چرا حملات تروریستی در گذشته قابل پیش بینی به نظر می رسد؟

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

جامعه ما چگونه می‌توانست اجازه دهد این اتفاق بیفتد؟

این سوال در پاراگراف آغازین گزارش رسمی تحقیق پس از حملات تروریستی در اوتویا و مجتمع دولتی در اسلو در 22 ژوئیه 2011 مطرح شده است.

او می‌گوید: «این نشان می‌دهد که کسی اجازه داده است که این اتفاق بیفتد. نه فقط می‌توان از حمله تروریستی جلوگیری کرد، بلکه کسی نتوانست کاری را که برای جلوگیری از آن لازم بود انجام دهد».

طبق تحقیقات لومل، این فرض منحصر به کمیسیون 22 جولای نیست.

این کار در مجله جرم شناسی Nordic منتشر شده است.

در طول کمی بیش از یک دهه، از سال 2011 تا 2022، نروژ تحت سه حمله تروریستی قرار گرفت. پس از هر حمله، یک کمیته تحقیق برای بررسی وقایع و شناسایی کاستی ها و درس ها تعیین می شد.

لومل رویکردهای کمیته ها را در مورد اینکه آیا می توان از حملات جلوگیری کرد یا جلوگیری کرد، تحلیل کرده است. او همچنین بررسی کرده است که چگونه این باور که می توان از تروریسم جلوگیری کرد بر درک جامعه از پیشگیری تأثیر می گذارد.

گزارش رسمی تقریبا 500 صفحه ای کمیسیون 22 ژوئیه در سال 2012 - که برای یک گزارش دولتی غیرمعمول است - به یکی از پرفروش ترین ها تبدیل شد. لومل توضیح می دهد که این گزارش مورد تحسین گسترده قرار گرفت و به عنوان یک گزارش معتبر در نظر گرفته شد، "پاسخ قطعی" به آنچه اتفاق افتاده بود.

خود او بلافاصله به لحن سؤال بلاغی در مقدمه واکنش نشان داد.

او می‌گوید: «نمی‌توانستم خودم را با این ایده که این روش خوبی برای ارزیابی یک حادثه تروریستی است، سازگار کنم.

کمیسیون هایی که حملات تروریستی را بررسی کردند، همگی دارای مزیتی بودند که پلیس و سرویس امنیتی پلیس (PST) فاقد آن بودند: آنها زمان، مکان و عامل را می دانستند.

پس از حملات، آنها می‌توانستند نام تروریست‌ها را در دفاتر ثبتی مختلف جستجو کنند، رشته‌ها را به عقب ردیابی کنند و نقاطی را شناسایی کنند که ممکن است شخصی به‌طور متفاوتی عمل کرده و شاید از حمله جلوگیری کند.

ورودی‌هایی برای هر سه تروریست وجود داشت: برویک از لهستان به قیمت 121 کرونه مواد شیمیایی سفارش داده بود، منشاوس در یک اطلاعیه نگرانی در سال قبل گزارش شده بود، و ماتاپور و بهاتی نیز در رادار PST و سرویس اطلاعاتی بودند.

لومل خاطرنشان می‌کند: «در پی حملات تروریستی، هم در نروژ و هم در سطح بین‌المللی، یافتن نام عاملان در یک ثبت نام رایج است».

معمولا از چنین یافته‌هایی در ثبت‌ها تا ادعاهایی که پلیس یا PST باید نقاط را به هم وصل می‌کردند و از حمله جلوگیری می‌کرد، یک قدم کوتاه است. لومل در مورد این شکل از تعصبات گذشته هشدار می دهد.

او خاطرنشان می کند که تنها با مطالعه مواردی که همه چیز اشتباه پیش رفته و هزاران نکته را نادیده می گیرد که هرگز به تروریسم تبدیل نشدند، تصویری تحریف شده از این که تشخیص تهدید واقعی و نادرست چقدر دشوار است به دست می آید.

