چرا جوانان بی قرار هستند: مدارک دانشگاهی آنها جواب نمی دهد

در طول تابستان، میامی هرالد داستان مرد جوانی به نام کامرون دراموند را تعریف کرد. در ماه ژوئن، او خود را در صف یک نمایشگاه کار فلوریدا جنوبی در Amerant Bank Arena دید و یک پوشه قرمز پر از رزومه در دست داشت. کارفرمایان در این نمایشگاه شامل ارتش، نیروی دریایی و چندین اداره پلیس بودند. او به روزنامه گفت: او به دنبال کار فناوری اطلاعات بود - به معنای واقعی کلمه هر چیزی. از زمان فارغ التحصیلی، او تخمین زد که برای صدها شغل درخواست داده است. تا زمانی که این قطعه منتشر شد، شش کارفرما به او مراجعه کردند - سه نفر فقط برای نه گفتن.

دورترین چیزی که او به دست آورد آخرین مرحله مصاحبه خدمات مشتری با یک شرکت هواپیمایی ارزان قیمت بود. سپس شرکت پاسخ نداد. در این بین، دراموند حدود هفت ساعت در روز برای DoorDash کار می کرد و تقریبا 300 دلار در هفته به خانه می آورد. او در حال تصادف در محل برادرش بود و با این احتمال مواجه بود که باید بازپرداخت 20000 دلار وام دانشجویی را آغاز کند. فدرال رزرو نیویورک گزارش داد که بیکاری آمریکایی های 22 تا 27 ساله با مدرک لیسانس 5.6 درصد در سه ماهه دوم سال جاری بوده است.

بیکاری فارغ التحصیلان 20 تا 24 ساله در ماه جولای به 9.7 درصد رسید - بالاترین سطح پس از همه گیری - قبل از اینکه در ماه گذشته به 7.8 درصد بازگردد. با توجه به اشتغال در فناوری به طور خاص، یک مطالعه اخیر استنفورد نشان داد که اشتغال در میان کارگران اولیه در مشاغلی که بیشتر در معرض هوش مصنوعی هستند، از جمله فناوری اطلاعات، نزدیک به 20 درصد کاهش یافته است. برای کسی که علوم کامپیوتر خوانده است تا شغلی امن ایجاد کند، این یک معکوس سخت است. دراموند اینطور بیان کرد: "وقتی به دنیای واقعی قدم گذاشتم، مثل یک کامیون به من برخورد کرد." بسیاری از جوانان این احساس را دارند.

آنها بر اساس یک وعده پول قرض کردند. اکنون پرداخت ها سررسید است و وعده خالی می شود. هر دو حزب سیاسی در تلاش برای رسیدن به این رای دهندگان هستند. دموکرات ها تا حد زیادی جوانان را به عنوان افرادی که یک سیستم در آنها شکست خورده است، معرفی کرده اند. جمهوری خواهان استدلال کرده اند که اقتصاد قوی است و بسیاری از مردم عملکرد خود را دست کم می گیرند. "فکر می کنی فقیر هستی؟ هیچ وقت اینقدر خوب نبودی!" هر پیام بخشی از حقیقت را دارد، اما هیچ یک به سوالی که دراموند می پرسد پاسخ نمی دهد: چگونه یک فارغ التحصیل مدرکی را که برای آن قرض گرفته است به کاری تبدیل می کند که از آن استفاده می کند؟ دراموند کار پیدا کرد.

یازده روز پس از نمایشگاه کار، او پیشنهادی برای یک کار خدمات مشتری در یک شرکت کرایه اتومبیل دریافت کرد که با پرداخت کمی بیش از 18 دلار در ساعت. بیکاری نسبتا کم به این معنی است که مشاغل وجود دارند - نه آن گونه که او می خواهد. او کار می کند، اما همچنان امیدوار است که به فن آوری بازگردد. مشکل واقعی این نیست که مشاغل در این زمینه کمیاب هستند. مشکل این است که مسیر از مدرک تحصیلی به شغل دیگر مانند گذشته قطعی نیست. کند، ناهموار و بیش از حد وابسته به شانس شده است. نکته این نیست که مدارک دانشگاهی ارزشی ندارند.

