چرا منچستریونایتد تنها دو مربی "موفق" داشته است؟

"سازمان بهداشت جهانی!؟" بات گفت: «هرگز از او نشنیده بودم. اسکولز به همان اندازه متحیر بود. مانگنال دو قهرمانی اول یونایتد در لیگ را در سال های 1907-08 و 1910-11 به دست آورد. سر مت بازبی پنج اضافه کرد، سر الکس فرگوسن 13. اسکولز پاسخ داد: "جهنم!

عناوینی که سر الکس فرگوسن و سر مت بازبی کسب کردند

این یک واکنش قابل درک است. با گذشت بیش از یک قرن، دستاوردهای منگنال از گفتگو پیرامون بزرگترین مدیران یونایتد محو شده است. دو عنوان او اغلب در کنار پنج عنوانی که بازبی به دست آورد و 13 عنوانی که فرگوسن به دست آورد نادیده گرفته می شود. اما اعداد و ارقام داستانی غیرعادی را روایت می کنند. یونایتد تنها با سه سرمربی 20 عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورده است. لیورپول نیز 20 برد داشته است، اما آنها بین 6 برد تقسیم شده اند: بیل شنکلی، باب پیزلی، جو فاگان، کنی دالگلیش، یورگن کلوپ و آرن اسلات.

بازبی و فرگوسن 18 نفر از 20 یونایتد را تشکیل می دهند. تأثیر آنها فراتر از جام ها بود. آنها تیم ها را شکل دادند، استانداردهایی را تعیین کردند و به تعریف هویت باشگاه کمک کردند. این سؤالی فراتر از جستجوی آشنا برای جانشین فرگوسن ایجاد می کند. آیا یونایتد آنقدر به رهبری دو فرد خارق‌العاده عادت کرده است که برای تصور موفقیت بدون یکی تلاش می‌کند؟

مسیح آمد، سپس یونایتد 17 سال منتظر آمدن دوم بود. یونایتد اکنون برای یک سوم دعا می کند.

زمانی که مت بازبی در سال 1945 به منچستریونایتد آمد، این باشگاه با نهادی که امروز می شناسیم فاصله داشت.

اولدترافورد در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دیده بود و غیرقابل استفاده بود.

یونایتد بازی‌های خانگی‌اش را در مین رود انجام می‌داد و در زمین منچستر سیتی سهیم بود و در عین حال تلاش می‌کرد تا از عواقب مالی و فیزیکی جنگ بهبود یابد.

بازبی برای منچسترسیتی و لیورپول بازی کرده بود و قبل از شروع به کار در یونایتد، به او پیشنهاد شد که این تیم دومی را مدیریت کند. در پیشینه او چیزی وجود نداشت که نشان دهد او تبدیل به شخصیت تعیین کننده در تاریخ هر دو باشگاه خواهد شد، چه رسد به مردی که پایه های منچستریونایتد مدرن را بنا کند.

او با یک ایده روشن از آنچه می خواست وارد شد. بازبی می خواست چیزی بسازد که ماندگار باشد. بازیکنان جوان نیاز به راهی برای ورود به تیم اصلی داشتند، یونایتد باید با جاه طلبی بازی می کرد و باشگاه باید با بهترین های اروپا رقابت کند.

رابطه او با جوانان اهمیت ویژه ای داشت. باسبی بیبز بیش از یک تیم فوتبال شد. آنها نشان دهنده یک ایده بودند: اینکه یونایتد می تواند بازیکنان خود را تولید کند، آنها را توسعه دهد و به آنها اعتماد کند تا باشگاه را به جلو ببرند.

مونیخ تهدید کرد که همه چیز را نابود خواهد کرد. هشت بازیکن یونایتد در فاجعه هوایی سال 1958 جان خود را در کنار سایر اعضای گروه مسافر از دست دادند. بازبی به شدت مجروح شد. این تراژدی می توانست به جاه طلبی های باشگاه پایان دهد، اما در عوض بخشی از داستان رستاخیز نهایی آن شد.

