چرا شکست ترامپ نباید خیلی لیبرال ها را تشویق کند

در ماه آوریل، ویکتور اوربان، نخست وزیر مجارستان، سرانجام قدرت را از دست داد. جورجیا ملونی همتای ایتالیایی او و "خواهر مسیحی" او در مورد همه پرسی بزرگ درست قبل از آن قضاوت اشتباهی کرد. ماه گذشته، دو جناح راست در انتخابات ریاست جمهوری شکست خوردند: فلاویو بولسونارو در برزیل، الکساندر ووچیچ در صربستان. اصلاحات نایجل فاراژ در بریتانیا، که در سال 2025 31 درصد رای‌دهی کرد، که برخی از آنها در رای‌دهی پراکنده موفق بودند، از آن زمان تاکنون 10 درصد کاهش یافته است.

هرچه که لاتین برای «سال نسبتا بد» باشد - annus horribilis بسیار قوی است - پوپولیسم در یک سال زندگی می کند. شکست جمهوری خواهان آمریکا در روز سه شنبه اوج آن است. نه یک مجلس کنگره، بلکه هر دو در انتخابات میان دوره ای به دست دموکرات ها افتاد.

چطور به این نتیجه رسید؟ در پایان، دونالد ترامپ، مانند بسیاری از پوپولیست ها، ذره اقتصادی پوپولیسم را فراموش کرد. علاوه بر علاقه به تعرفه‌ها و آتش‌بس در جنگ علیه اوباماکر، تشخیص او از یک جمهوری‌خواه آزاد سال گذشته دشوار است. زمانی که مصرف کنندگان به طور کلی راضی بودند، این یک نکته کوچک بود. وقتی تورم افزایش یافت، تبدیل به یک بدهی انتخاباتی شد.

گفته می شود تورم برای مدیران فعلی کشنده است. اما لولا در برزیل زنده ماند. اندی برنهام نخست وزیر بریتانیا در نظرسنجی ها پیروز شده است. در سال 2026، سیاستمدارانی که تورم واقعا مجازات می‌کنند، کسانی هستند که سنگدل به نظر می‌رسند. طی سال گذشته، در حالی که مصرف‌کنندگان ناله می‌کردند، ترامپ و نزدیکانش بیش از یک میلیارد دلار سود پیش از مالیات کسب کردند که بخشی از آن از بخش ارزهای دیجیتال بود. تقریبا نیمی از رای دهندگان جمهوری خواه در سال 2024، که اصلا به استقلالی ها اهمیتی نمی دهند، با اشاره به "فساد، خودفروشی و تضاد منافع" کاخ سفید به عنوان یک نگرانی وارد انتخابات میان دوره ای شدند.

چیزهایی که رای دهندگان در زمان پایین بودن تورم به آنها اهمیت نمی دادند - که به عنوان بخشی از جذابیت ماگا به سخره گرفته می شد - اکنون آنها را از بین می برد.

دوستان خارجی ترامپ نیز با همین مشکل مواجه هستند. فاراژ به خاطر یک هدیه اعلام نشده 5 میلیون پوندی که حتی در لندن دستمزد زندگی است، تحت تحقیق است. فلاویو؟ تحقیقات پولشویی اوربان؟ اتهامات سرمایه داری دوست چپ بی گناه نیست، اما سیاستمداران راست چنان نقطه کوری برای این چیزها دارند، برای رنجشی که در شرایط سخت ایجاد می کند، که لقب «پوپولیستی» به آنها چاپلوسی بیش از حد به نظر می رسد.

حتی جدای از خودفروشی یا سوء ظن به آن، موضوع سیاست اقتصادی نیز وجود دارد. ماگا در این مورد دو راه دارد. این جنبشی از «مردم واقعی» و همچنین جاسوسان بیت کوین، دولت پدرانه و همچنین آزادی خواهی فناوری، غرب میانه غیرصنعتی شده و همچنین کمربند آفتابی با مالیات کم است. چیزی در مقطعی قرار بود تضادهای داخلی را غیرقابل دفاع کند. تورم مصرف کننده بود. اینکه برخی از افزایش قیمت‌ها ناشی از جنگ ترامپ در ایران است، فقط به شعر لحظه‌ی تاریخی می‌افزاید.

