چرا انعطاف پذیری سایبری اکنون اولویت اتاق هیئت مدیره برای خدمات عمومی بریتانیا است

بخش عمومی بریتانیا به نقطه عطف انعطاف پذیری سایبری رسیده است. نخست‌وزیر جدید روی کار آمد و تغییرات قابل‌توجهی در دستگاه‌های دولتی، از جمله لغو DSIT، بخشی که به مرکز سیاست‌های دیجیتال، فناوری و سایبری دولت تبدیل شده بود، اعلام شده است. مسئولیت‌های آن اکنون در سایر بخش‌های وایت هال مجددا توزیع می‌شود و خط مشی و چشم‌انداز جدیدی را برای هدایت رهبران بخش عمومی ایجاد می‌کند.

برای سال‌ها، امنیت سایبری به عنوان یک رشته عملیاتی تخصصی که ضروری بود، اما عمدتا به تیم‌های فنی واگذار می‌شد، تلقی می‌شد. آن مدل دیگر پایدار نیست. اکنون فشار از سه جهت به طور همزمان وارد می شود، زیرا سیاست انتظارات را برای هیئت مدیره و رهبران ارشد افزایش می دهد، اصلاحات سازمانی نحوه اتصال خدمات، سیستم ها و تامین کنندگان را تغییر می دهد و تغییر فناوری، از کار ابری و ترکیبی تا هوش مصنوعی، هم فرصت ها و هم قرار گرفتن در معرض را افزایش می دهد.

این نیروها با هم به این معناست که انعطاف سایبری دیگر نمی تواند زیر سطح هیئت مدیره قرار گیرد. خدمات عمومی، از مراقبت های بهداشتی و مزایا گرفته تا حمل و نقل، آموزش، دولت محلی و واکنش اضطراری، اکنون آنقدر به دیجیتال وابسته هستند که یک حادثه سایبری صرفا یک قطع IT نیست. این خطری برای اعتماد عمومی، امنیت عمومی و تداوم خود دولت است.

تاریخ اخیر نشان می دهد که این در عمل به چه معناست. حمله باج‌افزار 2024 به Synnovis، ارائه‌دهنده خدمات آسیب‌شناسی به بخش‌هایی از NHS، ظرفیت پردازش آزمایش‌های خون، ادرار و نمونه را به‌طور قابل‌توجهی کاهش داد، در جنوب شرق لندن اختلال ایجاد کرد و به تأخیر در بیش از 11000 قرار ملاقات سرپایی و انتخابی کمک کرد. حوادثی مانند این، ریسک انتزاعی سایبری را به اختلال در خدمات در دنیای واقعی تبدیل می‌کند و انعطاف‌پذیری را به جای نگرانی در دفتر کار، به یک موضوع اتاق هیئت مدیره تبدیل می‌کند.

انعطاف‌پذیری سایبری دیگر یک آرزوی فنی نیست، بلکه یک تعهد رهبری است که با تغییر سیاست، سازمان و فناوری شکل می‌گیرد.

تغییر سیاست، انعطاف‌پذیری سایبری را به یک وظیفه رهبری تبدیل کرده است

جهت گیری دولت و مرکز ملی امنیت سایبری روشن است. تعهد Cyber ​​Resilience Pledge از سازمان‌ها می‌خواهد که امنیت سایبری را مسئولیتی در سطح هیئت مدیره قرار دهند، برای هشدار زودهنگام NCSC ثبت‌نام کنند و رویکردی مبتنی بر ریسک برای Cyber ​​Essentials در سراسر زنجیره تامین خود اتخاذ کنند. آیین‌نامه عملکرد سایبری NCSC این نکته را تقویت می‌کند که ریسک سایبری باید مانند سایر ریسک‌های سازمانی مادی کنترل شود.

لایحه امنیت سایبری و انعطاف‌پذیری انتظارات را در سراسر خدمات ضروری و دیجیتال افزایش می‌دهد، گزارش‌دهی رویدادها را تقویت می‌کند و تامین‌کنندگان مهم‌تری را وارد حوزه می‌کند.