لومل می گوید: «جستجوی نام شناخته شده پس از یک رویداد اساسا با وظیفه ای که پلیس و مقامات امنیتی در کار روزانه خود با آن روبرو هستند متفاوت است.

پروفسور استدلال می کند که عبارت "پیدا کردن سوزن در انبار کاه" به هیچ وجه دقیق نیست:

"همه ما می توانیم تصور کنیم که یافتن سوزن در انبار کاه چقدر دشوار است. اما یک سوزن هنوز اساسا با علف خشک تفاوت دارد."

او با اشاره به محقق تی بی. مانک، که این استعاره را ابداع کرد.

به اصطلاح "مکالمات نگرانی" (bekymringssamtaler) یکی از ابزارهایی است که پلیس برای مداخله با افرادی که نگرانی های خود را مطرح می کنند، استفاده می کند. این مکالمات به دنبال نکاتی از اعضای خانواده، دوستان یا اعضای عمومی انجام می شود.

لومل تاکید می کند که این ابزار بدون بحث نیست. هیچ تضمینی وجود ندارد که فردی که برای چنین مکالمه ای فراخوانده شده است به سمت و سوی بهتری هدایت شود. در برخی موارد، ممکن است در واقع روند رادیکالیزه شدن را تشدید کند. این یک معضل واقعی برای پلیس و PST است و در گزارش پس از حمله منشاوس در سال 2019 مورد بحث قرار گرفته است.

علیرغم اطلاعیه نگرانی، هیچ گفتگویی با او انجام نشد:

لومل می گوید: "مکالمه نگران کننده می تواند منجر به تغییر نظر شخصی و دریافت کمک شود. اما همچنین می تواند این باور فرد را تقویت کند که مقامات غیردموکراتیک هستند و قصد دارند افرادی مانند او را جلب کنند."

پیشگیری از جرم مستلزم آگاهی از مواردی است که باید از آن پیشگیری کرد. این به اندازه کافی در مورد جنایات "معمولی" چالش برانگیز است، که نسبتا مکرر اتفاق می افتد. در مقایسه، حملات تروریستی بسیار نادر است. پس چگونه می توان الگوها را شناسایی کرد تا مشخص شود از چه چیزی باید جلوگیری کرد و در کجا؟

یک رویکرد رایج مطالعه حملات تکمیل شده و یادگیری از آنها است. به این ترتیب، مجموعه دولتی جدید به آنچه لومل به عنوان قلعه ای غیرقابل نفوذ برای وسایل نقلیه توصیف می کند، با موانع مضاعف در تمام خیابان های فرعی تبدیل شده است. مانند 22 ژوئیه 2011، دیگر هرگز یک خودروی بمب گذاری شده در آنجا قرار نخواهد گرفت.

مثال دیگر، کاشت های بتن متعددی است که در خیابان های عابر پیاده در سراسر اروپا پس از حملات مکرر وسایل نقلیه به عابران پیاده قرار گرفته اند.

لومل خاطرنشان می کند: "ما سعی می کنیم از تکرار اقدامات تروریستی که قبلا رخ داده است جلوگیری کنیم. اما یکی از ویژگی های تعیین کننده اقدامات تروریستی دقیقا این است که آنها به ندرت خود را دقیقا به همان شیوه تکرار می کنند. تروریست ها فعالانه به دنبال روش های جدید و غیرمنتظره هستند و خود را با اقدامات امنیتی وفق می دهند."

ظهور تروریست های انفرادی نیز مشکلاتی را برای مقامات ایجاد می کند. هنگامی که تروریست ها به تنهایی عمل می کنند، لزوما هیچ ارتباطی برای نظارت یا هشدار وجود ندارد:

پروفسور می گوید: «حمله 22 ژوئیه این موضوع را به شدت مورد توجه قرار داد.

گزارش پس از حمله پراید در انتقاد از پلیس و PST بیش از همه پیش می رود.

