چرا برخی از رایانه های شخصی دو پورت اترنت دارند؟

رایانه شما احتمالا به هر دو پورت نیاز ندارد، اما ایستگاه های کاری و سرورها می توانند آنها را به کار بیندازند.

دو پورت اترنت در برخی رایانه های شخصی یک موضوع زیبایی شناسی یا یک نقطه فروش ساده نیستند. هدف اصلی آنها ارائه گزینه های شبکه بیشتر به رایانه است، مانند اتصالات پشتیبان یا شبکه های جداگانه. اگر برای failover پیکربندی شده باشد و اتصال شبکه را در یکی از دست بدهید، همچنان از طریق دیگری دسترسی دارید. در بیشتر موارد، این یک ویژگی است که در درجه اول مربوط به ایستگاه های کاری، سرورها یا تنظیمات مجازی سازی است. اینترنت خانگی شما احتمالا آنقدر قطع نمی‌شود که پرداخت هزینه اتصال دومی را که فقط در زمانی که اتصال اول در دسترس نیست، توجیه کند.

پورت های دوگانه همچنین می توانند از تجمع پیوند پشتیبانی کنند (که گاهی اوقات به آن NIC teaming یا bonding گفته می شود). به زبان ساده، تجمع پیوندها به رایانه شخصی (و یک سوئیچ مدیریت شده، در برخی تنظیمات) اجازه می دهد تا دو پیوند اترنت را در یک اتصال واحد ترکیب کنند. این مزیت اضافی افزایش پهنای باند در عین حفظ افزونگی فوق الذکر دارد.

انتظار نداشته باشید دو اترنت به طور جادویی طرح اینترنت شما را دو برابر کند. سرعت شما از 1 گیگابیت بر ثانیه به 2 گیگابیت در ثانیه نمی رسد. تجمع پیوندها باید در هر دو طرف پشتیبانی و پیکربندی شود، و در حالی که می‌توانید ظرفیت اضافی را به اشتراک بگذارید، انتقال داده معمولا به سرعت یک پیوند محدود می‌شود.

مفیدترین مزیت دو پورت اترنت تطبیق پذیری شبکه است، به خصوص با هر کاری که کابل های اترنت می توانند انجام دهند. به عنوان مثال، یک پورت می تواند به شبکه خانگی معمولی شما متصل شود، در حالی که دیگری می تواند به یک شبکه محلی (مانند تجهیزات صنعتی در آزمایشگاه) یا یک درایو ذخیره سازی اختصاصی متصل شود. این یک روش خوب برای جداسازی ترافیک برای اهداف امنیتی یا افزایش عملکرد است.

شما می توانید از این ویژگی برای تبدیل یک کامپیوتر کوچک به روتر یا اجرای ماشین های مجازی استفاده کنید. نرم افزار مجازی سازی می تواند هر ماشین مجازی را به یک پورت اترنت خاص اختصاص دهد و به یک ماشین مجازی اجازه می دهد از یک شبکه خاص استفاده کند در حالی که رایانه شخصی از شبکه دیگری استفاده می کند. در حالی که کابل‌های اترنت هنوز محدودیت‌هایی دارند، داشتن دو پورت اترنت راه را به روی یک محل کار یا گردش کار کارآمدتر باز می‌کند، به‌ویژه برای کسانی که در امنیت سایبری، مدیریت شبکه یا یک سرور کسب‌وکار کوچک کار می‌کنند.

برای یک رایانه رومیزی در خانه، چیزی که خانواده از آن استفاده می کند یا یک راه اندازی بازی، پورت اضافی بیشتر یک افزودنی خوب است. اگر نیاز خاصی به آن دارید مفید است، اما لزوما گزینه ای نیست که باید داشته باشید.

استفاده همزمان از هر دو پورت به طور ذاتی باعث کاهش سرعت یا افزایش سرعت اتصال اینترنت نمی شود. فقط اتصال دو کابل اترنت به پشت کامپیوتر شما چیزی را تقویت یا کاهش نمی دهد، به جز پتانسیل گردش کار شما. بدون تنظیم صحیح آن برای یک هدف خاص، حتی می تواند باعث مشکلات اتصال شود. تجمع پیوندها به طور خاص برای گروه بندی چندین پیوند به صورت ایمن وجود دارد.

برای اکثر رایانه های شخصی خانگی، تنها یک پورت اترنت تنها چیزی است که همیشه نیاز دارید. به تنهایی، اتصال سیمی و پایداری را که انتظار دارید را فراهم می کند و به طور کلی گزینه بهتری نسبت به اتصال بی سیم است. اگر یک پورت اترنت دوم دارید، آن را برای چیزی خاص مانند انتقال فایل های بزرگ به NAS یا سرور رسانه خانگی رزرو کنید.

این یک خروجی اضافی برای اضافه کردن دستگاه های سیمی بیشتر به شبکه خانگی شما نیست. اگر روتر شما خارج از پورت است، به جای آن از یک سوئیچ اترنت استفاده کنید.