او بازسازی کرد. جورج بست، دنیس لاو و بابی چارلتون به بازگشت یونایتد به اوج کمک کردند. در سال 1968، آنها بنفیکا را 4-1 در ومبلی شکست دادند و جام اروپا را به دست آوردند و به اولین باشگاه انگلیسی تبدیل شدند که 10 سال بعد از این تراژدی جام را بالای سر بردند.

برای آرون برنز، بازیکن سابق آکادمی یونایتد که اکنون اتحادیه بازیکنان سابق منچستریونایتد را رهبری می کند، اهمیت آن تاریخ هنوز در داخل باشگاه احساس می شود.

او به من گفت: "منچستریونایتد یک آرزو و الهام است."

"شما وارد ساختمان می شوید، افسانه ها را می بینید، اما درد دل را نیز می بینید. فاجعه مونیخ را می بینید که همیشه به یاد می آورند و درباره آن صحبت می شود."

برنز به یاد می آورد که پسر جوانی در کارینگتون بود و ناگهان خود را در جمع بازیکنانی دید که قبلا فقط از تلویزیون تماشا کرده بود. روی کین و رود فن نیستلروی در اطراف زمین تمرین بودند. فرگوسن هم آنجا بود.

"تو به سر الکس برخورد می کنی و احتمالا یکی دوتایی راه می روی. و بعد او فقط تو را متوقف می کند و می گوید: "آرون، مادربزرگت چطور است؟"

آن برخوردها تأثیر گذاشت. تاریخ فقط در تصاویر روی دیوارها نبود. زندگی می کرد، نفس می کشید، به شهادت افرادی که در آنجا کار می کردند، که بسیاری از آنها شاهد دوره های مختلف باشگاه بودند، منتقل می شد.

برنز ارتباط مستقیمی بین دو سلطنت بزرگ مدیریتی می بیند.

او گفت: «فرگوسن برخی از ارزش‌های اصلی را ایجاد کرد، اما آن را بر اساس اصول سر مت بازبی ساخت.

فرگوسن باشگاهی با هویت تثبیت شده را به ارث برد، اما وقت خود را صرف بازسازی تیم های بازبی نکرد. پایه ها را گرفت و از آن خود ساخت.

با این حال، خروج بازبی با ادامه موفقیت‌های او همراه نشد. ویلف مک گینس، فرانک اوفارل، تامی دوچرتی، دیو سکستون و ران اتکینسون همگی قبل از ورود فرگوسن مسئولیت را بر عهده گرفتند.

آنها چهار جام مهم داخلی را بین خود به دست آوردند، اما قهرمانی در لیگ نداشتند.

یونایتد تا سال 1993 دیگر قهرمان نخواهد شد.

الکس فرگوسن در گوان، گلاسکو، کمتر از 20 مایلی از زادگاه بازبی در اربیستون، بلشیل به دنیا آمد.

شباهت های آشکاری بین آنها وجود داشت. هر دو از پیشینه طبقه کارگر اسکاتلندی بودند، برای پیشرفت جوانان و فوتبال هجومی ارزش قائل بودند و مدیریت را چیزی فراتر از انتخاب یک تیم در بعدازظهر شنبه می دانستند.

اگرچه مسیر فرگوسن به اولدترافورد متفاوت بود. زمانی که او در نوامبر 1986 وارد شد، دستاوردهایش در آبردین او را به عنوان یکی از معتبرترین مدیران بریتانیا معرفی کرد. شکست رئال مادرید در فینال جام برندگان جام اروپا در سال 1983 او را به صحنه اروپا معرفی کرد.

او وارد باشگاهی نمی شد که آماده تسلط باشد. یونایتد از سال 1967 قهرمان لیگ نشده بود و همچنان در سایه موفقیت لیورپول زندگی می کرد.

فرگوسن مجبور شد عادات باشگاه را قبل از اینکه بتواند سرنوشت آن را تغییر دهد تغییر دهد.

