چرا استرالیا از بریتانیایی‌ها می‌خواهد سیدنی را با مناطق دور افتاده عوض کنند؟

پیج تاملینسون از بارنزلی عاشق سبک زندگی "سرد" کایرنز در شمال استرالیا است

در یک رستوران مکزیکی در شمال شرقی استرالیا، کاسه های ناچو توسط کارکنان فرانسه، ایتالیا، ایرلند و آرژانتین سرو می شود.

کنز مدت‌هاست که جمعیت بین‌المللی جوان و گذرا را به خود جذب می‌کند که از سبک زندگی استوایی لذت می‌برند و در عین حال برای سفر درآمد کسب می‌کنند.

اما یک ملیت نسبت به گذشته کمبود دارد.

پیتر مک‌لی، مالک مکزیکایرنز می‌گوید: «این روزها تعداد کمتری از کوله‌پشت‌نشینان بریتانیایی به‌دنبال شغل در اینجا می‌شوند.

این روندی است که مک لی از اواسط سال 2023، زمانی که توافق تجارت آزاد بین بریتانیا و استرالیا آغاز شد، متوجه آن شده است.

آن توافق - و همچنین تجارت آزاد تعرفه ای در تیم تامز و پنگوئن ها - شامل رفتار ویژه برای بریتانیایی ها در مورد ویزای تعطیلات کاری بود: معافیت از یافتن شغل در مکان های منطقه ای یا دورافتاده اگر می خواستند بیش از یک سال باقی بمانند.

طبق آخرین داده های دولت استرالیا، همراه با افزایش محدودیت سنی از 30 به 35، ویزای کوله گردی صادر شده برای بریتانیایی ها از 47200 در سال های 2023-24 به بیش از 77000 نفر در سال های 2025-26 افزایش یافت.

بدون انگیزه منطقه ای شدن، بسیاری تصمیم می گیرند در شهرهای بزرگ، یا به گفته نخست وزیر آنتونی آلبانیز، "بوندی یا کوگی" - دو تا از معروف ترین حومه های ساحلی سیدنی مستقر شوند.

با این حال، با توجه به اینکه بریتانیایی ها تقریبا یک چهارم از تمام 323000 ویزای کوله گردی صادر شده در سال گذشته را تشکیل می دهند، دولت او خواهان بازنگری مجدد قرارداد تجارت آزاد است.

نخست وزیر آنتونی آلبانیز می گوید که بسیاری از کوله گردهای بریتانیایی به جای کاوش در بقیه استرالیا به بوندی می روند.

دن مک کانل، مدیر کل زنجیره خوابگاه کوله گردی Mad Monkey می گوید: "بسیاری از بریتانیایی ها دیگر آن را به عنوان یک تعطیلات کاری تلقی نمی کنند. این بیشتر یک وقفه شغلی سه ساله است."

او می‌گوید بریتانیایی‌ها در گذشته بزرگ‌ترین مشتری در اقامتگاه‌هایش در کنز بودند، اما «اکنون تعداد فرانسوی‌ها سه به یک از بریتانیایی‌ها بیشتر است».

او می‌افزاید: «ما می‌بینیم که بریتانیایی‌ها به سیدنی می‌رسند، تصمیم می‌گیرند که جالب‌ترین مکان جهان است و در آنجا می‌مانند».

این امتیازی است که برای تعطیلات کار از کشورهای دیگر که باید حداقل 88 روز "کار منطقه ای مشخص" را در صنایعی که به نیروی کار فصلی یا موقت - از جمله کشاورزی، شیلات، گردشگری و مهمان نوازی - نیاز دارند، انجام دهند، اگر بخواهند برای سال دوم تمدید کیفیت داشته باشند، و شش ماه برای سال سوم باقی بمانند.

تقریبا یک ماه پیش، آلبانیز با پذیرفتن آن به عنوان بخشی از معامله تجاری، اجبار کوله پشتی های انگلیسی را به انجام همین کار رد کرد.

