چرا شی در پرواز فلایور فلکس ترامپ تسلیم نشد؟

در حالی که دو بمب افکن B-1 Lancer بر فراز سرشان غرش می کردند، رئیس جمهور دونالد ترامپ به طور فیزیکی و آشکار از صدای رعد و برق نیروی هوایی ناب آمریکایی عقب نشست.

با این حال، مردی که در کنار ترامپ ایستاده بود و برای ورودش به پایگاه مشترک اندروز در روز چهارشنبه، هدف از این پل هوایی برای تجلیل و شاید حتی ارعاب بود، تکان نخورد.

شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، در بهترین زمان حالت چهره ای غیرقابل خواندن دارد، که یکی از ویژگی های عمدی رویکرد پکن به دیپلماسی است: هیچ چیز را ندهید.

شی فقط با چشمان بی حوصله هواپیما را دنبال می کرد و دهانش به حالت خنثی صاف شده بود.

ترامپ خطاب به شی، که پاسخی نداد، گفت: «این واقعا بلند بود.

یکی از کاربران شبکه های اجتماعی آن لحظه را شاید "بزرگترین از دست دادن هاله ای که تا به حال شاهد بوده ایم" توصیف کرد و افزود که ترامپ "کاملا توسط چین ناشنوا شده بود."

اگر با این زبان عامیانه اینترنتی آشنا نیستید، ماگینگ به این معناست که یک نفر بر دیگری تسلط دارد یا به نحوی بر دیگری برتری می‌یابد. ظاهر، عملکرد، هر چه باشد.

این پل هوایی ممکن است به عنوان تلاش ترامپ برای تحقیر شی تلقی شود. اما این فقط این زوج نبودند که ترامپ را در نمایش برای رقبای چینی غافلگیر کرد.

6 فروند F-16 و 6 F-22 Raptor نیز در خط آسفالت قرار گرفتند. یک B-2 Spirit و چهار فروند F-22 روز پنجشنبه در یک پرواز هوایی دیگر در کاخ سفید قرار خواهند گرفت.

مطمئنا اینها ماشین های قدرتمندی هستند. اما مانند ترامپ، آنها نیز به طرز شگفت انگیزی از نظر ظاهر و صدایشان پیر هستند. میانگین عمر F-16 نیروی هوایی نزدیک به 34 سال، B-1Bs آن 37، B-2s آن نزدیک به 29 و F-22s آن 19 است.

شی مدل های جوان تری برای اسباب بازی دارد. آنها را با خود نیاورد. اما آخرین سهم چین در دنیای هوانوردی نظامی یک جت جنگنده رادارگریز لبه تیز است که بیشتر شبیه پرتاب دارت fei biao است تا هواپیما. این هفته در سرتاسر اینترنت نمایش داده شد، زیرا فیلم جدیدی از جت J-36 منتشر شد.

J-36 مهم نیست به این دلیل که جنگنده بهتری نسبت به F-22 است، بلکه به این دلیل که به نظر می رسد چین تصمیم گرفته است که آینده اصلا شبیه یکی از آن ها نباشد.

به نظر می رسد برای رسیدن به جنگنده های آمریکا و تهدید سیستمی که آنها را به پرواز در می آورد ساخته شده است. این یک انعطاف در برابر انعطاف آمریکا است و در مورد تایوان است.

J-36، یک نام غیر رسمی که از شماره سریال روی دماغه آن گرفته شده است، برای اولین بار در دسامبر 2024 در چنگدو ظاهر شد.

حداقل چهار و احتمالا پنج نمونه اولیه اکنون در حال پرواز هستند. این هواپیما بزرگ، بدون دم، سه موتوره و دو صندلی است و تحلیلگران هنوز در مورد اینکه آیا این یک جنگنده، بمب افکن یا گره فرماندهی است یا همه آنها در یک زمان بحث می کنند.

تخمین اولیه شرکت اطلاعاتی Janes طول بال های آن را 24.8 متر نشان می دهد. تصاویر ماهواره‌ای بعدی که توسط The War Zone تجزیه و تحلیل شد، نزدیک‌تر به 20 را نشان داد. در هر صورت، عرض آن بسیار بیشتر از 13 متر جنگنده رادارگریز فعلی چین، J-20 است.

