چرا ایرلند سبزیجات بیشتری نمی کارد؟

جنی مک نالی در پاسخ به این سوال که چه چیزی ممکن است کسی را از شغل در زمینه سبزی کاری دور کند، می خندد: «هیچ کس نمی خواهد کار کند.

"این کار سخت است، استخوان های شما درد می کند. هیچ چیز در مورد کشاورزی باغبانی آسان نیست."

از سال 1997، او و همسرش پاتریک یک مزرعه ارگانیک و خانوادگی را در شمال کو دوبلین اداره کردند و محصولات خود را مستقیما در بازارها و از یک فروشگاه در محل به فروش رساندند. در 99 هکتار مساحت این زوج، آنها طیف گسترده ای از سبزیجات، سالاد و مقداری میوه کشت می کنند.

در طول دهه 1990، بیش از 600 سبزی‌کار تجاری در ایرلند وجود داشت. امروزه کمتر از 70 مورد وجود دارد.

در گزارش اخیر شورای مشورتی تغییرات آب و هوا اشاره شده است که تخمین زده می شود 83 درصد از میوه ها و سبزیجات مصرف شده در جمهوری از خارج از کشور وارد می شود.

مک‌نالی می‌گوید: «وقتی می‌شنوید که یک تولیدکننده سبزیجات دیگر از کار خارج می‌شود، گاهی اوقات به این دلیل است که هیچ‌کس پشت سرش نیست.

"بچه ای وجود ندارد، یا بچه های کشاورز علاقه ای ندارند. آنها دیده اند که مامان و بابا در تمام عمرشان سخت کار می کنند و چرا باید این کار را انجام دهند؟"

خوشبختانه، سه فرزند از پنج فرزند مک نالی بخشی از تجارت خانوادگی هستند. مک‌نالی می‌گوید: «اگر مشارکت آن‌ها نبود، «پت و من تونلی از سالاد یا چیز دیگری می‌کشیدیم و همین می‌شد».

قبل از سال 1997، آنها کشاورزان معمولی بودند و به پرورش دام و پرورش جو و جو و همچنین سبزیجات مشغول بودند.

امثال ما به کشت کدو و لوبیا و مانگتو رفته بودیم

جنی مک نالی

از نقطه نظر تجاری، مک نالی می گوید که هیچ امنیتی در اطراف سبزیجات در بازار آزاد وجود ندارد. شما "همیشه در بال و دعا بودید" و هرگز فروش را تضمین نکردید.

این فرهنگ زندگی را برای مزارع کوچکتر دشوار کرد و با نیاز روزافزون به تجهیزات و ماشین آلات گران قیمت همراه شد.

مک‌نالی می‌گوید که با گذشت زمان، فروشندگان زیادی رانده شدند. این سوپرمارکت ها برای کار با عملیات بزرگتر و تخصصی که بر تولید در مقیاس بزرگ سبزیجات تکی تمرکز می کنند مناسب است.

مک‌نالی می‌گوید: «افراد مانند ما، ما به پرورش کدو سبز و لوبیا و مانگتوت رفته بودیم.

"به ما گفته شد که اگر یک ون یخچال دار و یک سردخانه ندارید، انتظارات و سطح ما را برآورده نمی کنید، بنابراین اینطور بود. در آن زمان، ما پنج فرزند کوچک داشتیم و هیچ راهی وجود نداشت که بتوانیم حتی به چنین چیزی فکر کنیم."

راه حل یک غرفه در بازار مواد غذایی Temple Bar بود که در آن می‌توانستند «کدوهای نازک»، لوبیاهایی که سر و دم نداشتند، و «کلم‌هایی که همگی دقیقا به یک اندازه نبودند» بفروشند. معلوم شد بازاری برای این نوع غذا وجود دارد. سبزیجات مزرعه خانواده مک نالی را می توان امروز در سه بازار خریداری کرد. صف ها اغلب قبل از اینکه فرصتی برای عرضه محصولات خود داشته باشند تشکیل می شود.

آنها در طول سه دهه با مشتریان خود روابط برقرار کرده اند، بسیاری از آنها از سفر مزرعه به چنگال قدردانی کرده اند، در حال درک مشکلات فصلی هستند که بر اندازه یا حجم آنچه فروخته می شود تأثیر می گذارد.

