چرا خرگوش فروتن ممکن است بدترین گونه معرفی شده استرالیا باشد؟

نوشته اینا اسمیت، النا اسمرتینا، گفتگو

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

توماس آستین، دامدار قرن نوزدهمی، دلتنگ غربت بود. او مشتاق سرگرمی های خانه اش در انگلستان بود، به ویژه شکار خرگوش. او از خانواده اش خواست تا برایش خرگوش بفرستند.

در روز کریسمس در سال 1859، حدود دوجین خرگوش وحشی و اهلی وارد استرالیا شدند.

آستین با خوشحالی آنها را در ملک بارون پارک خود در نزدیکی جیلونگ رها کرد. آستین یکی از اعضای انجمن سازگاری ویکتوریا در میان بسیاری از افرادی بود که برای آوردن گونه های جانوری اروپایی به استرالیا تلاش می کرد. او بعدا در مورد تلاش‌هایش نوشت: «معرفی چند خرگوش می‌تواند آسیب چندانی به همراه نداشته باشد و علاوه بر مکانی برای شکار، فضای خانه را نیز به ارمغان بیاورد».

خرگوش های اهلی ابتدا با اولین ناوگان به استرالیا آمدند. اما این معرفی ها خرگوش های اهلی بودند و تثبیت نشدند.

خرگوش های آستین رفتار متفاوتی داشتند، زیرا آنها از ذخایر ژنتیکی وحشی بودند و برای ایجاد جمعیت های خودپایدار بسیار مناسب تر بودند. این خرگوش ها یکی از مخرب ترین تهاجمات بیولوژیکی در تاریخ استرالیا را آغاز کردند. به هر حال خرگوش ها مانند خرگوش ها رشد می کنند.

طولی نکشید که خرگوش ها از حالت مطلوب به نامطلوب تبدیل شدند. در دهه 1950، دانشمندان CSIRO شروع به انتشار کنترل‌های زیستی - ویروس‌های کشنده برای خرگوش‌ها کردند. تعداد خرگوش ها در حال حاضر حدود 200 میلیون تخمین زده می شود که بسیار کمتر از یک قرن پیش است. با این حال، خرگوش ها انعطاف پذیر هستند. آنها یکی از گسترده ترین و مضرترین گونه های مهاجم استرالیا هستند - شاید حتی بدترین آنها.

با گسترش خرگوش ها در سراسر قاره، تعداد آنها به نسبت طاعون افزایش یافت. کشاورزان به دلیل توانایی آنها در غذا خوردن از طریق مراتع، پخش علف های هرز و حفاری علف های هرز از آنها متنفر بودند.

کشاورزان ناامید به تله ها و سموم متوسل شدند، در حالی که بسیاری از مردم به عنوان خرگوش کار می کردند. برخی از کشاورزان مجبور به ترک املاک خود شدند.

در سال 1901، مقامات استرالیای غربی دیدند که خرگوش ها در حال نزدیک شدن هستند و شروع به ساختن حصارهای بسیار طولانی برای جلوگیری از ورود آنها کردند. بی معنی بود تا سال 1920، استرالیا حدود 10 میلیارد خرگوش داشت.

خرگوش‌ها به‌عنوان چرندگان بسیار کارآمد، برای دریافت غذا با سنگ‌پایه‌های در خطر انقراض پای زرد و دم برس‌دار، وامبت‌های پوزه‌دار جنوبی و بسیاری دیگر از گیاه‌خواران بومی رقابت می‌کنند.

خرگوش ها روزانه تا یک سوم وزن بدن خود را مصرف می کنند. حتی در تراکم های بسیار کم، آنها می توانند رشد مجدد درختان و بوته های بومی را با چرای انتخابی متوقف کنند. حفر علف های هرز بزرگ می تواند فرسایش را افزایش دهد، زمین های اطراف را تخریب کند و گسترش علف های هرز مهاجم را تسریع کند.

خرگوش ها در ساخت خرگوش های بیشتر خوب هستند. یک گوزن می تواند باردار شود و حدود 30 روز بعد بین 3 تا 8 بچه گربه به دنیا بیاورد. یک گوزن می تواند تا 50 بچه گربه در سال تولید کند. خرگوش های جوان از حدود 4 ماهگی شروع به تولید مثل می کنند.

باروری محض آنها کنترل آنها را برای شکارچیان بومی یا معرفی شده سخت می کند. در برخی مناطق استرالیا، خرگوش های اروپایی می توانند در تمام طول سال تولید مثل کنند.

در نتیجه، خرگوش های استرالیا بیش از 300 گونه از حیوانات و گیاهان بومی را تهدید می کنند.

خرگوش ها همچنین منبع فراوانی از طعمه برای روباه ها و گربه های وحشی هستند، دو گونه معرفی شده که در استرالیا به شکارچیان راس تبدیل شده اند. این شکارچیان فرصت طلب، بیبی ها، باندیکوت ها، مارمولک ها و پرندگان در معرض تهدید را نیز می کشند و می خورند. روباه ها همچنین بره ها و سایر دام های جوان را هدف قرار می دهند که منجر به خسارات عمده برای کشاورزان می شود.

بزرگی جمعیت خرگوش از تعداد زیادی گربه و روباه حمایت می کند و باعث تشدید آسیب به گونه های بومی می شود.

در دهه 1950، دانشمندان در CSIRO تحقیق کردند و سپس اولین کنترل بیولوژیکی برای خرگوش ها، ویروس میکسوما را منتشر کردند. این ویروس باعث ایجاد بیماری کشنده میکسوماتوز می شود که تعداد خرگوش ها را در برخی مناطق تا 95 درصد کاهش می دهد.

با گذشت زمان، خرگوش های زنده مانده در برابر ویروس میکسوم مقاومت کردند.

در سال 1984، ویروس دیگری در خرگوش های خانگی در چین شناسایی شد. کالیسی ویروس خرگوش - که به عنوان ویروس بیماری خونریزی دهنده خرگوش نیز شناخته می شود - در بسیاری از کشورها خرگوش ها را آلوده کرده است.

در سال 1995، دانشمندان آزمایش کالیسی ویروس را در جزیره واردانگ استرالیای جنوبی آغاز کردند. این یک کاندیدای کنترل زیستی ایده آل بود، زیرا فقط خرگوش ها را آلوده می کرد، در محیط پایدار بود و باعث بیماری با شروع و پیشرفت سریع می شد.

در طول آزمایش، ویروس توسط مگس ها به سرزمین اصلی منتقل شد. در طبیعت، در کاهش تعداد خرگوش‌ها بسیار مؤثر بود، اگرچه خرگوش‌های زنده‌مانده شروع به ایجاد ایمنی کردند.

حدود 20 سال بعد، یک سویه جدید بسیار خطرناک در اروپا ظاهر شد و به استرالیا گسترش یافت، جایی که تعداد خرگوش‌ها را 60 درصد کاهش داد.

در سال 2017، مقامات یک سویه جدید از کالیسی ویروس را منتشر کردند که به نام K5 شناخته می شود تا اثربخشی گونه های ویروس در گردش طبیعی را افزایش دهد.

امسال افزایش شدید تعداد خرگوش ها گزارش شده است. ما هنوز نمی دانیم که آیا این به دلیل زمستان ملایم و رشد گیاه پس از بارندگی خوب، کاهش اثر بخشی ویروس های در گردش است یا هر دو.

بنابراین چگونه می توانیم قبل از اینکه خرگوش ها دوباره از کنترل خارج شوند، در بالای این روند قرار بگیریم؟

در CSIRO، ما یک روش جدید برای رشد کلسی ویروس خرگوش در آزمایشگاه توسعه داده‌ایم تا انتخاب انواع جدید با پتانسیل افزایش کنترل را تسریع کنیم.

ما همچنین در حال ردیابی سویه‌های ویروس در گردش در استرالیا هستیم تا فعالیت ویروس‌های کنترل زیستی مختلف خرگوش را ترسیم کنیم. هر کسی می تواند نمونه هایی از لاشه خرگوش را برای آزمایش از طریق پروژه علمی شهروندی ما ارسال کند.

محققان CSIRO بررسی راه‌حل‌های طولانی‌مدت مانند کنترل زیستی ژنتیکی (که معمولا به عنوان محرک‌های ژنی شناخته می‌شوند) برای آفات کلیدی از جمله خرگوش را آغاز کرده‌اند.

در حالی که ویروس‌های خرگوش برای مدتی بسیار خوب عمل می‌کنند، اما گلوله نقره‌ای نیستند.

برای پایین نگه داشتن تعداد در درازمدت، ما باید ویروس ها را با روش های دیگر کنترل مانند طعمه گذاری، بخور دادن و از بین بردن خرگوش ها و در نهایت فناوری های جدید مانند محرک های ژنی ترکیب کنیم.

اگر کاری نکنیم، یک بار دیگر با یک طاعون واقعی خرگوش مواجه خواهیم شد. تحت کنترل نگه داشتن آنها ضروری است.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.