حجم خرید سوخت، حسگرها و سلاح های داخلی است. جین خلیج اصلی را حدود 7.3 متر ارزیابی کرد که برای موشک هوا به هوای بسیار دور برد PL-17 چین کافی بود.

سپس چیزی که گم شده است، و چیزی که به J-36 ظاهر عجیبی می دهد وجود دارد. باله های عمودی به جت های معمولی ثبات جهت می دهند، اما سطوح صافی هستند که رادار را منعکس می کنند.

J-36 هیچکدام ندارد و به کنترل های پیچیده پرواز متکی است. در هر بال سکان های تقسیم شده وجود دارد و برخی از نمونه های اولیه نازل های دو بعدی بردار رانش به سبک F-22 را حمل می کنند.

طراحی آن حول محور اولویت های ماموریتی به غیر از چابکی رزمی به نظر می رسد. پنهان بمانید، دور پرواز کنید، چیزهای زیادی حمل کنید، ابتدا ببینید، از فاصله دور شلیک کنید—و کلا از جنگ سگی صرفنظر کنید.

این سه موتور هنوز عجیب‌تر هستند، زیرا داشتن سه به جای دو به معنای افزودن ورودی، اگزوز، وزن، کشش و نگهداری است. یک توضیح برای آن ناخوشایند است. هنگامی که طرح تصور شد، دو موتور چینی ممکن است نیروی رانش کافی تولید نکرده باشند.

اما مورد دیگر ناراحت‌کننده‌تر است: انتظار می‌رود هواپیماهای نسل ششم حسگرهای پرقدرت و شاید در نهایت لیزر را حمل کنند. سه موتور نیز به معنای تولید نیروی بیشتر است.

کابین خلبان نیز در جهت مشابهی اشاره می کند. خدمه در کنار هم می نشینند و برای صندلی دومی مناسب هستند که حسگرها، جنگ الکترونیک، سلاح های دوربرد و پهپادها را مدیریت می کند.

آندریاس روپرشت، تحلیلگر هوانوردی نظامی چین، با استناد به یانگ وی، طراح ارشد J-20، استدلال می‌کند که J-36 می‌تواند یک گره فرماندهی نافذ باشد و هواپیماهای دیگر را هدایت کند و در عین حال به اهداف با ارزش بالا از برد ایستاده حمله کند.

بنابراین مناسب است که J-36 را نه با یک F-22، بلکه با هر چیزی که پشت آن قرار دارد اندازه گیری کنیم.

تانکرها، هواپیماهای هشدار اولیه، ماهواره‌ها، لینک‌های داده و پایگاه‌هایی که جنگنده‌های آمریکایی به آن‌ها وابسته‌اند - این همان جایی است که یک J-36 ممکن است هدف قرار گیرد.

به دلیل فاصله تایوان از نزدیکترین پایگاه های ایالات متحده در صورت حمله چینی ها به جزیره، سوخت گیری هوایی ضروری است. با این حال، تانکرها هواپیماهای بزرگ و کندی هستند که نمی توانند جنگنده های رادارگریز را در حریم هوایی دفاع شده دنبال کنند.

این امر بیش از هر چیز در صورت تهاجم ناگهانی چین که به سرعت پیش‌بینی نمی‌شود که ایالات متحده ناوهای هواپیمابر را به اقیانوس آرام نزدیک‌تر کند، اهمیت دارد.

هر چه جنگنده ها بیشتر باید سفر کنند، سوخت بیشتری باید بسوزانند، با کاهش زمان در ایستگاه و افزایش تقاضا برای پرواز. هواپیماهای KC-135 نیروی هوایی ایالات متحده به طور میانگین نزدیک به 63 سال سن دارند، یعنی حدود سن بازنشستگی برای یک انسان.

یک جت رادارگریز با استقامت طولانی، رادار بسیار بزرگ و موشکی که ظاهرا برای شکار هواپیماهای پشتیبانی بزرگ طراحی شده است، مجبور نیست F-22 را شکست دهد. فقط باید کار را برای F-22 سخت تر کند.

J-36 نیز به تنهایی نمی جنگد. چین سال‌ها صرف ساخت موشک‌هایی با هدف پایگاه‌های هوایی منطقه‌ای، باند فرودگاه‌ها و انبارهای سوخت کرده است و موسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک بیش از 300 فروند J-20 تحویل داده است، به علاوه اولین J-35A در سال 2025.

