چرا طرفداران زن نمی توانند برنده شوند

این نسخه‌ای از پنج‌شنبه‌های سفر در زمان است، سفری در آرشیو آتلانتیک برای ایجاد زمینه‌ای در زمان حال. اینجا ثبت نام کنید

در مورد تکالیف روزنامه نگاری، به مارگارت پرت آلن یک کار سرگرم کننده داده شد: بررسی کنید که آیا زنان می توانند طرفدار ورزش باشند یا خیر.

او در شماره مه 1928 آتلانتیک می گوید: «به مدت دو سال نیویورک ورلد بلیط های گران قیمتی برای رویدادهای ورزشی مهم فصل به من می داد تا ببینم و گزارش بدهم که آیا زنان آنجا هستند یا نه، و به نظر می رسید که واکنش ها و علاقه آنها چیست. "من دیدم که یانکی ها و غول ها بر سر پرچم درگیر شدند، و دیدم که فیرپو دمپسی را به جعبه مطبوعاتی می زند و دمپسی فیرپو را به فراموشی می سپارد (حداقل من یک صندلی کنار رینگ 27.50 دلاری داشتم که قرار بود این را ببینم)، غیر از اینکه به موارد دیگر کمتر هیجان انگیز اشاره کنیم." (این دومی به قهرمان بدنام سنگین وزن اشاره دارد

مبارزه اینترنتی بین جک دمپسی و لوئیس آنجل فیرپو در سال 1923 - با توجه به تورم، بلیط پرت آلن امروز بیش از 500 دلار قیمت داشت.)

تعصب به ورزش در دهه 1920 در آمریکا در حال افزایش بود، زمانی که ورزشکاران فوق ستاره (تا به حال نام بیب روث را شنیده اید؟) جمعیتی متشکل از ده ها هزار نفر از هر دو جنس را در رشته های مختلف ورزشی جذب کردند. پرت آلن تصدیق کرد که خود را "یک طرفدار بسیار خوب بیسبال در حالی که زنان می روند" است، مشتاق تشویق یک بازی خوب و داشتن دانش گسترده ای از ورزش که با ورزش همراهان مرد خود رقابت می کند. با این وجود، داستان آتلانتیک او در مورد زنان و دو و میدانی توسط مفروضات جنسیتی زمان او محدود شده بود. عنوان نهم نیم قرن دورتر بود.

زنان تنها در آغاز قرن حاضر در بازی‌های المپیک مدرن شرکت می‌کردند، که در ابتدا به فعالیت‌های «فوق‌العاده‌تر» مانند تنیس، کروکت و گلف محدود می‌شدند. و هنگامی که آنها شور و شوق برانگیخته ای را از تماشای بازی ها نشان دادند، به خاطر رفتارشان مورد انتقاد قرار گرفتند.

برخی از تیم‌های بیسبال با امید به اینکه حضور زنان می‌تواند رفتار پرحاشیه شرکت‌کنندگان مرد را تعدیل کند، و آگاه بودند که زنان نیز می‌خواهند تماشا کنند و در بازی‌ها پول خرج کنند، برخی از تیم‌های بیسبال به طور منظم میزبانی «روز بانوان» را آغاز کردند و ورود رایگان یا ارزان را به آنها پیشنهاد دادند (اگرچه در برخی موارد باید یک مرد همراهی می‌کردند). با شروع این تبلیغات، شکایت ها از طرفداران زن نیز افزایش یافت: اینکه آنها "در زمان های نامناسب" تشویق می کردند، که حضور آنها بیش از آنکه کنترل شود باعث ایجاد اختلال می شد.

پرت آلن مخالفت کرد، اما در قالب یک تعارف پشت سر. او می‌نویسد: «چیزهایی که طرفداران از آن ساخته شده‌اند – طرفداران دیوانه‌وار، هیستریک، التماس، فریاد، فحش دادن – شبیه الگوی بریده شدن زنان نیستند. او توضیح داد که در مسابقه بوکس دمپسی-فیرپو، زنان "به دلیل غیبت یا بی حیایی غیرقابل درک خود در مواجهه با دیوانگی اوباش که طرفداران مرد را فراگرفته بود، قابل توجه بودند."

و زن‌ها هرگز آنقدر درگیر بازی نمی‌شوند که از روی سکوها چیزهایی را به صدا در می‌آورند: «بسیاری از مردان سرپوش‌های کاملا جدید را فدای عظمت لحظه‌ها می‌کنند، اما آیا می‌توانید یک بازی با توپ را برای زنان بیشتر از کلاه تصور کنید؟» مطمئنا، آنها «می‌روند چون این روزها علاقه به همه ورزش‌ها مهم است»، اما در نهایت، همانطور که تیتر اعلام کرد، «زن‌ها طرفدار نیستند».

مقاله پرت آلن با سر به زنان پیوند دائمی اشاره می کند: لعنت اگر تشویق کنند. لعنتی اگر نکنند پرت آلن توضیح داد که حتی اگر یک تماشاگر زن «بسیار خوشحال بود که سنت لوئیس برنده شد، خود بزرگ‌شده‌اش، خود زن واقعی‌اش» شادی او را کنترل می‌کرد. و هنگامی که زنان و دختران رفتارهای بی بند و باری از طرفداران دختر انجام می دهند، به طور معمول به دلیل شادی آنها مورد تمسخر و تحقیر قرار می گیرند.

در سال 1964، یکی از نویسندگان، طرفداران بیتلز را "که خود را به حالت هیستری فریاد می زنند"، "کمترین خوش شانس ترین نسل خود" نامید. در سال 2012، منتقدی از آلبوم وان دایرکشن به عنوان "یک محرک قابل اعتماد در دخترانی که هنوز تصمیم نگرفته اند که فریاد زدن به آنها تبدیل نمی شود" اشاره کرد. به طور خاص هواداران مدرن، ادعای پرت آلن در مورد "چیزهایی که طرفداران از آن ساخته شده اند" را به شدت تغییر داده است. این دختر طرفدار که امروز برای ما آشناست - که برای افرادی مانند تیلور سوئیفت یا بی تی اس با صدای خشن فریاد می زند - ممکن است در چشم پرت آلن "دیوانه، هیستریک، التماس" باشد. یک دختر باید چه کار کند؟

به عبارت دیگر، سؤال این نیست که آیا زنان می توانند طرفدار باشند یا خیر، بلکه این است که آیا آنها به عنوان طرفدار مناسبی دیده می شوند یا خیر. رفتار تماشاگران زن در کنار رینگ، کنار زمین، در جایگاه‌ها یا در گالری مدت‌هاست که تماشاگران آنها را گیج کرده است. و اینجا جایی است که من خودم به عنوان یک دختر هوادار تمیز می شوم. من در کنسرت‌ها با رها کردن فریاد می‌کشم، اما خودداری کرده‌ام و به این فکر می‌کنم که آیا چنین شور و شوقی برای یک زن حرفه‌ای در 30 سالگی با وام مسکن و یک نوزاد مناسب است؟ حقیقت این است که زنان مدت هاست که طرفدار آن بوده اند.

اما چیزی که نامشخص است این است که چگونه یک زن می‌تواند آنطور که می‌خواهد طرفدار باشد – بدون قضاوت نه تنها از جانب دیگران، بلکه از جانب خودش.