چرا برخورد نیروی دریایی چین و ایالات متحده در سابینا شول متفاوت است؟

در 20 اکتبر، چین یک کشتی نیروی دریایی ایالات متحده را به "تضعیف ثبات منطقه" با ورود به آب های نزدیک سابینا شول در جزایر اسپراتلی متهم کرد. به گفته سخنگوی نیروی دریایی فرماندهی تئاتر جنوبی ارتش آزادیبخش خلق، کشتی رزمی ساحلی ایالات متحده USS Charleston (LCS-18) "بدون تایید دولت چین" به طور غیرقانونی به آب های مجاور سابینا شول نفوذ کرد. در مقابل، سخنگوی ناوگان هفتم نیروی دریایی ایالات متحده اظهار داشت که چارلستون "عملیات معمولی در آب های بین المللی" را مطابق با قوانین بین المللی انجام می دهد.

این آخرین برخورد دریایی منعکس کننده اختلاف حقوقی طولانی مدت بین چین و ایالات متحده بر سر آزادی ناوبری کشتی های جنگی در دریای چین جنوبی است. چیزی که آن را متمایز می کند محل حادثه است: برخلاف تمام عملیات های قبلی آزادی ناوبری ایالات متحده (FONOP) که چین را در دریای چین جنوبی هدف قرار داده بودند، این برخورد در نزدیکی سابینا شول رخ داد، یک ویژگی دریایی که چین آن را اشغال نکرده بود. بنابراین، این اولین بار است که نیروی دریایی PLA (PLA) رسما اعتراف کرد که «نیروهایی را برای ردیابی و نظارت بر ایالات متحده اعزام کرده است.

کشتی" در نزدیکی نقطه ای که چین اشغال نمی کند. این نوع برخورد نزدیک جدید ممکن است نشان دهد که دولت چین در حال ارتقای استراتژی خود برای پاسخ به نفوذهای دریایی ایالات متحده در دریای چین جنوبی است. در عین حال، این حادثه ممکن است به عنوان هشداری برای فیلیپین نیز باشد که سابینا شوال را بخشی از این تفاسیر اقتصادی و Exclu می‌داند. غیر انحصاری، اما آنها این برخورد را فراتر از تبادل فوری اظهارات رسمی، ارزش بررسی می کنند.

در مورد «آزادی ناوبری» کشتی‌های جنگی، ایالات متحده معتقد است که حق قایقرانی و بهره‌برداری از کشتی‌های نظامی خود «هرجا که قوانین بین‌المللی عرفی اجازه می‌دهد» «یک منافع ملی دیرینه» است. ارتش ایالات متحده از FONOP برای به چالش کشیدن ادعاها و محدودیت های دریایی که بیش از حد می داند استفاده می کند. در مقابل، چین استدلال می‌کند که نمی‌توان از آزادی دریانوردی برای توجیه فعالیت‌هایی استفاده کرد که از نظر آن‌ها تمامیت ارضی یا امنیت خود را تهدید می‌کند، از جمله عملیات کشتی‌های جنگی خارجی در نزدیکی ویژگی‌های دریایی که چین بر آن حق حاکمیت دارد.

پکن «تهاجم» عمدی کشتی‌های جنگی به دریای سرزمینی مورد ادعای خود را «آزادی هژمونیک دریانوردی» می‌داند. چین استدلال می کند که FONOPهای ایالات متحده جایی در حقوق بین الملل معاصر ندارند. یک گزارش تحقیقاتی نیمه رسمی که توسط موسسه امور دریایی چین زیر نظر وزارت منابع طبیعی در آگوست 2025 منتشر شد، این موضوع را برجسته کرد. این گزارش به این نتیجه رسید که «ایالات متحده

آزادی ناوبری فاقد مبنایی در حقوق بین‌الملل است و تفسیر و توسعه حقوق بین‌الملل را به طور جدی مخدوش می‌کند. این مواضع رقیب پشتوانه اعتراضات مکرر چین علیه عملیات نیروی دریایی ایالات متحده در دریای چین جنوبی بوده است. شایان ذکر است، گزارش های خبری عملیات چارلستون در 20 اکتبر آن را رسما به عنوان FONOP توصیف نکردند. ایالات متحده

بیانیه سخنگوی در عوض تأکید کرد که «همه کشورها از آزادی دریانوردی و سایر استفاده‌های قانونی از دریا در این منطقه برخوردار هستند». این زبان با موضع گسترده‌تر واشنگتن در مورد دسترسی دریایی همخوانی دارد، اما ثابت نمی‌کند که این عملیات به‌طور رسمی FONOP تعیین شده بود یا ادعای قانونی خاصی را که کشتی قصد داشت آن را به چالش بکشد، مشخص نمی‌کند. این تمایز مهم است: یک ترانزیت دریایی، یک عملیات معمول و یک FONOP ممکن است در عمل همپوشانی داشته باشند، اما لزوما توصیف‌های قابل تعویض برای هدف عملیات نیستند.

