس جمهور رونالد ریگان کنترل های باقی مانده فدرال بر قیمت نفت را حذف کرد. به نظر می‌رسد که این رویکرد مؤثر بوده است: در اوایل دهه 1980، مصرف نفت ایالات متحده به پایین‌ترین سطح خود در بیش از یک دهه گذشته رسیده بود.

اما شرایطی که حفاظت را تشویق می کرد به زودی تغییر کرد. تقاضای ضعیف‌تر نفت و عرضه رو به رشد به مازاد عرضه کمک کرد که باعث کاهش قیمت نفت در سال 1986 شد. با ارزان‌تر شدن نفت، فشار اقتصادی برای ذخیره کاهش یافت و افزایش بهره‌وری در دهه قبل شروع به کاهش کرد. رویکرد سیاسی نیز در حال تغییر بود. دولت ریگان به دنبال کاهش عمیق تحقیقات فدرال حفاظت از محیط زیست بود که بخشی از عقب نشینی گسترده تر از برنامه های انرژی تحت رهبری دولت در طول دهه 1980 بود.

حفاظت از محیط زیست هرگز تنها پاسخ کشور به شوک های نفتی نبوده است. سیاستگذاران همزمان در تلاش برای افزایش تولید داخلی و تنوع بخشیدن به عرضه انرژی کشور بودند. کارتر در سال 1979 استدلال کرد که کشور نیاز به "تولید بیشتر" و همچنین "محافظت بیشتر" دارد. چیزی که در نهایت دوام آورد، جاه طلبی برای از شیر گرفتن کشور از نفت نبود، بلکه هدف کاهش آسیب پذیری آمریکا در برابر تامین کنندگان خارجی بود.

در ماه آوریل، همکارم ادریس کاهلون نوشت که کشور در نقطه‌ای است که می‌تواند «شوک‌های انرژی را به کشورهای دیگر وارد کند بدون اینکه خودش درد زیادی داشته باشد»، اما آمریکایی‌ها از تأثیرات کمبود نفت بین‌المللی در امان نمانده‌اند. قیمت بنزین همچنان با قیمت جهانی نفت افزایش می یابد، صرف نظر از اینکه نفت خام از کجا می آید. در همین حال، کشورهایی که بیشتر به انرژی خلیج فارس وابسته هستند، بیشتر این اختلال را متحمل شده اند. بیشتر نفت خامی که از هرمز عبور می‌کرد به سمت آسیا بود نه آمریکا.

فیلیپین در واکنش به کمبود انرژی وضعیت اضطراری اعلام کرد، ژاپن با هزینه های نفتی بالاتر مواجه شد و کشورهای اروپایی شاهد اختلال در حمل و نقل گاز طبیعی بودند که قیمت ها را افزایش داد.

این کاملا آینده‌ای نیست که لوینزها تصور می‌کردند، اما آینده‌ای که از آن می‌ترسیدند نیز نیست. آنها آرامش دهه 1980 را به عنوان یک مهلت می دانستند، نه یک راه حل. چهار دهه بعد، ایالات متحده از بحران های دهه 70 به عنوان بزرگترین تولید کننده نفت در جهان بیرون آمد که بسیار کمتر به خاورمیانه وابسته است اما همچنان به خود سوخت وابسته است. آمریکا ممکن است در برابر اختلالات خارج از کشور آسیب پذیر نباشد، اما تا زمانی که نفت در بازار جهانی معامله می شود، این کشور نمی تواند به طور کامل خود را از آنچه در خارج از مرزهایش رخ می دهد مصون نگه دارد.