این مهم است زیرا مقیاس و تأثیر تهدیدات سایبری که بریتانیا با آن مواجه است به شدت در حال افزایش است. NCSC در سال منتهی به سپتامبر 2025، 204 حادثه سایبری مهم در سطح ملی را مدیریت کرده است که نسبت به سال قبل 89 مورد افزایش داشته است. این بدان معناست که بریتانیا در حال حاضر هر هفته به طور متوسط ​​چهار حمله سایبری مهم در سطح ملی را تجربه می کند.

بنابراین، سیاست، سؤال اتاق هیئت مدیره را تغییر داده است. رهبران دیگر نباید فقط بپرسند که آیا سازمانی روی ابزارهای امنیتی سرمایه گذاری کرده است یا خیر. آنها باید بپرسند که آیا می توانند انعطاف پذیری، پاسخگویی مدارک و ارائه خدمات حیاتی را در زمانی که سیستم ها تحت فشار هستند، تامین کنندگان در معرض خطر قرار می گیرند، دسترسی به داده ها مختل شده است یا مهاجمان از قبل در داخل شبکه هستند، ادامه دهند.

تغییر سازمانی باعث ایجاد ریسک پنهان سایبری می شود

نیروی دوم تغییر سازمانی است. سازماندهی مجدد دولت محلی در حال ترسیم مجدد ساختارها و مسئولیت ها در سراسر انگلستان است. ملی‌سازی مجدد ریل و سایر تغییرات در مالکیت عمومی در حال تغییر است که چه کسی داده‌ها و سیستم‌های حیاتی را مالک، مدیریت و ایمن می‌کند. اولویت‌های دپارتمان و مدل‌های تحویل نیز تحت یک نخست‌وزیر جدید، با DSIT برچیده شده و عملکردهایی از جمله تحول دیجیتال، پذیرش هوش مصنوعی بخش عمومی، انعطاف‌پذیری اطلاعات و آسیب‌های آنلاین به ادارات مختلف و ساختارهای دولت مرکزی تغییر می‌کنند.

هر یک از این انتقال شکاف های بالقوه ایجاد می کند. سیستم ها باید یکپارچه شوند. هویت و امتیازات دسترسی نیاز به ارزیابی مجدد دارند. داده ها باید بین تیم ها، آژانس ها و تامین کنندگان جابجا شوند. قراردادها و مسئولیت ها باید دوباره تعریف شوند. در طول دوره‌های تغییر، سطح حمله گسترش می‌یابد و مسئولیت‌پذیری می‌تواند تار شود.

به همین دلیل است که انعطاف‌پذیری سایبری باید از همان ابتدا در اصلاح بخش عمومی ایجاد شود. سؤال صرفا این نیست که چگونه خدمات را به طور مؤثر بازسازی کنیم. این نحوه اطمینان از اینکه شهروندان می توانند به طور ایمن به آن خدمات در طول دوره انتقال ادامه دهند، ادامه می دهند. سازماندهی مجدد بدون تاب آوری خطری برای عموم است.

تغییر فناوری مستلزم تضمین مستمر است

نیروی سوم تغییر تکنولوژی است. کار بخش عمومی اکنون در محیط های ترکیبی، خدمات مشترک، پلتفرم های ابری، اکوسیستم های شریک و زنجیره های تامین پیچیده انجام می شود. مدل‌های امنیتی سنتی برای دنیایی باثبات‌تر از دفاتر ثابت، شبکه‌های قابل پیش‌بینی، کاربران شناخته‌شده و مرزهای سازمانی مشخص ساخته شدند. آن دنیا دیگر وجود ندارد.

هوش مصنوعی این مشکل را فوری تر می کند. هوش مصنوعی در حال حاضر در بخش عمومی برای بهبود بهره وری، تجزیه و تحلیل اطلاعات و پشتیبانی از ارائه خدمات بهتر استفاده می شود. اما بدون حاکمیت، سازمان‌ها می‌توانند به سرعت ردیابی ابزارهای مورد استفاده، داده‌هایی که می‌توانند به آنها دسترسی داشته باشند و اینکه آیا اطلاعات حساس در معرض نمایش هستند را از دست بدهند. هوش مصنوعی سایه یک خطر آینده نیست. این یک چالش حاکمیتی کنونی است.