چرا سابینا شول متمایز است؟ به عنوان مثال، ایالات متحده صراحتا عملیات قبلی را که در 13 آگوست 2025 در نزدیکی Scarborough Shoal انجام شد، به عنوان یک FONOP برای به چالش کشیدن قوانین داخلی چین که مستلزم مجوز قبلی برای کشتی‌های جنگی خارجی برای ورود به دریای سرزمینی چین است، برچسب زد. در چنین مواردی، هدف قانونی اعلام شده، مبنای نسبتا روشنی برای تفسیر عملیات و پیش‌بینی پاسخ چین فراهم می‌کند.

در پرونده آگوست 2025، PLA گفت که "نیروهایی را سازماندهی کرده است تا به طور قانونی ردیابی، نظارت، اخطار و اخراج کشتی جنگی ایالات متحده را انجام دهند." سابینا شول به دلایل مختلفی وضعیت متفاوتی را ارائه می دهد. اول از همه، بر خلاف اسکاربرو شول، سابینا شول در میان ویژگی های دریایی مورد مناقشه در جایزه داوری دریای چین جنوبی در سال 2016 نبود. در عین حال، هیچ تفاهم متقابلی بین چین و فیلیپین در مورد وضعیت حقوقی این منطقه و آب های اطراف آن وجود ندارد.

ایالات متحده و فیلیپین سابینا شول را به عنوان ارتفاعی با جزر و مد در نظر می گیرند که به خودی خود نمی تواند یک دریای سرزمینی ایجاد کند. بنابراین آنها آبهای اطراف را به عنوان بخشی از EEZ فیلیپین می دانند. در مقابل، دولت چین مخالفت می کند که سابینا شوال (در زبان چینی به نام Xianbin Jiao شناخته می شود) یک ارتفاع کم جزر و مد است. در واقع، یک «گزارش نظرسنجی در مورد اکوسیستم صخره‌های مرجانی Xianbin Jiao» که توسط وزارت منابع طبیعی چین در آگوست 2024 منتشر شد، گفت که حداقل سه حفره طبیعی در بالای آب در هنگام جزر وجود دارد.

بر این اساس، چین سابینا شول را سنگی می داند که می تواند ادعای دریای سرزمینی داشته باشد. این ممکن است توضیح دهد که چرا چین چارلستون را به "دخالت غیرقانونی" به "آب های مجاور" سابینا شول متهم کرد. با این وجود، عجیب‌ترین سناریو در سابینا شول این است که این ویژگی دریایی هرگز به‌طور رسمی توسط چین اشغال نشده است، به لطف اعلامیه سال 2002 درباره رفتار طرف‌ها در دریای چین جنوبی (DOC)، که «سکونت» در ویژگی‌های دریایی قبلا اشغال نشده را ممنوع می‌کند. با این حال، از نظر پکن، سابینا شول بخشی از «نانشا قونداو» (جزایر اسپراتلی) است که به عنوان یک

کل متعلق به چین است این ممکن است دلیلی باشد که چین هرگز به طور رسمی ادعای هیچ دریای سرزمینی در اطراف ویژگی‌های دریایی اشغالی خود مانند صخره جانسون (چیگوآ جیائو)، صخره آتشین متقاطع (یونگشو جیائو)، یا صخره کوارترون (هوایانگ جیائو) نکرده است. در عوض، پکن مدعی «حاکمیت غیرقابل انکار ارضی، حقوق و منافع حاکمیتی» در کل گروه جزایر اسپراتلی است. ابهام پیرامون ماهیت عملیات چارلستون، تفسیر آن را دشوار می کند.

مشخص نیست که آیا ایالات متحده قصد دارد ادعای چین در مورد حقوق دریایی اطراف سابینا شول را به چالش بکشد یا نیاز به مجوز قبلی برای عبور از دریای سرزمینی خود را به چالش بکشد. با این حال، اگر هدف از این عملیات نشان دادن حمایت از فیلیپین بود، اهمیت آن در یک چالش قانونی خاص کمتر از سیگنال راهبردی است که توسط حضور نیروی دریایی ایالات متحده در نزدیکی نقطه آتش در مناقشه چین و فیلیپین منتقل می شود. هشدار احتمالی به فیلیپین این رویارویی در بحبوحه تشدید تنش بین چین و فیلیپین رخ داد.

