چرا فشار جدید ایران برای توافق برای پایان دادن به جنگ متوقف شده است - تحلیل

تصور این است که ایران ممکن است به آرامی محاصره فرسایشی در تنگه هرمز را از دست بدهد. ایران روی این تئوری که می تواند حمل و نقل را قطع کند، قمار کرد و امیدوار بود که این امر بازارهای جهانی را متلاطم کند. امیدوار بود که اهرمی برای تحت فشار قرار دادن ایالات متحده برای پایان دادن به جنگ و پایان دادن به محاصره ایران داشته باشد. ایالات متحده عمدتا بلوف ایران را نامیده است. اکنون سؤال این است که چرا ایران شروع به صحبت در مورد کاهش هفت روزه محاصره تنگه کرد. طرح آتش بس هفت روزه بیش از یک هفته است که مطرح شده است. ایران احتمالا معتقد بود که می تواند این امر را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد انجام دهد.

با این حال، ایالات متحده علاقه چندانی نشان نداد. حداقل، اکثر گزارش‌ها این را به‌عنوان یک شانه سرد از سوی ایالات متحده توصیف می‌کنند که فشار ایران برای توافق موقت هفت روزه را رد می‌کند. بر اساس گزارش‌های محلی، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران روز شنبه گفت که تهران هنوز پاسخ رسمی از واشنگتن دریافت نکرده است. عراقچی به خبرنگاران در نیویورک، سازمان دولتی ایران، گفت.

صدا و سیما اواخر شنبه گزارش داد. این سخنان چند ساعت پس از آن بیان شد که ترامپ در کاخ سفید به رووداو گفت که پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز را طی هفت روز رد کرده است. بازگشایی آبراه استراتژیک شامل آزادسازی دارایی های مسدود شده آن، پایان دادن به جنگ در همه جبهه ها، از جمله در لبنان، و برداشتن آن است.

از محاصره دریایی آمریکا علیه ایران.» به این ترتیب، مشخص نیست که آیا ایالات متحده مایل است به ایران امتیاز دهد یا خیر. آمریکا از فوریه تاکنون سرمایه گذاری زیادی در این جنگ کرده است. می خواهد چیزی برای آن نشان دهد. یکی از اهداف اصلی جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای است. با تنگه گفتگو می کند.

بنابراین، ایران از نزدیکی خود به آبراه راهبردی استفاده کرده است تا آن را به موضوع اصلی بحث تبدیل کند. «ابتکار ایران پس از از سرگیری تماس های دیپلماتیک واشنگتن و تهران در نیویورک در این هفته در حاشیه هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد صورت گرفت. عراقچی و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه آمریکا روز سه شنبه از طریق میانجیگران قطری گفتگو کردند. به نظر می رسد دولت ترامپ فکر می کند که زمان به نفع خود است و می تواند تا میان دوره ای صبر کند.

حتی اگر به نوعی تفاهم نامه یا توافق با ایران بازگردد، می خواهد چیزی را برای شش ماه درگیری نشان دهد. این نکته کلیدی است. ایران فکر می کند که دارد برنده است. ایران در مورد لگد زدن به قوطی و انجام معاملات موقت بیشتر صحبت می کند. این کار را در تابستان نیز امتحان کرد. به نظر می رسد ایران نیز دست مذاکره کنندگان خود را بسته است، بنابراین به هر حال نمی تواند به توافق برسد. آمریکا دیگر به این نوع بازار مذاکرات فارسی اعتماد ندارد.

ترامپ گفت: «من معتقدم که بلافاصله پس از انتخابات به توافقی دست خواهیم یافت؛ آیا توافقی با ایران منعقد خواهد شد که به آنها اجازه می‌دهد کشوری بسیار بزرگ‌تر از گذشته بازسازی کنند و بسازند... یا جمهوری اسلامی را نابود کنم و آن را سریع انجام دهم... بدون هیچ شانسی برای بقا و هیچ امیدی». ایران باید چیزی بیش از مفهوم «هفت روزه» خود ارائه دهد و ممکن است مجبور شود خواسته های خود را برای امتیازات ایالات متحده تعدیل کند.

ایران فکر می‌کند که دارد برنده است. آمریکا هم فکر می‌کند دارد برنده است. وقتی هر دو طرف فکر می‌کنند دارند برنده می‌شوند، رسیدن به توافق سخت‌تر است. جایی که ترامپ در گذشته برتری داشته است، ظاهر یک پیروزی را به هر دو طرف می دهد. چالش امروز این است که هر دو طرف معتقدند زمان به نفع آنهاست.