اما، تحت فشار مشاغل اینجا در کوئینزلند شمالی دور و سایر جوامع منطقه ای استرالیا، که نگران کمبود نیروی کار هستند، حال و هوای موسیقی تغییر کرده است.

هفته گذشته آلبانیز با اندی برنهام همتای بریتانیایی خود در نشست رهبران کشورهای مشترک المنافع در دریای کارائیب ملاقات کرد.

و در کنار هوش مصنوعی، خشونت جنسیتی آنلاین و پیمان دفاعی AUKUS، کوله‌پشتی‌ها در دستور کار بودند.

با وجود گمانه زنی ها در رسانه های استرالیایی، هیچ اطلاعیه ای فوری منتشر نشد. آلبانیز در عوض به خبرنگاران گفت که برای تغییر قوانین مربوط به کوله‌پشتی‌ها فشار آورده است و برنهام در این مورد بسیار سازنده بوده است.

او گفت: «ما این مسائل را طی هفته‌های آتی بررسی خواهیم کرد» و افزود که توافقنامه تجارت آزاد به صورت قطعی تعیین نشده است و «در صورت وجود دلایل سیاسی خوب» می‌توان تغییراتی در آن ایجاد کرد.

طبق اعلام فدراسیون ملی کشاورزان، کوله‌پشتی‌ها یک شغل از هر هفت مزرعه در سراسر استرالیا را تشکیل می‌دهند، با حدود 52000 نفر که ویزای تعطیلات کاری دارند و هر ساله در زمینه باغبانی فعالیت می‌کنند.

این سازمان از گفتگوهای آلبانیز با برنهام استقبال کرد، اما گفت که موضوع کمبود کارگر در کشاورزی بسیار گسترده تر از توافق بریتانیا است.

نگرانی بیشتر پیشنهادهای گسترده‌تری است که در ماه سپتامبر اعلام شد، برای کاهش مهاجرت خالص به استرالیا، تحت فشار سیاسی از سوی حزب راست‌گرای پوپولیست یک ملت و ائتلاف مخالف.

این شامل بازنگری در سیستم ویزای تعطیلات کاری، معرفی یک برگه رای برای کوله‌پشتیانی است که می‌خواهند اقامت خود را تمدید کنند - سقف 45000 نفر برای افرادی که می‌خواهند سال دوم اقامت در استرالیا را داشته باشند (از 57000 نفری که امسال واجد شرایط بودند) و تنها 5000 اجازه اقامت برای سال سوم را دارند (در مقایسه با 31000 نفر در سال جاری).

این طرح‌ها هنوز برای مشاوره در دسترس هستند، اما مقامات مهاجرت نرخ پردازش برخی از درخواست‌های ویزای تعطیلات کاری را کاهش داده و آنها را از چندین کشور متوقف کرده‌اند.

مارک اولسن، مدیر اجرایی Tourism Tropical North Queensland نیز در میان کسانی بوده است که با آلبانیایی ها در کانبرا لابی می کند - به او گفته است که کوله گردها هم قدرت خرج کردن و هم نیروی کار موقت مورد نیاز برای ایفای نقش های فصلی را در منطقه ای که به عنوان دروازه ای به دیواره بزرگ مرجانی معروف است و میراث جهانی یونسکو در فهرست درختان باران به ارمغان آورده اند.

به گفته او، تعداد جوانان بریتانیایی که به طور موقت در این منطقه زندگی و کار می‌کنند، در حدود 20000 نفر بوده است. اکنون به 11000 نزدیکتر شده است.

او گفت: «از زمانی که توافقنامه تجارت آزاد بریتانیا آغاز شد، زمانی که ترتیبات مرزی [پس از همه‌گیری] در سال 2023 به حالت عادی بازگشت، اعداد به طور قابل توجهی کاهش یافته است.

پیتر ایندربیتزن (سمت راست) به شدت به کارگران فصلی از جمله کوله‌گردان در مزرعه خود در کوئینزلند متکی است.

