چرا با نامزدهای مسلمان هنوز به عنوان مظنون رفتار می شود؟ | نظر

"من رئیس جمهور ایالات متحده هستم، می توانم شما را هر چه بخواهم صدا کنم."

دونالد ترامپ پس از چند روز از خطاب به عبدالالسید، نامزد دموکرات سنای میشیگان، در گردهمایی 16 اکتبر در دالتون، جورجیا، پس از چند روز به جای عبدل، او را «محمد» خطاب کرد.

ترامپ در همان اظهارات، السید را "جهادی" خواند، گفت که از کشور متنفر است و بدون مدرک مدعی شد که به اخوان المسلمین تعلق دارد. او سپس این سوال را مطرح کرد که آیا می توان به السید برای داشتن کرسی در کمیته اطلاعات سنا اعتماد کرد.

توالی مهم است: نام مسلمان را مسخره کنید، به تروریسم استناد کنید، سپس در مورد مناسب بودن نامزد برای اعتماد عمومی تردید ایجاد کنید. قبل از شروع هر بحث سیاسی، هویت مذهبی به یک تهدید امنیتی تبدیل شده است.

این تظاهرات دو ماه پس از آن برگزار شد که ترامپ عکسی از خود و ملانیا ترامپ در کنار یکی از السید و همسرش سارا جوکاکو، روانپزشکی که حجاب دارد، منتشر کرد. کپشن این بود: «دو آمریکایی بسیار متفاوت». از خوانندگان دعوت شد تا تصمیم بگیرند که به کدام خانواده تعلق دارد.

این باری است که نامزدهای مسلمان با آن روبرو هستند: قبل از اینکه بتوانند در مورد آنچه دولت باید انجام دهد بحث کنند، از آنها خواسته می شود از جایگاه خود در کشوری که می خواهند به آن خدمت کنند دفاع کنند.

مجازات برای مشارکت: اسلام هراسی در سیاست انتخاباتی ایالات متحده، گزارشی از مرکز امنیت، نژاد و حقوق دانشکده حقوق راتگرز که قرار است در 27 اکتبر منتشر شود، بیش از 30 پرونده مربوط به نامزدها و مقامات مسلمان را از سال 2001 تا 2026 بررسی می‌کند. نسخه‌ای از پیش که من بررسی کردم، همراه با الگوهای منتشر شده از مرکز در خلاصه‌های اجرایی مجدد، کلیشه های جنسیتی، تهدید و خشونت، و پیش فرض های یهودی ستیزی.

این الگو قبل از ترامپ است. پس از انتخاب کیت الیسون به کنگره در سال 2006، طرح او برای استفاده از قرآن در مراسم سوگند او، نماینده ویرجیل گود را بر آن داشت تا هشدار دهد که سیاست‌های سختگیرانه‌تری در زمینه مهاجرت برای جلوگیری از پیروی بیشتر مسلمانان از او در مقام ریاست جمهوری مورد نیاز است. الیسون در دیترویت به دنیا آمد. حتی پیروزی انتخاباتی یک آمریکایی بومی به دلیلی برای دور نگه داشتن افراد خارجی تبدیل شد.

واضح ترین بینش گزارش تناقض در عنوان آن است. مسلمانان به ادغام، رای دادن و کار در نهادهای دموکراتیک تشویق می شوند. هنگامی که آنها این کار را انجام می دهند، مشارکت آنها به عنوان دلیلی بر نفوذ به آن نهادها دوباره شکل می گیرد.

رعایت شرایط پذیرش شبهه را پایان نمی دهد. آن را تغذیه می کند.

مبارزات انتخاباتی السید این تناقض را آشکار می کند. او در ماه اوت نامزدی سنای دموکرات میشیگان را به دست آورد و اکنون در 3 نوامبر با مایک راجرز جمهوری خواه روبرو می شود. نامزدی او مستلزم بررسی دقیق هر پیشنهادی برای تصدی پست ملی است: سیاست های او، بیانیه های عمومی او و شرکتی که او نگه می دارد، همه بازی منصفانه است.

اکنون پاسخ نانسی میس نماینده به پیروزی اولیه خود را در نظر بگیرید. او نوشت: «هر مسلمانی که مناصب دولتی در آمریکا دارد، اسب تروا است و تهدیدی هم برای امنیت ملی و هم برای جمهوری ماست.»

«هر مسلمان مجرد» جایی برای یک رکورد فردی باقی نمی گذارد. دین حجت می شود و انتخاب وسیله ورود.

دفاع آشنا، که منتقدان به جای مسلمانان، افراط گرایی را هدف قرار می دهند، نمی تواند زبانی را توضیح دهد که هر مسلمانی را که در مقام است، متهم می کند. همچنین انجمن بحث برانگیز یک نامزد سوء ظن نسبت به یک دین کامل را توجیه نمی کند.

شهردار زهران ممدانی جنبه دیگری از همین مشکل را نشان می دهد. رای دهندگان ممکن است با برنامه اقتصادی او مخالفت کنند، قضاوت او را زیر سوال ببرند، یا موضع او در قبال اسرائیل را رد کنند. هیچ کدام از اینها تابعیت او را زیر سوال نمی برد. با این حال، مبارزات انتخاباتی او باعث شد تا درخواست هایی برای بررسی اینکه آیا او می تواند از آن محروم شود یا خیر.