دگرگونی آنی وجود نداشت. جام حذفی در سال 1990 وارد شد و پس از آن جام برندگان جام اروپا در سال 1991. قهرمانی لیگ در نهایت در سال 1993 به دست آمد و به انتظار 26 ساله پایان داد.

در آن زمان، فرگوسن شروع به ساخت چیزی کرده بود که برای دو دهه آینده بر فوتبال انگلیس مسلط شود.

کلاس 92 بارزترین نماد آن کار شد. دیوید بکهام، اسکولز، بات، گری نویل، فیل نویل و رایان گیگز سیستمی را نشان می‌دادند که به بازیکنان جوان مسیر ورود به تیم اصلی را می‌داد و از آنها انتظار داشت که وقتی به آنجا رسیدند مسئولیت را بر عهده بگیرند.

فرگوسن همچنین فهمید که یک تیم موفق نمی تواند ثابت بماند. او آن را بارها و بارها بازسازی کرد، روی بازیکنان مستقر حرکت کرد و بازیکنان جدید را بدون اجازه دادن به کاهش استانداردها وارد کرد. سه گانه در سال 1999 نقطه اوج یک نسل بود. تیم‌های قهرمان اواسط دهه 2000 و تیمی که در سال 2008 قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد، حول یک تیم دیگر ساخته شدند.

زندگی‌نامه گری نویل، قرمز، نگاهی اجمالی به نحوه عملکرد آن فرهنگ از داخل اتاق رختکن ارائه می‌دهد.

نویل با یادآوری بازگشت یونایتد به نیوکاسل در مارس 1996، توضیح می‌دهد که چگونه یونایتد با گلزنی اریک کانتونا، شکست 2-0 نیمه‌تیم را جبران کرد و 3-2 پیروز شد.

او نوشت: "آن نیمه دوم موقعیتی بود که من روحیه منچستریونایتد را در تیم احساس کردم."

"این به برتری افراد متکی است - از اشمایکل و بروس، که آن شب فوق العاده بودند، و از اریک، که برای گلزنی برنده ظاهر شد - اما یک چیز جمعی نیز وجود دارد.

ناگفته اما غیرقابل انکار است: بیایید این مسابقه را ببریم. زمان ما فرا رسیده است.»

کلمه ای که خودنمایی می کند جمعی است. یونایتد فرگوسن مملو از افراد برجسته بود، اما از همه انتظار می رفت که به اهداف تیم کمک کنند.

نیمه دوم روی کین نمای دیگری از رختکن را ارائه می دهد. کین گروهی را توصیف می‌کند که در آن بازیکنان ارشد به یکدیگر کمک می‌کردند، به‌ویژه زمانی که تازه واردان در تلاش برای استقرار بودند.

او حمایت‌هایی را که از دیگو فورلان انجام شد، به یاد می‌آورد که در سال 2002 از ایندیپندنته به این تیم پیوست و در طول دوران حضورش در یونایتد تنها 17 گل در 98 بازی به ثمر رساند.

کین نوشت: «اگر بازیکنی تلاش می‌کرد - و دیگو این کار را کرد - ما او را با خود می‌کشیدیم؛ سعی می‌کردیم به او کمک کنیم.

تنها وظیفه مدیر حفظ استانداردها نبود. از بازیکنان انتظار می رفت که مسئولیت محیط اطراف خود را بر عهده بگیرند.

او در Leading نوشت: "دقیقه ای که بیشتر از تیم دیگر کار نکنیم، منچستریونایتد نخواهیم بود."

استعداد مهم بود، اما راندن، انعطاف‌پذیری و امتناع از قبول انجام کار نیز اهمیت داشت. تیم های فرگوسن باید هر بار که به میدان می رفتند شهرت خود را کسب می کردند.

نویل همچنین توضیح داده است که چه چیزی فرگوسن را اینقدر موثر کرده است. او به گفتگوهای سختی که برای انجام دادن با بازیکنانش آماده بود اشاره کرد.

اگر از یک بازی به بازی دیگر کنار گذاشته می شدی، او در هر بازی با تک تک بازیکنان صحبت می کرد.