فینتان رافرتی، رستوران‌دار کنز، می‌گوید که از حدود 180 کارمند حقوق و دستمزد او در چهار مکان، تنها پنج نفر بریتانیایی هستند. قبل از تغییر قوانین ویزا، این رقم نزدیک به 25 بود.

او به بی‌بی‌سی گفت، کارگران بریتانیایی با مهارت‌های خوبی در مهمان‌نوازی آمدند و «مایل بودند کار کنند و ساعت‌های انعطاف‌پذیر کار کنند».

و او گفت، این یک خیابان دو طرفه بود. "حقوق بسیار خوب است، شرایط بسیار خوب است. و یکی از چیزهای مهم در مورد قانون 88 روز این است که مردم را مجبور به سفر می کند. این تجربه آنها را غنی می کند."

پیج تاملینسون در بار کوله‌پشتی‌های گیلیگان، با این روند، ودکا و نوشابه را با مقدار زیادی یخ و لهجه وسیع یورکشایر جنوبی سرو می‌کند.

این جوان 27 ساله اهل بارنزلی، چهار ماه است که در کنز بوده است و شیفته سبک زندگی "سرد" و آبشارهای محلی شده است.

او می خندد: "بیشتر مردم سیدنی را ترجیح می دهند و همیشه از من سوال می کنند که چرا اینجا هستم." "اما من به سیدنی رسیدم و آن را دوست نداشتم. خیلی شلوغ بود، خیلی شبیه لندن بود و من لندن را دوست ندارم."

او می‌گوید که مایل است شرایط کار منطقه‌ای برای همه بریتانیایی‌ها ایجاد شود و "آنها از منطقه آسایش خود خارج شوند".

"اگر هر کشور دیگری باید این کار را انجام دهد، چرا ما نباید این کار را انجام دهیم؟"

در حدود 200 کیلومتری شمال، در مزرعه Red Valley در لیکلند، مدیر کل پیتر ایندربیتزن موافق است.

کارگرانی که عمدتا اهل تونگا هستند، که در یک طرح نیروی کار در اقیانوس آرام استخدام شده‌اند، در تمام طول سال موز را از آنجا می‌چینند.

اما Inderbitzen همچنین به شدت به کوله‌پشتی‌ها متکی است، به‌ویژه در فصل اوج آووکادو، که هر سال حدود 25 نفر را برای چند ماه استخدام می‌کند.

او به بی‌بی‌سی گفت: «این خیلی کوتاه، تیز است، کار را انجام بده، به نوعی کار را از دست بده.» "اما بدون آن جمع کننده ها، آووس ها روی درخت می مانند."

ایتان فیلیپس، 23 ساله، از باکینگهام شایر می گوید که پیشنهادات جدید استرالیا منطقی است

ایندربیتزن که دوست دارد ببیند مسافران بریتانیایی انگیزه ای برای رفتن به مناطق دارند، گفت: در حالی که تعداد کمی از کوله گردهای بریتانیایی هنوز برای کار درخواست می کردند، از زمان تغییر قانون تعداد آنها "به طور کامل کاهش یافته است".

به همان اندازه که کامل نبود، [آن برنامه] کار می کرد.»

در کنز، بیشتر بریتانیایی‌های جوانی که بی‌بی‌سی دنبال می‌کند، دارای ویزای توریستی هستند - اما بسیاری می‌خواهند برای تعطیلات کاری برگردند.

در میان آنها اتان فیلیپس، 23 ساله، اهل باکینگهام‌شر است که برای به‌روز ماندن از آنچه که سیاستمداران درباره آن بحث می‌کردند، بسیار سرگرم‌کننده بوده است.

او می‌گوید: «برای آنها منطقی است که بخواهند ما [کار منطقه‌ای] را دوباره انجام دهیم. منظورم این است که ترجیح می‌دهم این کار را نکنم، اما اگر مجبور باشیم، فقط سه ماه است... نمی‌تواند آنقدرها هم بد باشد.»