بیکاری در میان فارغ التحصیلان دانشگاهی بالای 25 سال در ماه گذشته 2.5 درصد بود - تقریبا غیرممکن است پایین، حتی بسیار کمتر از نرخ بیکاری 4.4 درصدی در میان افرادی که فقط مدرک دبیرستان دارند و دانشگاه ندارند. اما نکته اینجاست که بسیاری از جوانان پول زیادی می پردازند و برای مسیری به سمت شغلی که دیگر به طور قابل اعتماد وجود ندارد، بدهی می پردازند. یک فارغ التحصیل 22 ساله که دارای بدهی است، ممکن است نتواند همان شغلی را که یک فارغ التحصیل دبیرستان بدون بدهی می تواند بدون نگرانی کار کند، بپردازد. در سال 2024، جمهوری خواهان به وضوح فهمیدند که مردان جوان کجا گوش می دهند.

در آخرین مرحله مسابقه 2024، پرزیدنت ترامپ در مجموعه‌ای از پادکست‌ها و نمایش‌های یوتیوب که بیشتر مردان جوان از جمله تئو فون، لوگان پل و نلک بویز دنبال می‌شوند، رفت. رویترز گزارش داد که ترامپ رسانه های جدید را کاملتر از کامالا هریس پذیرفته است. او سپس با جو روگان، که حدود 80 درصد مخاطبانش مرد هستند، با 51 درصد بین 18 تا 35، گفت‌وگو کرد. کمپین ترامپ این نمایش‌ها را راهی برای دسترسی به مردانی تلقی کرد که به سیاست بدبین بودند و علاقه‌ای به قالب اخبار کابلی نداشتند.

هر چه در مورد محتوای آن گفتگوها فکر کنید، کمپین مکانی را شناسایی کرد که رای دهندگان جوان قبلا وقت خود را سپری می کردند و در آنجا حضور پیدا کردند. نکته مهم این است که دموکرات‌ها همان افتتاحیه را داشتند و آن را قبول نکردند. طبق گزارش ها، تیم هریس با کارکنان روگان در مورد ظاهر صحبت کردند، اما نشستن هرگز اتفاق نیفتاد. اندرو یانگ، کاندیدای سابق دموکرات، پیش از روز انتخابات گفت که کمپین هریس با انجام ندادن مصاحبه روگان اشتباه کرده است. هریس در برنامه های دیگر ظاهر شد، اما تضاد واضح بود.

جمهوری خواهان به جایی که مردان جوان بودند رفتند و دموکرات ها اغلب منتظر بودند تا آن مردان به سراغشان بیایند. به نظر می رسد دموکرات ها درس های خود را برای سال 2026 آموخته اند، در حالی که به نظر می رسد جمهوری خواهان درس خود را فراموش کرده اند. درس 2028 کپی کردن قالب نخواهد بود. نامزد بعدی که این مخاطبان را برنده می‌شود، باید بیشتر از رزرو با میزبان معروف پادکست انجام دهد. برخی از میزبانانی که در سال 2024 از ترامپ حمایت کردند، از آن زمان علیه او روی آورده اند. رای دهندگانی که احساس می کنند با آنها صحبت می شود متوجه نامزدهایی می شوند که فقط عملکرد دارند و در واقع برایشان مهم نیست.

نامزدی که برنده می شود به پیامی نیاز دارد که به خشم اقتصادی داستان دراموند پاسخ دهد و سپس به طور مداوم، قبل، حین و بعد از مبارزات انتخاباتی ظاهر شود. این به چه معناست؟ خوب، به زبان ساده، به معنای جدی گرفتن ناامیدی مرد جوان است. یک ظاهر پادکست می تواند نامزد را جلوی در بگذارد. نمی تواند برای یک فارغ التحصیل شغل پیدا کند. کاندیدایی که بتواند به صراحت در مورد هزینه مدرک، کاهش بازار ورودی و بدهی های بعدی صحبت کند و یک برنامه مشخص برای رفع آن ارائه دهد، یک مزیت واقعی خواهد داشت.

استراتژی پادکست 2024 نشان داد که می توان به مردان جوان دسترسی پیدا کرد. سوال سال 2028 این است که آیا کسی می تواند دلیلی برای ماندن به آنها بدهد؟ دکتر لیبرتی ویتر کاپیتو استاد علم داده در مدرسه تجارت اولین در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس است.