این تماس شخصی با تمایل به اعتماد به افراد اطرافش مطابقت داشت. فرگوسن به دستیارانش اجازه داد تا تمرینات را هدایت کنند و کادر پزشکی خود را به مدیریت کارشان برسانند، نه اینکه خودش را در تمام جزئیات درگیر کند.

حالا شما دو چیز را تصور می کنید: یکی در مورد اعتمادی که در تیم شما ایجاد می شود، که بسیار نادر است. اما دوم اینکه وقتی او واقعا در روز مسابقه صحبت کرد و زنده شد، حرف های او معنی زیادی داشت. بنابراین کلمات او بسیار نادر بودند."

یک سرمربی موفق منچستریونایتد، او باید لیگ برتر را فتح کند.

او معتقد نیست که قهرمانی در جام حذفی برای تعریف یک سرمربی موفق یونایتد کافی نیست.

باشگاه های زیادی می توانند یک جام را ببرند. از نظر او آزمون واقعی این است که آیا یک مدیر می تواند تیمی بسازد که بتواند برای لیگ به چالش بکشد.

وین بارتون، نویسنده و مورخ منچستریونایتد

اسکولز افزود: «از زمانی که سر الکس رفت احساس نکرده‌ام که ما واقعا تیمی داریم که قهرمان لیگ شود.

این استانداردی است که فرگوسن پشت سر گذاشته است، اما یک سوال گسترده تر را ایجاد می کند: آیا قهرمانی در لیگ برتر تنها معیار موفقیت در منچستریونایتد است؟

اگر تنها معیار قهرمانی در لیگ باشد، پاسخ ساده است. فقط بازبی، فرگوسن و منگنال به آن دست یافته اند.

اما فوتبال همیشه به این سادگی نیست. ران اتکینسون در دهه 1980 دو جام حذفی را به دست آورد. لوئیس فن خال قهرمان جام حذفی شد. ژوزه مورینیو در همان فصل قهرمان لیگ کاپ و لیگ اروپا شد. اریک تن هاگ قهرمان لیگ کاپ و جام حذفی شد.

وین بارتون، مورخ محترم منچستریونایتد و نویسنده چندین کتاب در مورد این باشگاه، تمایلی به قضاوت به این سادگی ندارد.

او به من گفت: «فکر می‌کنم در دوران مدرن، این به معنای آن است که تعریف دوران مدرن موفقیت سرمربی منچستریونایتد چیست: قهرمانی در لیگ.

اما بارتون بین انتظار در یونایتد و تعریف خودش از موفقیت تمایز قائل می شود.

شما همیشه نمی توانید لیگ را برنده شوید، اما در لیگ دوم هستید. اگر تیم شما هر فصل در یک فینال جام حذفی یا دو فینال جام حذفی باشد یا برای لیگ رقابت کند، فکر می کنم این چیزی است که من به عنوان موفقیت برای یک سرمربی یونایتد تعیین می کنم.

بارتون همچنین به تفسیر خود فرگوسن از این شغل اشاره کرد:

من فکر می کنم این تفسیر الکس فرگوسن از آن بود: موفقیت کسب یک جام در هر فصل بود.

بردن جام یک چیز است. ساختن تیمی که بتواند بر یک دوره مسلط شود، موضوع دیگری است. سوال این است که آیا هویت و استانداردهای باشگاه می تواند فراتر از مدیری که آن را ارائه می دهد زنده بماند؟

از هواداران بپرسید چه چیزی منچستریونایتد را متفاوت می کند و پاسخ ها آشنا هستند: فوتبال هجومی، بازیکنان جوان، شجاعت، سرگرمی، استانداردها.

اما چقدر از این هویت متعلق به خود باشگاه است و چقدر متعلق به مردانی است که آن را ایجاد کرده اند؟

راب اسمیت، روزنامه‌نگار و نویسنده، معتقد است بازبی و فرگوسن در منچستریونایتد موقعیتی را اشغال کردند که از آن زمان تاکنون هیچ مربی به آن نزدیک نشده است.

