چرا سیاست مقرون به صرفه بی سوادی اقتصادی را ایجاد می کند؟

از میان تمام خشم‌ها و خیانت‌هایی که دونالد ترامپ علیه او مرتکب شده است - توسط زیردستان ناسپاس، توسط دادستان‌های بداخلاق، توسط روزنامه‌نگاران خیانتکار - شاید غم‌انگیزترین شکست او با یک کلمه ساده باشد. او در تبلیغاتی در جریان مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری 2024 خود اعلام کرد: «از روز اول، تورم را به سرعت شکست خواهیم داد و آمریکا را دوباره مقرون به صرفه خواهیم کرد». یک سال بعد، ترامپ اعتراف کرد که همچنان به این کلمه علاقه دارد.

رئیس‌جمهور در سخنانی در نشستی که به میزبانی مک‌دونالدز برگزار شد، وعده رفاه قریب‌الوقوع را داد: «این با ساختن آمریکا شروع می‌شود، ما باید انجام دهیم - کلمه مقرون به صرفه است - و مقرون به صرفه بودن باید حرف ما باشد، نه آنها.» این روزها، این کلمه، مانند همه دشمنان ترامپ، هدف مکرر توهین آمیز است. رئیس‌جمهور مفهوم مقرون‌به‌صرفه را به‌عنوان «کار فریبکارانه» دمکراتیک، «کلمه‌ای جدید—هیچ‌کس این کلمه را نشنیده» و از همه مهم‌تر از همه، «جعلی» توصیف می‌کند.

دلایل این خصومت لغوی روشن است. واژه‌ای که رئیس‌جمهور زمانی در سال 2024 با تأثیرات زیادی علیه دموکرات‌ها به کار می‌برد، اکنون با تأثیری به ظاهر برابر توسط مخالفانش علیه او استفاده می‌شود. مقرون به صرفه بودن موضوع وحدت بخش دموکرات ها است، که علیرغم عدم انسجام آنها در تقریبا هر موضوع دیگری، ممکن است برای بردن آنها به پیروزی در انتخابات میان دوره ای نوامبر کافی باشد. (نیت سیلور تخمین می‌زند که در رای‌گیری عمومی کنگره، دموکرات‌ها با 7.5 درصد پیشتاز هستند.) و جای تعجب نیست.

تورم همچنان بالاست قیمت بنزین که ترامپ در سال 2024 وعده داده بود به کمتر از 2 دلار در هر گالن خواهد رسید، اکنون به لطف جنگ رئیس جمهور با ایران به بالای 4 دلار رسیده است. نرخ وام مسکن که به گفته ترامپ به 2 درصد کاهش خواهد یافت، در عوض نزدیک به 7 درصد است.

[مارک نوویکوف: قیمت بنزین ممکن است برای جمهوری خواهان هزینه میان دوره ای داشته باشد]

اما دموکرات ها نباید انتظار داشته باشند که در اینجا به سود خود ادامه دهند. به احتمال زیاد، وارونگی عود خواهد کرد. شما می توانید تصور کنید که آمریکا وارد یک سیاست پایدار مقرون به صرفه می شود، که در آن استدلال ها همیشه یکسان است اما موضع متهم و متهم بسته به اینکه چه کسی قدرت را در دست دارد، مبادله می شود.

برای مثال، دموکرات‌ها متعهد می‌شوند که اگر در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شوند، برای هزینه‌های کمتر «غذا، مسکن، مراقبت از کودکان و مراقبت از سالمندان» مبارزه خواهند کرد. شاید چنین رقابتی مفید باشد. به احتمال زیاد، سیزیفی خواهد بود - یک چرخه بی پایان از اتهام، ناامیدی، و سرزنش.

سه دلیل برای بدبینی وجود دارد. اولین مورد این است که سیاست های مقرون به صرفه، بستر مناسبی برای ایده های سیاستی بی سواد اقتصادی است. عصبانیت عمومی از تورم معمولا به دلیل افزایش تجمعی قیمت ها در طول سال ها است. اما به معنای واقعی کلمه کاهش قیمت ها بسیار دشوار است، حتی اگر این چیزی باشد که رای دهندگان می خواهند. در این محیط سرسام آور، ایده های بی اعتباری مانند کنترل قیمت ها و حتی ارائه مستقیم کالاها - همانطور که زهران ممدانی شهردار نیویورک در تلاش است با فروشگاه های خواربار فروشی دولتی - دوباره احیا می کند.