پیام فراتر از هدف خود می رسد. یک شهروند تابعیتی که در حال تماشا است می‌آموزد که ورود به زندگی عمومی می‌تواند سؤالی را که قرار بود در روز اعطای شهروندی حل شود دوباره باز کند: آیا شما واقعا یکی از ما هستید؟

پرونده ایلهان عمر این سوال را در معرض خطرات فوری قرار می دهد. بازرسان - که چند روز قبل از انتخابات خانه او را تفتیش کردند - در حال بررسی اسناد مهاجرتی او با نگاهی به غیرطبیعی کردن و اخراج هستند. عمر هر گونه تخلفی را انکار می کند.

واشنگتن پست گزارش می دهد که یک بررسی در سال 2019 همان سؤالات را در مورد تاریخ تولد عمر و سابقه پدرش بررسی کرده است، شواهد کافی مبنی بر اشتباه را پیدا نکرده است و کنار گذاشته شده است. شواهد جدید ممکن است تحقیق دیگری را توجیه کند. اما چه چیزی تغییر کرده است - شواهد یا اشتهای سیاسی برای تعقیب او؟

عمر هم مثل بقیه مشمول قانون است. خصومت سیاسی ثابت نمی کند که یک تحقیق بی اساس است، همانطور که تحقیقات گناه را ثابت نمی کند. هم این اتهامات و هم رفتار دولت مستحق بررسی هستند.

موضوع مشترک این است که چگونه اختلاف نظر با سیاستمداران مسلمان به راحتی در مورد حق حاکمیت آنها به شک و تردید تبدیل می شود.

ماده ششم امتحانات مذهبی برای دفتر فدرال را ممنوع می کند. این مانع بررسی اعتقادات یک نامزد نمی شود یا لفاظی توهین آمیز را مغایر قانون اساسی نمی کند. این هویت دینی را به عنوان یک صلاحیت برای اعتماد عمومی رد می کند - اصلی که ارزش دفاع در مبارزات انتخاباتی و همچنین دادگاه ها را دارد.

مبارزات مجدد علیه «حقوق شرعی» دلیل آن را نشان می دهد. یک تحلیل واشنگتن پست حداقل 39 لایحه و قطعنامه ایالتی و فدرال را در سال‌های 2025 تا 2026 با هدف قرار دادن شریعت در مقایسه با 48 لایحه در 15 سال گذشته برشمرده است. شش اقدام در شش ایالت تصویب شد. همانطور که من استدلال کرده ام، دادگاه ها نمی توانند قواعد مذهبی را که حقوق اساسی را نقض می کنند، اجرا کنند. این اقدامات در عین حال که هویت مسلمان را به عنوان یک تهدید مطرح می کند، حفاظت اضافی را ارائه می دهد.

شریعت شامل راهنمایی در مورد نماز، انفاق، و رفتار اخلاقی، در کنار سنت های مختلف فقهی است. به تصویر کشیدن آن به عنوان یک دستور کار مخفی حکومتی، اعمال مذهبی معمولی را به شواهد براندازی تبدیل می کند.

مذهب هیچ مقامی مجوز نقض حقوق اساسی را صادر نمی کند. اگر نامزدی احکام دینی اجباری را پیشنهاد کرد، پیشنهاد را به چالش بکشید. هویت مسلمان نمی تواند جایگزین مدرک شود.

در غیر این صورت، ابطال سوء ظن غیرممکن می شود: عمل دینی افراط گرایی را ثابت می کند، انکار پنهان کاری را ثابت می کند و پیروزی انتخاباتی نفوذ را اثبات می کند.

این بلاغت مخاطبی پذیرا پیدا می کند. نظرسنجی مؤسسه سیاست اجتماعی و تفاهم در سال 2025 نشان داد که شاخص اسلام هراسی آن، که تأیید کلیشه های ضد مسلمانان را می سنجد، از 25 در سال 2022 به 33 در سال 2025 در میان عموم مردم افزایش یافت.

گزارش راتگرز عواقب کارمندان دولتی را مستند می کند: آزار و اذیت، تهدید و خطرات برای خانواده های آنها. نتایج انتخابات نمی تواند کسانی را که از نامزدی منصرف شده اند حساب کند. همچنین پیروزی یک نامزد موانعی را که دیگران با آن روبرو هستند پاک نمی کند.

احزاب سیاسی باید اتهامات دسته جمعی متحدان خود را رد کنند. روزنامه‌نگاران باید برای ادعاهای افراط‌گرایی مدارک مطالبه کنند. مقامات باید تهدیدات را بدون توجه به سیاست هدف جدی بگیرند.

هیچ یک از اینها مستلزم حمایت از السید، ممدانی یا عمر نیست. شهروندی برابر به معنای مخالفت با آنها با شرایطی مشابه با سایر آمریکایی ها است. مسلمانان نیز مانند سایرین دارای تعهدات قانون اساسی هستند و از آزادی یکسانی در مخالفت و تلاش برای تغییر برخوردارند.

نامزد شدن در انتخابات باید باعث بررسی دقیق تناسب نامزدها برای حکومت شود، نه محاکمه در مورد تعلق آنها به آمریکا.

فیصل کوتی استاد حقوق در دانشکده حقوق جنوب غربی، هیئت علمی وابسته در مرکز امنیت، نژاد و حقوق راتگرز، یکی از همکاران منظم تورنتو استار، و یکی از سردبیران گزارش واشنگتن در امور خاورمیانه است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.