اسمیت گفت که از آن زمان تاکنون هیچ مربی یونایتد به سطح یک چهره منحصر به فرد در فوتبال انگلیس نرسیده است.

او روش های مختلفی را توضیح داد که در اولدترافورد این زوج تقریبا به عنوان خدا در نظر گرفته شدند.

"بازبی به عنوان یک خدا دیده می شد، زیرا او غیرقابل لمس بود؛ شما نمی توانستید با او ارتباط برقرار کنید. فرگوسن به عنوان یک خدا دیده می شد، زیرا او بسیار موفق بود، و شما نمی توانستید به او ظلم کنید، در غیر این صورت، شما بیرون بودید."

اسمیت معتقد است که رابطه فرگوسن با تاریخ یونایتد اهمیت ویژه ای داشته است. او خود را بزرگتر از باشگاه نمی دید، بلکه کسی بود که به چیزی بزرگتر خدمت می کرد.

اسمیت گفت: "فرگوسن از روز اول آن را فهمید. او متوجه شد که او نگهبان چیزی است که بازبی ساخته است."

او مطیع این ایده بود که منچستریونایتد چیزی بزرگتر از خودش است، اما او در خدمت باشگاه بود.

تضاد با باشگاه هایی مانند آژاکس و بارسلونا وجود دارد، جایی که یک فلسفه فوتبال قابل تشخیص در ساختار گسترده تر تعبیه شده است. در یونایتد، هویت اغلب بیشتر به سرمربی گره خورده است.

برنز موافق است که تعریف DNA باشگاه دشوار است.

این فقط کمی کمتر از روش آژاکس و کرایف یا رئال مادرید و کهکشانی ها قابل توضیح است. هضم و تقسیم بندی آن سخت تر است.

برای Burns، پاسخ در استانداردها و اتصالات نهفته است. باشگاه باید از آکادمی تا تیم اصلی احساس ارتباط کند و بازیکنان باید باور داشته باشند که اگر به اندازه کافی خوب باشند، یک مسیر واقعی وجود دارد.

وقتی از او پرسیدم که یک سرمربی موفق منچستریونایتد چیست، بات به همین نکته اشاره کرد.

او گفت: "فکر می‌کنم دو یا سه چیز موفقیت‌آمیز است. بدیهی است که پیروزی از راه درست و حفظ استانداردهای باشگاه است." اما برای من، چیزی که یک سرمربی موفق منچستریونایتد را می سازد، ارتباط است.

او بیشتر از رابطه یک مدیر و بازیکنانش صحبت می کرد. کل باشگاه باید در همین مسیر حرکت کند، از آکادمی گرفته تا تیم اصلی و افرادی که در پشت صحنه کار می کنند.

او گفت: "ارتباط در کل باشگاه با افرادی که به صورت روزانه در آنجا کار می کنند." آنها به اندازه بازیکنان تیم اصلی مهم هستند.

او معتقد است که آکادمی خونین یونایتد باقی می ماند. باید مسیری قابل مشاهده از گروه‌های سنی جوان‌تر به سمت بزرگسالان وجود داشته باشد که به بازیکنان این فرصت داده شود تا اگر به اندازه کافی خوب هستند، گام بردارند.

او گفت: "باید فرصتی وجود داشته باشد که کسی با سن زیر 9 سال وارد تیم شود و در 9 سال دیگر در تیم اصلی باشد و هر لحظه آن مسیر را ببیند."

این نکته ای است که فراتر از جشن آشنای رکورد آکادمی یونایتد است. از اکتبر 1937، باشگاه حداقل یک فارغ التحصیل آکادمی را در هر تیم روز مسابقه انتخاب کرده است.

او گفت: «این باید در کل ساختمان متصل و منسجم باشد.

"و باید این احساس وجود داشته باشد که اگر به اندازه کافی خوب باشید، فرصت بازی را خواهید داشت."

بازبی و فرگوسن هر دو اهمیت جوانی را درک کردند. اما آنها همچنین صلاحیت تحقق ایده های خود را داشتند.