تاب آوری در این محیط مستلزم اطمینان مداوم است. دسترسی نباید صرفا به این دلیل اعطا شود که کاربر در یک شبکه قابل اعتماد است. هر درخواست باید بر اساس هویت، زمینه، وضعیت دستگاه و خطر تأیید شود. کاربران باید تنها زمانی که به آن نیاز دارند دسترسی مورد نیاز خود را دریافت کنند. برنامه ها باید از قرار گرفتن در معرض غیر ضروری محافظت شوند. داده ها باید به گونه ای تقسیم بندی شوند که مصالحه در یک منطقه به طور خودکار در سراسر سازمان پخش نشود.

هیئت های بخش دولتی اکنون باید چه کاری انجام دهند

قرار دادن انعطاف‌پذیری سایبری در اولویت هیئت مدیره به این معنی نیست که هر مدیری باید یک متخصص فنی شود. این بدان معناست که رهبران ارشد به حکمرانی، شواهد و مسئولیت‌پذیری مناسب برای پاسخ به سه نیرویی که ریسک را در بخش عمومی تغییر شکل می‌دهند، نیاز دارند. این کار با تلقی تاب‌آوری سایبری به‌عنوان یک دستور کار دائمی شروع می‌شود که مستقیما به تداوم خدمات، اعتماد شهروندان، قرار گرفتن در معرض نظارتی و ارائه اصلاحات مرتبط است.

همچنین از هیئت‌ها می‌خواهد که بفهمند کدام سرویس‌های حیاتی به سیستم‌ها، تامین‌کنندگان و مجموعه داده‌ها، نقاط منفرد خرابی در کجا وجود دارد و چگونه اختلال در یک بخش از اکوسیستم می‌تواند بر توانایی شهروندان برای دسترسی به خدمات ضروری تأثیر بگذارد.

تضمین زنجیره تامین باید بخشی از همان گفتگو باشد. خدمات عمومی از طریق اکوسیستم ها ارائه می شود، بنابراین انعطاف پذیری نمی تواند در مرز یک بخش، شورا، آژانس یا اعتماد متوقف شود. ملزومات سایبری، بررسی های تامین کننده، تعهدات قراردادی و انتظارات گزارش واضح حادثه باید در مدیریت تدارکات و قرارداد گنجانده شوند. در عین حال، نهادهای عمومی باید از اعتماد ضمنی مبتنی بر شبکه‌ها یا مکان‌ها دور شوند و به سمت راستی‌آزمایی مستمر بر اساس هویت، زمینه، وضعیت دستگاه و ریسک حرکت کنند.

کاربران باید در مواقعی که به آن نیاز دارند، تنها دسترسی مورد نیاز خود را داشته باشند، و پذیرش هوش مصنوعی باید قبل از اینکه مقیاس‌پذیر شود، کنترل شود تا نوآوری مسیرهای مدیریت نشده به سمت اطلاعات حساس ایجاد نکند.

تاب آوری اکنون آزمونی برای رهبری بخش عمومی است

محیط سیاست بریتانیا تغییر کرده است. سازمان های بخش دولتی در حال تغییر هستند. تکنولوژی حتی سریعتر در حال تغییر است. تنها راه برای مدیریت این پیچیدگی، ایجاد انعطاف‌پذیری سایبری در نحوه اداره، تغییر و ارائه خدمات عمومی است.

بخش عمومی نمی‌تواند پس از سخت‌تر شدن قوانین، تکمیل برنامه‌های اصلاحی یا تسریع پذیرش هوش مصنوعی، تاب‌آوری را به‌عنوان چیزی برای مقاوم‌سازی تلقی کند. باید از ابتدا طراحی شود، در سطح رهبری سنجیده شود و به طور مداوم مورد آزمایش قرار گیرد.

انعطاف پذیری سایبری فقط محافظت از سیستم ها نیست. این در مورد محافظت از توانایی عمومی برای اتکا به دولت است، زمانی که سیاست، سازمان ها و فناوری همه به یکباره در حال تغییر هستند. این باعث می شود که طبق تعریف، آن را به یک اولویت در سطح هیئت مدیره تبدیل کند.

اطلاعات بیشتر در مورد نحوه پشتیبانی Zscaler از سازمان های عمومی را می توانید در اینجا بیابید.

ارائه شده توسط Zscaler