چرا حقوق بازنشستگی هنوز برای بسیاری از بازنشستگان درآمد کلیدی دارد حتی با کاهش دسترسی؟

کمتر از 30 درصد از کارگران امروزی حقوق بازنشستگی دارند، با این حال بیش از نیمی از بازنشستگان از حقوق بازنشستگی برخوردار هستند.

کارگران بخش دولتی بیشتر از کارگران بخش خصوصی مستمری دریافت می کنند و مزایای دریافتی آنها معمولا بسیار بیشتر است.

بیشتر بازنشستگان درآمد خود را از منابع مختلف جمع می کنند و برای کسانی که مستمری ندارند، پس انداز شخصی باید بیشتر باشد.

حقوق بازنشستگی سنتی، که در آن کارفرمایان بر اساس حقوق و سنوات خدمت، حقوق ماهانه ثابتی را برای کارگران خود تضمین می‌کنند، به طور گسترده‌ای در نظر گرفته می‌شوند.

اما واقعیت پیچیده تر است. در حالی که این طرح‌های مزایای تعریف شده (DB) دیگر گزینه‌ای برای اکثر کارگران امروزی نیستند، اما برای بازنشستگان، آنها همچنان یک منبع درآمد مشترک هستند.

بر اساس گزارش فدرال رزرو در مورد رفاه اقتصادی خانوارهای ایالات متحده در سال 2025، تنها 29 درصد از کارگران آمریکایی از حقوق بازنشستگی DB حمایت شده توسط کارفرما برخوردار هستند.

اما این رقم شکاف شدید نسلی را پنهان می کند. در میان کارگران 18 تا 24 ساله، تنها 5 درصد حقوق بازنشستگی دارند، در حالی که این سهم با افزایش سن تا رسیدن به 52 درصد برای کارگران 65 ساله یا بیشتر افزایش می‌یابد.

این الگو نشان دهنده یک تغییر چند دهه دور از برنامه های DB است. با شروع دهه 1980، بسیاری از کارفرمایان، کارگران را از حقوق بازنشستگی به طرح‌های مشارکت تعریف‌شده (DC) به سبک 401 (k) انتقال دادند و مسئولیت تأمین مالی بازنشستگی را از شرکت‌ها به کارکنانشان منتقل کردند.

شکاف بین بخش دولتی و خصوصی به ویژه شدید است. طبق آمار اداره آمار کار، تنها 14 درصد از کارگران بخش خصوصی تا مارس 2025 به برنامه بازنشستگی دسترسی داشتند، در حالی که این رقم برای کارکنان ایالتی و محلی 86 درصد بود. معلمان، افسران پلیس و آتش نشانان تا حد زیادی الگوی بازنشستگی سنتی را زنده نگه داشته اند، در حالی که شرکت های آمریکایی به جلو حرکت کرده اند.

دور شدن از حقوق بازنشستگی پیامدهای ماندگاری برای امنیت بازنشستگی دارد. کارگران بدون آنها باید بیشتر به پس انداز خود متکی باشند - و ریسک سرمایه گذاری ناشی از آن را بپذیرند.

علیرغم کاهش در دسترس بودن حقوق بازنشستگی در محیط های کاری امروزی، حقوق بازنشستگی برای نسل های قدیمی که قبلا بازنشسته شده اند بسیار زنده است. فدرال رزرو گزارش می دهد که 52 درصد از آمریکایی های 65 ساله و بالاتر مستمری بازنشستگی دارند. نظرسنجی انجام شده توسط موسسه تحقیقاتی مزایای کارکنان (EBRI) و تحقیقات گرین والد به طور مشابه این رقم را 56 درصد نشان می دهد.

این سهم قطعا به مرور زمان کاهش خواهد یافت. بسیاری از بازنشستگان امروزی زمانی کار می کردند که حقوق بازنشستگی بخش خصوصی معمول بود. با دسترسی نسل های جوان تر به برنامه های DB، درآمد بازنشستگی به طور فزاینده ای نادر خواهد شد، زیرا این جوانان آمریکایی به سن بازنشستگی نزدیک می شوند.

درصد آمریکایی‌های شاغل در بخش خصوصی، جایی که دسترسی به حقوق بازنشستگی کاملا از بین رفته است.

در میان دریافت کنندگان فعلی، درآمد مستمری به طور قابل توجهی متفاوت است. و شکاف بین برنامه های دولتی و خصوصی به ویژه قابل توجه است.

مرکز حقوق بازنشستگی، با استناد به داده‌های بررسی جمعیت فعلی BLS، دریافت که در سال 2024 میانگین مزایای بازنشستگی برای افراد 65 سال و بالاتر 11440 دلار در سال در بخش خصوصی و 24930 دلار برای کارکنان ایالتی و محلی بود.

شایان ذکر است که این ارقام میانگین هستند - مزایای واقعی بسته به سنوات خدمت، حقوق، سن بازنشستگی و ویژگی‌های طرح بسیار متفاوت است.

عوامل متعددی به توضیح این اختلاف کمک می کند. یکی تامین اجتماعی است. برخی از کارمندان دولتی، به ویژه در ایالت ها و شهرداری های خاص، تحت پوشش تامین اجتماعی نیستند، بنابراین حقوق بازنشستگی آنها برای جبران بیشتر ساختار یافته است.

عامل دیگر سال ها کار است. اندازه حقوق بازنشستگی DB به مدت تصدی بستگی دارد و کارمندان بخش دولتی تمایل دارند برای مدت طولانی تری در مشاغل خود بمانند.

سخاوت هم نقش دارد. بسیاری از برنامه‌های بازنشستگی عمومی شامل تعدیل‌هایی در هزینه زندگی می‌شوند که از قدرت خرید در طول دوران بازنشستگی محافظت می‌کند، ویژگی‌ای که تا حد زیادی از برنامه‌های بخش خصوصی ناپدید شده است.

برای اکثر بازنشستگان، درآمد از یک مکان به دست نمی‌آید، بلکه مجموعه‌ای از جریان‌هایی است که در طول یک عمر پس‌انداز و کار جمع‌آوری شده‌اند. بررسی اعتماد بازنشستگی 2026 EBRI/Greenwald اعدادی را در این ترکیب قرار می دهد و نشان می دهد که چه تعداد بازنشسته به هر منبع متکی هستند.

تامین اجتماعی بستر ساز است. اکثر کارگران در طول حرفه خود به آن پرداخت می کنند، و آنها را واجد شرایط دریافت مزایای ماهانه می کنند که تا پایان عمر آنها تضمین شده و با تورم تعدیل می شود.

دومین منبع رایج پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری شخصی است، یعنی پول خارج از برنامه‌های بازنشستگی سنتی. این می تواند شامل همه چیز از حساب های کارگزاری گرفته تا درآمد حاصل از فروش خانه یا سایر دارایی ها باشد.

برنامه های بازنشستگی در مرحله بعدی قرار می گیرند. در میان آنها، حقوق بازنشستگی پیشتاز است، پس از آن IRAها، و سپس برنامه های محل کار مانند 401 (k) که به تدریج جایگزین مستمری سنتی شده اند.

این واقعیت که درآمد بازنشستگی به ندرت از یک منبع به دست می آید، بعید است که تغییر کند. با این حال، ترکیب در حال تکامل است. با کم رنگ شدن حقوق بازنشستگان، بازنشستگان آینده درآمد تضمینی کمتری خواهند داشت و بار جایگزینی آن بر دوش آنها خواهد بود.