چرا صحبت های کوچک یک معامله بزرگ است

-ریچارد دروری-گتی ایماژ

من قبلا به هر قیمتی از صحبت های کوچک پرهیز می کردم. بیهوده به نظر می رسید که وقتم را صرف گفتگوهای بی معنی با افرادی کنم که بعید است هرگز دوباره آنها را ببینم. ترجیح می‌دهم انرژی خود را برای تبادل نظر با افرادی که می‌دانستم با آنها رابطه برقرار خواهم کرد، ذخیره می‌کنم.

اما با گذشت زمان، متوجه شدم که چقدر این احساس تراکنشی است. آیا من فقط حاضرم با افرادی که می‌دانم در درازمدت چیزی برای ارائه به من دارند گفتگوهای معتبری داشته باشم؟ و چه پیامی برای غریبه ها می فرستادم؟

در گذشته، من در مهمانی‌های شبکه‌ای بوده‌ام که در آن شخصی که با او صحبت می‌کنم، از بالای شانه‌ام نگاه می‌کند، و سعی می‌کنم ارزیابی کنم که آیا صحبت کردن با فردی که تازه وارد شده مهم‌تر است یا خیر. این به من بدبختی داد و فهمیدم که هرگز نمی‌خواهم با دیگران اینطور رفتار کنم.

بنابراین، من شخصا در سال گذشته مهارت های خود را در صحبت های کوچک ایجاد کرده ام. مهم است که یاد بگیرید با کسی تعامل واقعی داشته باشید، حتی اگر دیگر او را نبینید یا نتواند چیزی به شما پیشنهاد دهد. این مبادلات به ظاهر ناچیز راهی برای قدردانی از افراد اطرافمان است. صحبت های کوچک می تواند لحظات کوچکی از ارتباط را در مکان هایی ایجاد کند که در غیر این صورت ممکن است ناشناس به نظر برسند، چه با یک مامور دروازه در فرودگاه یا شخصی که در کنار شما در قطار نشسته است.

هرگز انتظار نداشتم صحبت های کوچک نتیجه بدهد، اما زمانی که 9 کیلوگرم بار اضافی در یک پرواز طولانی از آسیا داشتم، مهارت های کوچک گفتاری من را از پرداخت صدها دلار نجات داد. آژانس پروازی که قبلا چند دقیقه با او صحبت کرده بودم درباره مقدار خریدی که انجام داده بودم، کل هزینه 300 دلاری چمدان اضافی را بدون اینکه نیازی به باز کردن چمدان هایم برای مرتب کردن وسایلم داشته باشم، حذف کرد. من صفر دلار پرداخت کردم. بار دیگر، گفتگوی کوچک با شخصی در یک کلوپ در لیسبون منجر به دعوت به یک مهمانی خانگی شد که در آن یک گروه دوستی در شهری پیدا کردم که هیچ‌کس را نمی‌شناختم.

مزایای گفتگوی کوچک فراتر از پرداخت هزینه ها و دعوت به مهمانی است و تحقیقات به توضیح دلیل آن کمک می کند. یک مطالعه نشان داد که داشتن تعامل بیشتر با افرادی که با آنها روابط اجتماعی ضعیفی دارید (مثلا با باریستا در یک کافی شاپ یا صندوقدار یک فروشگاه مواد غذایی) منجر به شادی بیشتر و احساس تعلق قوی تر می شود.

فیلیپ واگنر، استادیار بالینی در دانشکده بازرگانی ریموند میسون ویلیام و مری، می‌گوید: «حرف‌های کوچک تأثیر زیادی بر سلامت روانی، هم برای خود و هم برای دیگران دارد». او توضیح می‌دهد که حتی وقتی از این مبادلات می‌ترسیم، اغلب خوشحال می‌شویم که با هم ارتباط برقرار کرده‌ایم.

بسیاری از تجربیات حرفه‌ای من به انجام گفتگوهای کوچک با تبلیغاتگران و ویراستاران وابسته است که من گفتگوی کوچک را به عنوان مهارتی در نظر می‌گیرم که تنها زمانی که به چیزی کاملا خاص نیاز دارم، به کار می‌رود. دوستان من در حرفه های دیگر نیز چنین تجربه ای دارند. ارتقاء و پاداش در شغل تمام وقت آنها بستگی به این دارد که آنها چقدر در گفتگوهای کوچک با مدیریت ارشد مهارت دارند.

ما مشروط شده‌ایم که صحبت‌های کوچک را معامله‌ای بدانیم – راهی برای تقلیل مردم به آنچه انجام می‌دهند، نه آنچه که هستند. واگنر می‌گوید: «این مکالمات «اقتدار نقش ما را تقویت می‌کند و نه ارزش منحصربه‌فرد ما». "حرف های کوچک به ما فرصتی می دهد تا وسعت انسانیت خود را با دیگران به اشتراک بگذاریم."

و اغلب، ما افراد را به برچسب هایی به عنوان وسیله ای برای حفظ و محافظت از خود تقلیل می دهیم. به عنوان مثال، من به ندرت با افرادی صحبت می کنم که گرایش سیاسی مخالف من دارند، زیرا فرض می کنم که ما ارزش های یکسانی نداریم. هنگامی که اخیرا در یک رستوران در هتلی در دولومیت مشغول غذا خوردن بودم، یک مرد آمریکایی مسن‌تر شروع به صحبت با من در مورد غذاهای خوب در منو کرد، زیرا او به تنهایی پشت میز مجاور غذا می‌خورد. خیلی زود، گفتگوی ما به سمت مهاجرت و سیاست پیش رفت و متوجه شدیم که ارزش های ما کاملا متضاد است.

با وجود اینکه تقریبا در مورد همه چیز با هم اختلاف نظر داشتیم، می دانم که اگر با صحبت های کوچک شروع نمی شد، هرگز با کسی مثل او صحبت نمی کردم. خوشحالم که توانستم دیدگاه شخصی را ببینم که هرگز بخشی از حلقه اجتماعی من نخواهد بود. واگنر می‌گوید: «صحبت‌های کوچک و آن مکالمه‌های کوتاهی که با غریبه‌ها داریم در واقع به اثبات این نکته کمک می‌کند که مردم بیشتر خوش‌خیم هستند و بیشتر به دنیای فراتر از خودشان علاقه‌مند هستند».

به همین دلیل است که با «برای کار چه می‌کنی؟» رهبری را متوقف کردم. و به جای آن شروع به پرسیدن در مورد علایق مردم کرد. یادگیری نحوه صحبت کردن با غریبه ها باعث شده است که من بازتر و از نظر اجتماعی اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم، و در دنیایی که به طور فزاینده ای معامله می شود و با واسطه صفحه نمایش، صحبت های کوچک ممکن است بیشتر از آنچه فکر می کنیم مهم باشد.

من یاد می‌گیرم که یک مکالمه نیازی به دوستی، لطف یا فرصتی حرفه‌ای ندارد. این تعاملات نه تنها به فرسایش تنهایی کمک می کند، بلکه به پرورش حس امید در شرایط جمعی انسان نیز کمک می کند.

اینکه کسی احساس کند دیده می شود دلیل کافی است.