جانشینان آنها انتظار را به ارث برده اند بدون اینکه لزوما همان قدرت را به ارث ببرند.

فرگوسن می دانست که جایگزینی او چالش بزرگی خواهد بود.

در Leading، او در مورد جستجوی جانشین خود صادق بود.

او نوشت: «ما در یونایتد جانشین داخلی آشکاری نداشتیم، اگرچه این به خاطر تلاش نبود.

او رایان گیگز، گری نویل، دارن فلچر، نیکی بات، دوایت یورک و اندی کول را تشویق کرده بود تا مدرک مربیگری خود را به دست آورند. اما او اعتقاد نداشت که یک بازیکن باید مستقیما از رختکن به سمت دفتر مربی حرکت کند.

فرگوسن نوشت: «یونایتد یک بار زمانی که ویلف مک گینس جانشین مت بازبی در سال 1969 شد، این کار را انجام داد. "این یک فاجعه بود."

او همچنین فاش کرد که پپ گواردیولا را تحسین کرده و از او خواسته قبل از پذیرش پیشنهاد باشگاه دیگری با او تماس بگیرد. گواردیولا سرانجام در جولای 2013 به بایرن مونیخ پیوست.

سر الکس فرگوسن در جستجوی جانشینی در اولدترافورد با پپ گواردیولا تماس گرفت

نامزدهای دیگر در دسترس نبودند. ژوزه مورینیو به رومن آبراموویچ قول داده بود که به چلسی بازگردد، کارلو آنچلوتی راهی رئال مادرید شد، یورگن کلوپ در بروسیا دورتموند ماند و لوئیس فن خال برای هدایت هلند در جام جهانی آماده می شد.

فرگوسن در کتاب خود از این انتصاب دفاع کرد و به کار مویس در اورتون و محدودیت های مالی که تحت آن فعالیت می کرد اشاره کرد.

او نوشت: «متاسفانه، همه چیز برای دیوید آنطور که او و همه ما آرزو داشتیم پیش نرفت.

او همچنین اذعان کرد که انتقال می‌توانست به گونه‌ای متفاوت انجام شود و نشان می‌دهد که حفظ مایک فیلان ممکن است به مویس کمک کند تا در لایه‌های مختلف باشگاه حرکت کند.

اما این انتقال بزرگتر از خود انتصاب بود. فرگوسن بازنشسته شد مدیر اجرایی دیوید گیل رفت. مدیری که 26 سال باشگاه را تحت کنترل داشت، در کنار یک شخصیت کلیدی که به او در اداره آن کمک کرده بود، از بین رفت.

دیوید گیل از سال 2003 قبل از کناره گیری در سال 2013 مدیرعامل منچستریونایتد بود.

دنی تیلور که در دوران سلطنت فرگوسن یونایتد را پوشش می داد، به یاد می آورد که چقدر از عملکرد باشگاه حول محور مربی می چرخید.

پس از قهرمانی یونایتد در لیگ قهرمانان در سال 1999، فرگوسن یک کنفرانس مطبوعاتی برای خبرنگاران محلی منچستر برگزار کرد تا مطبوعات گسترده تر. این نمونه کوچکی از کنترلی بود که او اعمال می کرد، حتی روی جزئیاتی که ممکن است نسبتا جزئی به نظر برسند.

تیلور جنبه دشوارتر آن رابطه را نیز تجربه کرد. پس از نوشتن کتابی که فصل پرتلاطم 2005-2006 یونایتد را پوشش می‌دهد، از سال 2007 از کنفرانس‌های مطبوعاتی جمعه فرگوسن محروم شد تا زمانی که سرمربی در سال 2013 بازنشسته شد.

تیلور به من گفت: «او همیشه می‌گفت: «من واقعا جوانان را تشویق می‌کنم».

اما روزنامه‌نگاران، او فکر می‌کرد که ما همه نوزاد هستیم، او فکر می‌کرد همه ما بچه هستیم.»