تابستان 2026 - گرمترین تابستان ایرلند در تاریخ - برای تولیدکنندگان سبزیجات سخت بود.

گزارش اخیری که توسط Teagasc، سازمان ملی توسعه کشاورزی و غذا انجام شد، نشان داد که در سال 2026، 25 تا 40 درصد کاهش عملکرد و کیفیت در محصولات سبزیجات بدون آبیاری وجود داشت.

از مزارع آبی محافظت می شد، البته به قیمت. برای برخی محصولات زراعی، تولیدکنندگان بیش از 2700 یورو در هکتار فقط برای آب، قبل از هزینه تجهیزات و زیرساخت، هزینه کردند.

تنها 30 تا 35 درصد از سطح تولید سبزیجات ایرلند ظرفیت آبیاری کافی را دارد.

Dermot Callaghan، رئیس باغبانی در Teagasc می گوید: «در نهایت، هزینه تولید افزایش یافته است. آبیاری هزینه‌های زیادی برای انجام دارد، بین «cap-ex» و «op-ex» – بنابراین، هزینه‌های سرمایه‌ای برای تجهیزات و زیرساخت‌ها، از جمله مخازن که ممکن است در آینده مورد نیاز باشند، و هزینه‌های عملیاتی، «Op-ex»، که هزینه عملا جابجایی سیستم‌های آبیاری، ایستگاه‌های پمپاژ، پمپ‌های دیزلی برای استخراج آب و غیره است.»

او توضیح می‌دهد که نکته مثبت این است که ایرلند در زمینه دسترسی به آب، مزیتی نسبت به همسایگان اروپایی خود دارد.

اگرچه برای سازگاری کشاورزان با اثرات بحران آب و هوا در سال‌های آینده، سرمایه‌گذاری لازم است، آبیاری در اینجا باید ارزان‌تر از کشورهای گرم‌تر باشد.

طی چند سال گذشته، Teagasc یک سری مطالعات هزینه را در مزارع باغبانی انجام داده است، که روند افزایش هزینه‌ها را که با قیمت دروازه مزرعه مطابقت ندارد - به عبارت دیگر، ارزش محصول کشاورز هنگام خروج از مزرعه، مستند کرده است.

بر اساس آخرین گزارش سازمان کشاورزی و غذا، نیروی کار 43.4 درصد از هزینه های مزارع باغبانی را تشکیل می دهد.

این رقمی است که بازتاب نگرانی های جنی مک نالی در مورد در دسترس بودن نیروی کار در باغبانی است. کالاگان می گوید که پاسخ، در صورت امکان، اتخاذ فناوری، اتوماسیون و حتی روباتیک است.

ایرلند ممکن است مقادیر زیادی میوه و سبزیجات تولید کند

جیمز اودونوان، انجمن وگان ایرلند

کالاگان می‌گوید: «با این حال، محصولاتی هستند که باید توسط انسان لمس شوند، و آن‌ها محصولاتی هستند که بدیهی است هزینه نیروی کار بالاتری دارند و احتمالا آخرین محصولی هستند که خودکار می‌شوند. داشتن نیروی کار برای انجام آن کار بسیار مهم است.»

شش سوپرمارکت امسال با "منشور خرده فروشی باغبانی" امضا کردند و پنج "اصول کلیدی" را برای حمایت از یک بخش قوی تر و پایدارتر ایجاد کردند.

این منشور متعهد به بهبود ارتباطات و تبلیغ پیرامون محصولات ایرلندی و همچنین رویکردی پایدار برای هزینه ورودی و کاهش ضایعات مواد غذایی است.

کالاگان می‌گوید: «آن‌ها اکنون آماده‌اند تا روی یک ترتیب طولانی‌تر و سه تا پنج ساله با تولیدکنندگان کار کنند، که این یک تغییر بزرگ است زیرا به کشاورزان اجازه می‌دهد تا در تجارت خود سرمایه‌گذاری کنند.»

"آنها برای داشتن بازاری برای محصول خود خط چشمی دارند."

تلاش ها برای تشویق بیشتر تولیدکنندگان داخلی انجام می شود. در طی دو سال گذشته، طرح کشاورزی ارگانیک وزارت کشاورزی (OFS) به روی تولیدکنندگان باغبانی باز شد.

اخیرا، این طرح به حفر چاه جدید در مزرعه خانواده مک نالی کمک مالی کرد.

