چرا مردم ایرلندی ده ها بار در روز می گویند "متاسفم" - و هرگز به این معنی نیستند؟

کف ساختمانی که من در آن کار می کنم دارای یک آشپزخانه با یخچال، ماشین ظرفشویی، مایکروویو و یکی از آن شیرآلات است که به شما آب گرم برای چای می دهد. اما کوچک است: مردم باید دور یکدیگر بچرخند یا اگر بیش از سه نفر در آنجا هستند، منتظر نوبت خود باشند. به طور معمول، ممکن است مجبور شوید برای دسترسی به آب داغ به سمت کسی که در یخچال خم شده است خم شوید، سپس دور او بچرخید تا کیسه چای شما را داخل سطل بیندازند، سپس منتظر بمانید تا او دور شود و به شیر برسد. و در حالی که این رقص ادامه دارد، همیشه با یک کلمه زمزمه شده نقطه گذاری می شود: متاسفم.

عذرخواهی ها پیشگیرانه است. متاسفم که شما را سرپا نگه داشتم. متاسفم که سر راه شما قرار گرفتم متاسفم که به فضای شما حمله کردم آنها تقریبا هرگز ضروری نیستند زیرا منطقه ممنوعه باعث می شود همه نسبت به اجسام اطراف خود هوشیار باشند. هیچ کس نمی‌خواهد مانع شود. هیچ کس کار اشتباهی انجام نمی دهد. اما ما همچنان متاسفیم

اغلب مشاهده شده است که ما از کلمه F در طیف وسیعی از کاربردها استفاده می کنیم: به عنوان یک فعل، یک اسم، یک قید، به عنوان ضربان شاعرانه در نیمه راه یک کلمه یا یک جمله. اما استفاده ما از «متاسفم» احتمالا گسترده‌تر است.

با یک تفاوت کلیدی یک فرد معمولی ایرلندی می تواند ده ها بار در روز متاسفم بگوید و هرگز به آن فکر نکند. نه فقط به این دلیل که استفاده از خود کلمه چیزی بیش از یک تیک زبانی نیست، بلکه به این دلیل که می توان آن را به سلاح تبدیل کرد. "متاسفم، اما" مقدمه ای برای انتقاد یا مخالفت است. "ببخشید؟" می تواند شروع یک ردیف را نشان دهد: همه آن به زبان عذرخواهی پوشیده شده است. ما ایرانیان مبارز نیستیم. ما ایرلندی منفعل تهاجمی هستیم.

در مورد اینکه چرا این یک ویژگی برجسته در استفاده ما از زبان شد: خوب، از فهرست طولانی دلایل احتمالی انتخاب کنید. زیرا از نظر فرهنگی، ما دوست داریم با سرزنش ظاهری خود، هماهنگی اجتماعی را ارتقا دهیم. از آنجا که ما دوست نداریم از معادل انگلیسی، "ببخشید" استفاده کنیم، که بدتر به نظر می رسد. یا می توان آن را در گذشته استعماری ما ردیابی کرد، جایی که عاقلانه تر بود که نسبت به صاحب خانه بزرگ احترام بگذاریم در حالی که بی سر و صدا منتظر فرصتی برای خرید آن از زیر آنها بودیم.

آنچه جالب است این است که چرا ما هرگز این عادت را ترک نکردیم. پس از اینکه بالاخره حق اداره امور خود را به دست آورده ایم و به یک کشور اروپایی مدرن تبدیل شده ایم که (با وجود مشکلاتمان) برای جشن گرفتن فراوان است، هنوز چهره ای عذرخواهی به جهان ارائه می دهیم. و این به ویژه برای نسل بومی دیجیتال ما گیج کننده است. حتی اگر آنها در شهرهای کوچک با پویایی ظریف خود بزرگ شده باشند، آنها همچنین بخشی از دنیای آنلاین بودند، که بین المللی است، اعلامی، که تشویق به "گروه گرفتن" است.

با این حال، جوان‌ترها به اندازه بزرگ‌ترها، اگر نه بیشتر، سخنانشان را متاسف می‌کنند.

دلایل این امر می تواند متفاوت باشد. نسلی که با گوشی جوش داده شده به دست متولد شده اند، مضطرب ترین نسل تاریخ نیز هستند. آنها نه تنها به عنوان یک روان کننده اجتماعی، بلکه به عنوان بیانی برای احساس توخالی بودنشان می گویند: دائما نسبت به احتمال شکست خود هشدار می دهند. آنها واقعا متاسفند، اما نباید اینطور باشند.

البته توانایی عذرخواهی در زندگی ما حیاتی است. همه ما هرازگاهی به هم می خوریم. همه ما باید از اشتباهات خود درس بگیریم و برای آزار دیگران احساس پشیمانی کنیم. با این حال، در زندگی عمومی ایرلند و در محل کار، عذرخواهی نادر است. برای کسانی که در مناصب اقتدار قرار دارند، به نظر می رسد نیاز مبرمی برای حفظ چهره ای از عصمت وجود دارد.

و از آنجایی که "متاسفم" در ایرلند اغلب به معنای متاسفم نیست، وقتی یک عذرخواهی واقعی می آید، ما آن را باور نمی کنیم. ما فکر می کنیم تاکتیکی است، یک استراتژی بقا. آنها این کار را کردند زیرا گرفتار شدند. این یک حلقه بدبینی است که به همه ما آسیب می رساند. متاسفم، اما این همان چیزی است که من فکر می کنم.