این که پوپولیست ها اغلب رهبران پولدار را انتخاب می کنند کمکی نمی کند. ترامپ، مانند فلاویو، پسر خوش شانسی است. فاراژ، مانند بوریس جانسون، به مدرسه خصوصی در کشوری رفت که تنها حدود 6 درصد از مردم این کار را انجام می‌دهند. اگر این مردان چپ های اقتصادی بودند - به قول ژو انلای "خائنان طبقه ما" - امتیاز آنها مشکلی نداشت. در واقع، اگر تورم 1.8 درصد بود، مشکلی نبود. اما امتیاز و غرایز مقررات زدایی و افزایش قیمت مصرف کننده و ادعای خود غنی سازی؟ این باعث می‌شود که قاب‌بندی آن‌ها به‌عنوان غیرقابل لمس بسیار آسان باشد.

توجه داشته باشید که دو تا از موفق‌ترین پوپولیست‌ها، ملونی و نارندرا مودی هندی، واقعا از توده‌هایی هستند که آنها را رمانتیک می‌کنند.

پوپولیسم آمریکایی می تواند در دوره های میانی دوام بیاورد، اما به شکل های متفاوت: کمتر منحط و آزادیخواه، کمتر مورد ضرب و شتم میلیاردرها. اما تحت رهبری چه کسی؟ استیو بنن یک پوپولیست اقتصادی است - یک بدبین به هوش مصنوعی - اما تقریبا یک دهه از زمانی که او یکی از اعضای کاخ سفید بود می گذرد. به نظر می رسد جی دی ونس درک می کند که جمهوری خواهان باید روحیه طبقه کارگر سال 2016 را بازیابی کنند. سوال این است که آیا اکثر محافظه کاران آنلاین هرگز بر تعامل با پستانداران سه بعدی تسلط خواهند داشت یا خیر. نبوغ ترامپ انجام دادن و گفتن حرف های افراطی بدون اینکه افراد عجیب و غریب را به زبان بیاورد.

وقتی زیردستان او این کار را انجام می دهند، شما برای آینده جنبش می ترسید.

شاید زمان بدون توجه به سیاست‌های ترامپ، ترامپ را سرنگون کند. پوپولیست هایی که بهترین نظرسنجی را انجام می دهند، مانند فرانسوی ها و آلمانی ها، کسانی هستند که هرگز حکومت نکرده اند. بقیه چیزی دارند که یک پلیس بریتانیایی ممکن است آن را «قبلی» بنامد. فلاویو به رژیم پیرمردش گره خورده است. فاراژ، اگرچه هرگز پست وزارتی نداشته است، اما از سال 2016، برگزیت، فراایده حاکم بر بریتانیا را در نویسندگی مشترک خود نوشته است. ترامپ در دومین دوره ریاست جمهوری خود و دهه نهم است. قرار نیست آخرین دوره میان دوره ای یک رئیس جمهور خوب پیش برود.

فقط این است که، با مداخله اقتصادی بیشتر، یا فقط پر کردن کمتر از لانه ترامپ، نتیجه ممکن است شکست صرف باشد تا تحقیر کامل. او یک دهه پیش جنگ طبقاتی را علیه نخبگان آغاز کرد و هرگز به آن عمل نکرد.

نتایج میان‌دوره‌ای نباید بیش از حد لیبرال‌ها را تشویق کند، و نه فقط به این دلیل که ترامپ 26 ماه دیگر فرماندهی قدرتمندترین نیروهای مسلح جهان را بر عهده خواهد داشت. اگر درست باشد که نارضایتی های اقتصادی چیزی است که او را شکست داده است، پس بسیاری از مسائل مهم دیگر این کار را نکردند. به نظر می رسد واکنش رای دهندگان نوسان به او به شرح زیر است. تلاش برای براندازی انتخابات؟ بد مشوق کرملین؟ خوب نیست. قیمت های بالاتر در پمپ بنزین؟ حالا اینجاست که ما خط می کشیم.

اگر مردم امور مالی خانه خود را در اولویت قرار دهند، درست و طبیعی است. با این حال، در برخی موارد، برای بقای دموکراسی قانون اساسی، رای دهندگان باید به قوانین بازی نیز اهمیت دهند. اینکه این اقتصاد و نه اخلاق بود که این پرمعامله ترین افراد را پایین آورد، مناسب است، و شاید، به یک معنا، آخرین پیروزی او باشد. - حق چاپ The Financial Times Limited 2026