بنابراین، کابوس برنامه‌ریزان آمریکایی، یک دوئل سینمایی بین یک J-36 و F-47 آینده آمریکا نیست، نوعی از جنگ سگ هالیوودی که تام کروز را به شهرت رساند.

این یک حمله سیستمی است و می تواند در یک درگیری داغ بر سر تایوان نقش اساسی داشته باشد.

جنگ با ایران یک پیش‌نمایش از یک دشمن بسیار ضعیف‌تر ارائه کرده است.

هیچ کدام از این دو نوع هنوز در حال تولید نیستند. با این حال، هشدار بزرگتر مهمات است.

CBO تخمین می زند که ایالات متحده احتمالا بین نیم تا دو سوم رهگیرهای پاتریوت، THAAD، SM-3 و SM-6 خود را از ژوئن 2025 استفاده کرده است و بازسازی آن ذخایر احتمالا حداقل پنج سال طول خواهد کشید.

CBO خاطرنشان می کند که چین موشک های بسیار بیشتری نسبت به ایران دارد و پایگاه اقتصادی بسیار بزرگ تری برای ساخت آنها دارد.

این مزاحمت واقعی پشت بی‌تفاوتی بی‌تفاوت شی به یک پل هوایی آمریکایی است.

اگر بخواهیم منصف باشیم، هیچ یک از اینها به این معنی نیست که چین از ایالات متحده پیشی گرفته است. بمب افکن رادارگریز B-21 Raider به خوبی در حال آزمایش پرواز است و قرار است در پایگاه نیروی هوایی الزورث در سال 2027 در پایگاه هوایی الزورث حضور داشته باشد. با این حال، بمب افکن رادارگریز H-20 چین هنوز به طور عمومی نشان داده نشده است.

مسابقه جنگنده نزدیک تر است. بوئینگ در حال ساخت اولین F-47 برای اولین پرواز سال 2028 است که از هواپیماهای ایکس استفاده می کند که نیروی هوایی می گوید صدها ساعت پرواز کردند.

شعاع رزمی برنامه ریزی شده بیش از 1000 مایل دریایی، در مقابل تقریبا 590 برای F-22، نشان می دهد واشنگتن مشکل برد را درک می کند.

اما فلسفه ها متفاوت است. منطقه جنگی نشانه‌های F-47 را تأکید بیشتری بر قابلیت مانور می‌داند، در حالی که J-36 بار، برد و عملکرد خط مستقیم را در اولویت قرار می‌دهد.

پنتاگون انتظار دارد که جت های نسل ششم چین تا سال 2035 عملیاتی شوند. بنابراین، کمتر از یک دهه آینده.

این یک جدول زمانی است که شاید بحران تایوان را که همه از آن می ترسیدیم نزدیکتر کند.

هواپیمایی که ترامپ در اندروز به نمایش گذاشته است، آثار موزه ای نیستند. آنها ماشین های پیشرفته و بسیار توانمندی هستند و شما نمی خواهید در دید آنها باشید. و شی آنها را تماشا نکرد زیرا می دانست که قبلا در این مسابقه برنده شده است.

اما ارتش او دهه‌ها را صرف مطالعه رقیب خود کرده است و جالب‌ترین پاسخ آن به نیروی هوایی آمریکا دیگر یک جنگنده رادارگریز تقریبا شبیه به آمریکا نیست.

در عوض، این هواپیما در اطراف برد، رادارگریز، حسگرها و سلاح‌های دوربرد ساخته شده است – چیزی که برای رسیدن به کنار جنگنده و رقابت با کل سیستم پشت آن لازم است.

نیروی هوایی آمریکا به طرز فوق‌العاده‌ای توانمند است، در لبه‌ای که ممکن است. اما چیزی که کمتر مطمئن به نظر می رسد این فرض است که حاشیه آن نسبت به رقبا فوق العاده باقی می ماند، صرفا به این دلیل که چنین بوده است. سرنخ ها می توانند گم شوند.

به نظر می رسد چین پس از دهه ها مطالعه در مورد چگونگی حکومت آمریکا بر آسمان ها به این نتیجه رسیده است که ساخت یک F-22 از خود بی فایده است. این کشور در تلاش است تا ایالات متحده را در سطح کاملا جدیدی تحت تأثیر قرار دهد.