تیلور اولین برخورد یکی از همکارانش با فرگوسن را به یاد آورد، که پس از آن مدیر گزارش داد که "به نظر می رسد مانند نوازنده باس Oasis".

این یک خاطره سرگرم کننده است، اما نکته گسترده تر تیلور جدی تر است. فرگوسن به شدت از قلمرو خود محافظت می کرد و کنترل کاملی بر عملکرد باشگاه داشت.

تیلور گفت: "فقط فکر کردید، وقتی او می رود، باشگاه در تمام سطوح بسیار بسیار ضعیف است تا بتواند با آینده روبرو شود."

واقعیت این است که اقتداری که بازبی و فرگوسن اعمال کردند بخشی از موفقیت آنها بود، اما وقتی آنها رفتند، خلاء ایجاد کرد.

خود مویس بعدا در سال 2014 در مورد دشواری این کار تأمل کرد.

دیوید مویس قهرمان لیگ برتر را به ارث برد اما نتوانست موفقیتی مشابه کسب کند

او گفت: "من از دست دادن شغل ناراحت شدم زیرا این چیزی بود که احساس می کردم می توانیم در آن موفقیت واقعی داشته باشیم."

در نهایت، من احساس نمی‌کنم به من زمان داده شده تا موفق یا شکست بخورم.»

او همچنین به این واقعیت اشاره کرد که هم او و هم معاون اجرایی سابق اد وودوارد در نقش‌های خود تازه کار بودند.

مویس گفت: "من از موفق ترین سرمربی تاریخ گرفته بودم."

"مدیر اجرایی از یکی از مشهورترین مدیران بازی گرفته بود. بنابراین این یک کار جدید برای دو نفر بود."

روی کین نسبت به بازیکنانی که نتوانستند به مویس کمک کنند کمتر دلسوز بود.

در نیمه دوم، کین قدرت رختکن و مسئولیت بازیکنان برای حمایت از یک سرمربی جدید را زیر سوال برد.

او نوشت: «دوست نداشتن یک مدیر، به هر دلیلی، هرگز نمی‌تواند بهانه‌ای برای بیرون نرفتن و انجام بهترین کار باشد.»

نتیجه گیری او افتضاح بود: "با نگاهی به اتفاقی که برای دیوید مویس افتاد، باید به این نتیجه برسم که او نمی توانست رختکن قوی داشته باشد، او رختکن ضعیفی داشت."

ناکامی دوران پس از فرگوسن را نمی توان تنها به مدیر عامل نسبت داد. بازیکنان، مالکان، هیئت مدیره و ساختار گسترده‌تر همگی در اتفاقات بعدی نقش داشتند.

مویس اولین نفر بود، اما مطمئنا آخرین نفر نبود.

لوئیس فن خال با وجود ارائه جام حذفی در آخرین بازی خود در منچستریونایتد اخراج شد

رایان گیگز پس از اخراج مویس، قبل از آمدن لوئیس فن خال در سال 2014، به طور موقت مسئولیت را بر عهده گرفت.

این مرد هلندی یک فلسفه روشن و در عین حال بیگانه را به ارمغان آورد و جام حذفی را به ارمغان آورد، اما نتوانست یونایتد را به صدر لیگ بازگرداند.

ژوزه مورینیو به دنبال آن، قهرمان لیگ کاپ و لیگ اروپا شد و در لیگ برتر دوم شد.

ژوزه مورینیو در مدت دو سال و نیم در منچستر قهرمان لیگ اروپا و جام اتحادیه شد.

احتمالا او نزدیک‌ترین جانشین فرگوسن برای ارائه یک چالش پایدار بود، اما رابطه بین سرمربی، بازیکنان و باشگاه در نهایت بدتر شد.

اوله گونار سولسشر که ابتدا به عنوان سرپرست منصوب شد و قبل از اینکه به طور دائم به این شغل برسد، حس ارتباط با هواداران را به ارمغان آورد و به ایجاد تیمی که احساس آشنایی داشت نزدیک‌تر شد.

اوله گونار سولسشر پس از قول موقت به عنوان رئیس دائمی منصوب شد