بیش از 250 تولیدکننده تجاری در بخش‌های میوه، سبزیجات و سیب‌زمینی تحت برنامه تضمین باغبانی پایدار Bord Bia (SHAS) فعالیت می‌کنند و ارزش دروازه مزرعه‌ای در حدود 652 میلیون یورو در سال 2025 ایجاد می‌کنند.

Emer Galahar Hall، مدیر ارشد باغبانی در Bord Bia، می‌گوید که کاهش تعداد تولیدکنندگان سبزیجات در ایرلند از دهه 1990 «نباید به عنوان کاهش متناسب در تولید تفسیر شود»، بلکه انعکاسی از این واقعیت است که تولید سبزیجات «به طور فزاینده‌ای در میان مشاغل کمتر، بزرگ‌تر و بسیار تخصصی متمرکز شده است».

گالاهار هال می‌گوید ایرلند یک «واردکننده خالص محصولات تازه» است، اگرچه بخش قابل‌توجهی از میوه‌ها و سبزیجات وارداتی مانند مرکبات، موز و محصولات مدیترانه‌ای به دلیل آب و هوای ایرلند قابل تولید تجاری در ایرلند نیستند.

Bord Bia اخیرا HortLink را راه اندازی کرده است، یک شبکه اجتماعی برای پرورش دهندگان و متخصصان باغبانی تا گرد هم آیند و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند.

این موضوع به نگرانی دیگری مربوط می شود که جنی مک نالی مطرح می کند: اینکه گاهی اوقات مهمترین چیز "این است که بتوان با کشاورزان دیگر چت کرد".

علی‌رغم ابتکارات مختلف در حال انجام، تالار گالاهار خاطرنشان می‌کند که پایداری اقتصادی همچنان یک چالش کلیدی در باغبانی است و تولیدکنندگان با افزایش 51 درصدی هزینه‌های تولید از سال 2021 مواجه هستند.

انجمن وگان ایرلند پیشنهاد می کند که به خارج از کشور نگاه کنید. در اکتبر 2023، دانمارک اولین برنامه اقدام گیاهی در جهان را راه اندازی کرد که برای افزایش تعداد غذاهای گیاهی در رژیم غذایی ملی و کاهش ردپای آب و هوایی صنعت کشاورزی خود طراحی شده بود.

با حمایت مالی ۱۷۰ میلیون یورویی دولت، مجموعه کاملی از پیشرفت‌ها در زنجیره غذایی داخلی دانمارک، از مزارع و غذاسازها گرفته تا خرده‌فروشی‌ها و رستوران‌ها را هدف قرار داده است. پیش از بودجه 2027، جامعه وگان از دولت ایرلند خواست تا برنامه مشابهی را معرفی کند.

جیمز اودونوان، رئیس انجمن در مورد پتانسیل بخش کشاورزی می گوید: «[ایرلند و دانمارک] بسیار شبیه هم هستند.

ایرلند ممکن است مقادیر زیادی میوه و سبزیجات تولید کند.

O'Donovan پیشنهاد می کند که می توان مواد غذایی کمتری را در سراسر جهان وارد کرد. او می گوید شکر و نان پتانسیل قوی تری برای تبدیل شدن به محصولات داخلی دارند.

جامعه وگان از حرکت به سمت غذاهای ارگانیک حمایت می کند - انتقالی که در برنامه اقدام دانمارک نیز اولویت دارد.

در ماه مه، انجمن تحقیقی را برای سنجش نگرش مردم ایرلند نسبت به غذاهای گیاهی انجام داد. از هر پنج پاسخ‌دهندگان، چهار نفر گفتند که می‌خواهند میوه، سبزیجات و حبوبات بیشتری بخورند، در حالی که 62 درصد گفتند ایرلند باید رژیم‌های غذایی سالم و پایدار را یک اولویت سیاسی ملی قرار دهد. اودوناوان این را به عنوان یک "اجبار روشن" برای سیاستمداران برای عمل می بیند.

او می گوید: «مقدار میوه و سبزیجاتی که ما وارد می کنیم بسیار زیاد است.

"مقدار حبوبات و غلات و محصولات خاک ورزی که ما وارد می کنیم نیز بسیار زیاد است. به همین دلیل است که ما خواستار یک رویکرد جامع هستیم - فقط امنیت غذایی ایرلند را افزایش می دهیم."