در 14 اکتبر، سفیر چین در فیلیپین، جینگ کوان گزارش داد که چین در صورت استفاده از زور، می‌تواند «به راحتی در یک درگیری» علیه فیلیپین پیروز شود. این اظهارات پس از درگیری جدی بین یک کشتی گارد ساحلی چین و یک کشتی دولتی فیلیپین در سابینا شول در 18 سپتامبر صورت گرفت. به گزارش رویترز، در واقع، از ابتدای اکتبر، حداقل هشت برخورد نزدیک بین چین و فیلیپین در سراسر دریای چین جنوبی و تنگه لوزون رخ داده است.

این زمینه گسترده تر به توضیح اینکه چرا فیلیپین ممکن است حضور چارلستون در سابینا شول را نشانه ای از حمایت ایالات متحده بداند، کمک می کند، حتی اگر این عملیات به طور رسمی به عنوان FONOP علیه ادعاهای دریایی چین شناسایی نشده باشد. از سوی دیگر، واکنش چین می تواند به عنوان هشداری تازه به فیلیپین تعبیر شود. با اعزام نیروهای دریایی برای ردیابی و نظارت بر ایالات متحده

کشتی جنگی در یک مکان دریایی غیر اشغالی برای اولین بار، چین عزم خود را برای محافظت از حقوق و منافع ادعایی خود در سابینا شول به نمایش گذاشت. این پاسخ ارتقا یافته همچنین هشدار مستقیمی به فیلیپین می‌فرستد که هرگونه تحریک بیشتر در سابینا شول، با یا بدون حمایت ایالات متحده، به طور قابل پیش‌بینی پاسخ چین را افزایش خواهد داد. چشم انداز چین و ایالات متحده برخوردهای دریایی در دریای چین جنوبی در حالی که قوانین بین‌الملل چارچوب مشترکی برای رفتار دریایی ارائه می‌کند، تفسیر و کاربرد آن به شدت مورد مناقشه قدرت‌های بزرگ است.

ایالات متحده از عملیات دریایی خود به عنوان دفاع از آزادی دریانوردی دفاع می کند، در حالی که چین عملیات دریایی ایالات متحده در نزدیکی ویژگی های دریایی دریای چین جنوبی را به عنوان چالش هایی برای حاکمیت و امنیت ارضی خود می بیند. بدون درک مشترک از پیامدهای حقوقی و استراتژیک چنین عملیاتی، برخوردهای مشابه احتمالا تکرار می شود. بنابراین چشم انداز رقابتی پایدار همراه با خطر تشدید ناخواسته است. از آنجایی که هر دو نیروی دریایی حضور قابل توجهی در دریای چین جنوبی دارند، برخوردهای نزدیک - از جمله در این مورد - چین و ایالات متحده.

برخوردهای دریایی در مناطق دریایی که چین آن را اشغال نمی کند، ممکن است به طور فزاینده ای مکرر شود، به ویژه در بحبوحه تشدید فیلیپین و ایالات متحده. همکاری امنیتی حتی زمانی که هیچ یک از طرفین به دنبال رویارویی، محاسبه اشتباه، شکست های ارتباطی، یا فشار سیاسی داخلی نیستند، می توانند یک «عملیات معمول» را به یک بحران جدی تبدیل کنند. با این حال رویارویی اجتناب ناپذیر نیست. هم چین و هم ایالات متحده انگیزه های قوی برای جلوگیری از تشدید حوادث تاکتیکی به درگیری نظامی گسترده تر دارند.

بنابراین، حفظ کانال‌های ارتباطی نظامی مؤثر، تقویت مکانیسم‌های مدیریت حادثه، و شفاف‌سازی پروتکل‌های عملیاتی باید در اولویت باقی بماند. به همان اندازه مهم تمایل به رسیدگی به اختلافات دریایی از طریق دیپلماسی و قوانین بین المللی به جای تکیه بر ادعاهای نظامی مانند FONOPs است. در نهایت، اهمیت برخورد دریایی سابینا شول صرفا در اقدامات دو نیروی دریایی نیست، بلکه در آنچه که در مورد آینده نظم دریایی در دریای چین جنوبی آشکار می کند، نهفته است.

اینکه چنین برخوردهایی به کاتالیزوری برای تشدید تنش تبدیل شود یا فرصت هایی برای بهبود مدیریت بحران به انتخاب های استراتژیک انجام شده در پکن و واشنگتن بستگی دارد.