سیاست مقرون‌به‌صرفه همچنین تلاش‌های بی‌رویه برای رشوه دادن به رای‌دهندگان را تشویق می‌کند، زیرا ترامپ با تعهد خود سعی کرد در صورتی که جمهوری‌خواهان کنترل کنگره را حفظ کنند، ۵۰۰۰ دلار به هر بزرگسال آمریکایی بدهد. (این هم دلیلی برای اضافه کردن 1.3 تریلیون دلار دیگر به بدهی ملی 40 تریلیون دلاری آمریکا و هم راه بسیار خوبی برای تشدید تورم است.)

[از شماره اوت 2026: تله "سوسیالیسم مصرف کننده"]

مشکل دوم سیاست مقرون به صرفه این است که این راه حل های پیشنهادی با آنچه اعتماد رأی دهندگان به دولت باقی مانده است، چه می کند. در هر چرخه انتخاباتی، سیاستمداران وعده‌هایی برای کاهش گسترده قیمت‌ها می‌دهند، آن‌ها را در آگهی‌های منظمی بسته‌بندی می‌کنند، و بارها این وعده‌ها را به رای‌دهندگان می‌فرستند، فقط برای اینکه این وعده‌ها عملی نشوند – زیرا از ابتدا قابل اجرا نبودند. این ممکن است به اندازه خشم و عصبانیت، بی‌تفاوتی را در میان رای‌دهندگان برانگیزد.

این امر همچنین مخالفت با قدرت را تشویق می‌کند که توضیح می‌دهد چرا آمریکایی‌ها در هر انتخابات ریاست‌جمهوری از سال 2016، نامزد حزب چالش‌برانگیز را انتخاب کرده‌اند.

مشکل سوم هزینه تجمعی سیاست های کوتاه مدت استطاعت است. هیچ یک از احزاب در این چرخه انتخابات اشاره زیادی به بدهی ملی نمی کنند، حتی اگر ایالات متحده برای اولین بار در تاریخ از 1 تریلیون دلار هزینه بهره در سال جاری فراتر رفته است. با وجود اینکه اقتصاد آمریکا در رکود نیست و این کشور فقط در جنگ خفیف قرار دارد، کسری هزینه‌ها نشانه‌ای از کاهش نشان نمی‌دهد. اما هیچ انگیزه سیاسی وجود ندارد که نشان دهد چنین هزینه هایی نمی تواند ادامه یابد.

در عوض، دموکرات ها به طور سنتی هزینه های اجتماعی و یارانه های جدید را پیشنهاد می کنند، در حالی که جمهوری خواهان کاهش کلی مالیات را پیشنهاد می کنند. رویکرد جدید که مورد علاقه پوپولیست‌ها است، ارائه هر دو است: عبدالالسید، نامزد دموکرات‌ها برای انتخابات مجلس سنا در میشیگان، «معافیت از هزینه‌های زندگی از مالیات‌های فدرال تا سقف 50000 دلار» را در نظر گرفته است و در عین حال، مدیکر برای همه و مراقبت از کودکان جهانی را ایجاد می‌کند که باید توسط ثروتمندان پرداخت شود. اشلی هینسون، نامزد جمهوری خواهان برای انتخابات مجلس سنا در آیووا، حمایت بیشتری از دولت برای خرید خانه، مراقبت از کودکان، و بیمارستان های روستایی و در عین حال کاهش مالیات ها ارائه می کند.

چرا از کل شرکت سیاست‌گذاری مقرون‌به‌صرفه ناراحت باشیم؟ آیا کار مقامات منتخب ظاهرا بهبود زندگی رای دهندگانشان نیست؟ بله، در واقع. و البته هنوز هم می‌توان با سیاست‌های خوب دولتی قیمت‌ها را به‌طور دائمی کاهش داد: مثلا می‌توانید با کاهش محدودیت‌ها در ساخت و ساز، هزینه مسکن را به آرامی کاهش دهید، یا با افزایش عرضه پزشک، هزینه‌های بهداشتی را کاهش دهید.

این امر مستلزم بردباری و پیچیدگی از سوی سیاستمدار است - و متأسفانه، هر دو ویژگی در اقتصاد توجه سیاسی فعلی به طور منفی انتخاب شده اند. بهتر است با وعده‌های سریع‌تر برای مسدود کردن اجاره‌بها یا ملی‌کردن نظام سلامت تیتر روزنامه‌ها شود. شما می توانید با خیال راحت فرض کنید که در پایان دوره های میان دوره ای، انتخابات ریاست جمهوری 2028 به طور جدی آغاز خواهد شد و مقرون به صرفه بودن یکی از کلیدواژه های آن خواهد بود. همچنین می‌توانید از انبوه ایده‌های بدی که ایجاد می‌شود، ترسید.