کمیته به این نتیجه رسید که اگر PST هشداری که پنج روز قبل از سرویس اطلاعاتی دریافت شده بود، به گونه‌ای دیگر برخورد می‌شد، می‌توانست از حمله جلوگیری شود. پلیس و PST همچنین به دلیل عدم کشف تصویری از پرچم در حال سوختن پراید در صفحه فیس بوک آرفان بهاتی و اتصال آن به تهدید مورد انتقاد قرار گرفتند. بهاتی بعدا به اتهام همدستی در این حمله محکوم شد. او از محکومیت خود درخواست تجدید نظر کرده است و پاییز امسال در دادگاه تجدیدنظر در حال رسیدگی است.

کمیته نتیجه گیری کرد که PST سر خود را خنک تر از حد لازم نگه می دارد. این به «فرهنگ احتیاط» (forsiktighetskultur) نسبت داده شد که کمیسیون 22 ژوئیه نیز از PST انتقاد کرده بود.

لومل می‌گوید: "متاپور قطعا در رادار بود و آنها صحبت‌های نگران‌کننده‌ای انجام داده بودند. مواردی بود که پیگیری نشد. اما تا جایی که انتظار می‌رود کسی علیه پراید مرتکب وحشت شود، بیشتر مردم تصور می‌کنند که این اتفاق در طول خود رژه رخ دهد."

بنابراین، او تمایلی به انتقاد مستقیم از پلیس به دلیل "سرکشی بیش از حد" ندارد:

او می‌گوید: «بعد از یک حمله تروریستی کامل می‌توان گفت که مقامات سر خود را خیلی خونسرد نگه داشته‌اند.

این پروفسور می گوید که جایگزین به معنای تحت نظر قرار دادن تعداد زیادی از شهروندان بی گناه بدون کاهش خطر تروریسم است.

او خاطرنشان می کند که این نیز با اهداف کلی تروریست ها همسو است. "کتاب بازی" تروریست ها دقیقا با هدف گسترش ترس، بسیج ناامیدی و خشم علیه مقامات و ایجاد تفرقه بین گروه های مختلف در جامعه است.

پیام پروفسور این نیست که نمی توان از تروریسم جلوگیری کرد.

او تاکید می کند: "دیدگاه صفر - این ایده که مقامات باید و باید بتوانند به طور مطلق تمام اقدامات تروریستی را متوقف کنند - غیر واقعی است. اما هر روز از تروریسم جلوگیری می شود."

در اینجا PST و پلیس نقش مهمی دارند. با این حال، پروفسور بیشترین اهمیت را به «جامعه ما» نسبت می‌دهد - که عملا در آغاز گزارش کمیسیون 22 ژوئیه، «سرزنش» به آن نسبت داده شد.

لومل تاکید می کند که "جامعه ما" از طریق خدمات رفاهی، مدارس، مراقبت های بهداشت روانی، بازار کار و جوامع محلی از افراط گرایی و تروریسم جلوگیری می کند. این مکانیسم های پیشگیرانه اساسی کم تهاجمی ترین و مؤثرترین هستند، اما اغلب از تحقیقات مربوط به تروریسم حذف می شوند، تا حدی به این دلیل که اندازه گیری آنها دشوارتر است.

لومل خاطرنشان می کند که کمیسیون 22 ژوئیه به دلیل محدودیت های زمانی از تحقیق در مورد این مکانیسم ها منصرف شد:

"نتیجه تمرکز انحصاری بر علل نزدیک و فوری حمله تروریستی، مانند اقدامات امنیتی در مجتمع دولتی، کار PST برای شناسایی آمادگی ها برای تروریسم، و کنترل جامعه بر سلاح ها و مواد منفجره بود."

هایدی مورک لومل، "چگونه جامعه ما می تواند اجازه دهد که این اتفاق بیفتد؟" ایده قابل پیشگیری حملات تروریستی و پیامدهای آن، مجله جرم شناسی نوردیک (2026). DOI: 10.18261/njc.28.1.7

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →