چرا رای دهندگان (در نهایت) شکستی تاریخی به ترامپ دادند؟

جیمز تالاریکو، نماینده ایالتی، نامزد دموکرات سنای تگزاس، در 23 اکتبر 2026 در آستین، تگزاس، در خارج از واتابرگر به هواداران خوش آمد می گوید. تالاریکو سه شنبه شب بزرگ را برد. | سرجیو فلورس/ گتی ایماژ

در 3 مه 2016 - شبی که دونالد ترامپ عملا برای اولین بار نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری را به دست آورد - سناتور آن زمان. لیندسی گراهام در توییتی نوشت: «اگر ترامپ را نامزد کنیم، نابود می‌شویم و سزاوار آن خواهیم بود».

گراهام در ابراز چنین احساساتی به ندرت تنها بود. سناتور تد کروز، فرماندار سابق تگزاس، جب بوش، و اکثر تحلیلگران سیاسی تقریبا همین را گفتند. به هر حال، چگونه نامزد کردن یک ستاره واقعیت غیرمحبوب، ناپسند و اقتدارگرا - با تخصص بیشتر در سخت‌گیری پیمانکاران تا تدوین سیاست‌ها - می‌تواند یک حزب سیاسی بزرگ را به چیزی جز تباهی سوق دهد؟

سه‌شنبه شب، حسابی که گراهام پیش‌گویی کرده بود، سرانجام رسید، تنها یک دهه عقب‌تر از برنامه.

در زمان نگارش این مقاله، به نظر می‌رسد که حزب دموکرات در 9 ایالت از 10 ایالت برتر سنا، از جمله سنگرهای همیشگی جمهوری‌خواهی مانند کانزاس، تگزاس و کارولینای جنوبی، پیروز خواهد شد. و دموکرات ها در میدان جنگ دهم (آلاسکا) پیروز می شوند، در حالی که حداقل 255 کرسی مجلس را به دست می آورند. سپس یک مسابقه یازدهم وجود دارد که تقریبا هیچ کس آمدن (می سی سی پی) را ندید که به سمت سیم حرکت می کند. سهم این حزب از آرای کنگره ملی کاملا مشخص نیست. اما بسیاری از تحلیلگران انتظار دارند که این بزرگترین پیروزی هر یک از طرفین از دهه 1970 باشد.

در میان بسیاری از جمهوری خواهانی که توسط این «سونامی آبی» کشته شدند، خواهر گراهام، دارلین بود که ترامپ پس از مرگ لیندزی در اوایل سال جاری، او را به عنوان نامزد حزب جمهوری خواه در کارولینای جنوبی انتخاب کرد.

از یک زاویه، این نتایج شگفت انگیز است. ما در نیم قرن گذشته موجی به این بزرگی ندیده بودیم. و هر انتخابات قبلی پس از سال 2016 تردیدهایی را در مورد امکان چنین شکست دموکرات ها ایجاد می کرد. به هر حال، دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای سال 2018 به پیروزی رسیدند، اما با این وجود نتوانستند کنترل سنا را به دست آورند، زیرا رای دهندگان ایالت قرمز همچنان تمایل زیادی به حمایت از نامزدهای دموکرات نداشتند.

عقل متعارف بر این باور بود که ملی شدن انتخابات - و قطبی شدن رأی دهندگان - به دورانی پایان داد که نامزدهای دموکرات خاص می توانستند در ایالت هایی با اکثریت جمهوری خواه رقابت کنند.

دیگر نه. نتایج روز سه‌شنبه دقیقا همان چیزی است که بسیاری در اوایل سال 2016 انتظار داشتند، قبل از اینکه ترامپ نشان دهد که از نظر سیاسی قدرتمندتر از آن چیزی است که اکثر منتقدانش تصور می‌کردند.

همه اینها این سوال را ایجاد می کند: چرا حالا؟ چرا ترامپ در سال 2026 توانست سرزنش دورانی رای دهندگان آمریکایی را برانگیزد، اما در انتخابات قبلی نه؟

این تا حدی "اقتصاد، احمقانه" است

به قول مشاور افسانه ای دموکرات جیمز کارویل، قابل قبول ترین پاسخ این است که «اقتصاد، احمقانه».

همانطور که در سال 2016 مشخص شد، رای دهندگان آمریکایی، غیرلیبرالیسم یا بی تجربگی ترامپ را مانند نخبگان جریان اصلی رد صلاحیت نمی دانستند. و برخی بر این باور بودند که مجریان تجاری برای مدیریت اقتصاد مناسب هستند یا حداقل تغییرات اقتصادی خوشایند را ایجاد می کنند.

در بیشتر دوره اول ریاست جمهوری خود، ترامپ به نظر می رسید که این تصور را تأیید می کرد و بر تورم پایین و اشتغال کامل نظارت داشت. در دسامبر 2019، نظرسنجی سی ان ان نشان داد که رای دهندگان از اقتصاد ایالات متحده بیش از دو دهه گذشته راضی هستند. (البته سال 2020 تحولات اقتصادی را به همراه خواهد داشت، اما بسیاری از آمریکایی ها ترامپ را مقصر این همه گیری نمی دانستند.)

کارآیی ظاهری اقتصادی ترامپ کمتر از تایید او و عملکرد انتخاباتی جمهوری‌خواهان در دوره اول بود. و او را به یک نامزد ضد تورم تا حدودی معتبرتر در سال 2024 تبدیل کرد.

با این حال، پس از انتخاب مجدد، ترامپ کمتر از صفر علاقه ای به مهار هزینه های زندگی نشان داد. در عوض، او با تحمیل تعرفه‌های کلان بر اکثر کالاهای وارداتی و ایجاد یک بحران جهانی انرژی با جنگ خود در ایران، فعالانه قیمت‌ها را بالا برد.

مورد دوم به ویژه تأثیرگذار بود. بین فوریه (زمانی که جنگ شروع شد) و روز انتخابات، هزینه های انرژی آمریکایی ها همراه با برتری نظرسنجی دموکرات ها به شدت افزایش یافت.

کل موضوع «کابوس استبدادی» نیز اهمیت داشت

اگرچه زمینه اقتصادی احتمالا بزرگ‌ترین محرک حسابرسی دیرهنگام جمهوری‌خواهان است، اما توضیح آن کافی نیست. اقتصاد 2026 عالی نیست. اما همچنین یک فاجعه کامل نیست. نرخ تورم آمریکا کمی زیر 4 درصد است. در نوامبر 2022، زمانی که جو بایدن مورد سرزنش میان مدت بسیار کمتری قرار گرفت، بیش از 7 درصد بود. در همین حال، نرخ بیکاری کشور ما 4.2 درصد است. در نوامبر 2010، نزدیک به 10 درصد بود، با این حال حزب جمهوری خواه سهم کمتری از آرای ملی را نسبت به دموکرات ها که ظاهرا سه شنبه شب کسب کردند، به دست آورد.

پس برای توضیح مقیاس ریزش حزب جمهوری‌خواه، نمی‌توانیم تنها به عوامل مادی تکیه کنیم.

درست است که ترامپ از زمانی که نامزدی خود را در سال 2015 معرفی کرد، یک عوام فریب غیرلیبرال بوده است. و البته، او در سال 2021 بدون هدر دادن توانایی سیاسی خود، شورش شورشی را در کاپیتول هیل برانگیخت.

با این وجود، شخصیت ظالمانه و مستبد پروژه سیاسی ترامپ در دو سال گذشته بیش از هر زمان دیگری برهنه بود. اولین دولت ترامپ شعارهای ملی گرایانه سفید را از حساب های آژانس فدرال به طور منظم توییت نمی کرد. مهم‌تر از آن، این امر اجرای قوانین مهاجرت داخلی را به اندازه کاخ سفید ترامپ دوم افزایش نداد.

ماهیت بی رویه اجرای ICE در دو سال گذشته بسیاری از رای دهندگان لاتین تبار را که در سال 2024 با ترامپ گرم شده بودند، بیگانه کرد. نظرسنجی اخیر NBC News/Telemundo نشان داد که 65 درصد از رای دهندگان لاتین تبار ICE را تایید نمی کنند، در حالی که نزدیک به یک چهارم گفتند که شخصا فردی را می شناسند که در دو سال گذشته بازداشت یا اخراج شده است. سه‌شنبه شب، شهرستان‌های لاتین تبار به‌شدت در برابر جمهوری‌خواهان تاب زدند.

در همین حال، تمایل ترامپ برای چشم پوشی از قتل دو شهروند آمریکایی توسط ماموران ICE - همراه با حملات گسترده تر او به آزادی های مدنی و یکپارچگی دولت - ممکن است به میزان بی سابقه ای مخالفت او را تحریک کرده باشد.

هزینه های ترامپیسم ممکن است طولانی باشد

هنوز مشخص نیست که آیا حزب جمهوری خواه بهای پایداری برای معامله فاوستی خود با ترامپ خواهد پرداخت یا خیر. لیندسی گراهام در اوایل سال 2016 - قبل از اینکه خودش تبدیل به یک ترامپ‌باز شود - پیش‌بینی کرد که نامزدی ترامپ نه تنها به قیمت انتخابات 2016 برای جمهوری‌خواهان تمام می‌شود، بلکه «حزب را برای دهه‌های آینده نابود خواهد کرد».

احتمال کمی وجود دارد که جمهوری‌خواهان برای یک نسل از نظر سیاسی بی‌ربط باشند. اما اینکه دقیقا چگونه از گوشه ای که ترامپ آن را به سمت آن سوق داده است، منحرف خواهد شد، باید دید. حزب باید آشکارا برند خود را از رئیس جمهور متمایز کند. با این حال، مقامات منتخب باقی‌مانده آن عمدتا از حوزه‌های قضایی عمیقا طرفدار ترامپ هستند. و بر خلاف جورج دبلیو بوش پس از سال 2008، ترامپ بعید به نظر می‌رسد که به آرامی از حزبش که او را انکار می‌کند، تبعیت کند.

آینده هر چه باشد، جمهوری خواهان به زودی فقدانی به این بزرگی را فراموش نخواهند کرد. بعید است که نتایج روز سه‌شنبه طعم عوام‌فریبی غیرلیبرال را از بین ببرد. اما رهبر بعدی جمهوری خواهان ممکن است قبل از راه اندازی جنگ های تجاری (یا واقعی) جدید، چشمک زدن به نئونازی ها یا اجازه دادن به ماموران فدرال برای اعدام شهروندان آمریکایی تردید کند.

هزینه های سیاسی ترامپیسم در واقع فوق العاده بالا بود. فقط 10 سال طول کشید تا این صورت حساب سررسید شود.